„Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa.”
Kim był?
Jestem jedynym człowiekiem w historii świata, który otrzymał oficjalną „kanonizację” bezpośrednio od samego Jezusa Chrystusa, i to na kilka godzin przed swoją śmiercią. Większość z was zna mnie pod imieniem Dyzma, choć w Biblii figuruję po prostu jako Dobry Łotr. Moje życie przypadło na niespokojny I wiek w rzymskiej prowincji Judea, gdzie drogi były pełne kurzu, a prawo bywało bezlitosne dla takich jak ja. Pochodziłem z marginesu społeczeństwa, z mroków, o których porządni obywatele Jerozolimy woleli nie wspominać.
Moja młodość nie miała nic wspólnego z modlitwą czy studiowaniem Tory, bo wybrałem życie wyjęte spod prawa. Należałem do bandy, która grasowała na szlakach handlowych, trudniąc się rozbojem i kradzieżą, co w tamtych czasach było codziennością w okolicach Jerycha. Dorastałem w świecie, gdzie liczyła się tylko siła mięśni, ostrość noża i umiejętność szybkiego zniknięcia w jaskiniach pustyni judzkiej. Każdy dzień był walką o przetrwanie, a sumienie dawno zagłuszyłem chęcią zysku i brutalną rzeczywistością życia dezertera.
Punkt zwrotny
Wszystko zmieniło się w roku 33, kiedy rzymscy żołnierze w końcu mnie dopadli i skazali na najbardziej hańbiącą śmierć — ukrzyżowanie. Wtedy, wisząc w potwornym bólu na wzgórzu Golgota, stałem się świadkiem sceny, która nie pasowała do żadnego z moich wcześniejszych doświadczeń. Obok mnie umierał człowiek, który zamiast przeklinać swoich oprawców, prosił Boga o wybaczenie dla nich. Widziałem setki skazańców, ale w tym jednym Mężu dostrzegłem majestat, który bił nawet z Jego ran i krwi.
To był moment, w którym czas nagle się zatrzymał, a ja, stary grzesznik, poczułem dziwny ucisk w sercu. Mój towarzysz po lewej stronie drwił z Niego, żądając cudownego ratunku, ale ja wiedziałem, że patrzę na kogoś, kto dobrowolnie oddaje życie. Wtedy, w przypływie nagłej jasności umysłu, upomniałem kolegę i wypowiedziałem te słynne słowa prośby o pamięć. Czy zastanawiałeś się kiedyś, co czuje człowiek, który w ostatniej minucie życia odkrywa, że cały czas biegł w złym kierunku?
Czego dokonał?
Moim największym dokonaniem nie był żaden spektakularny czyn, lecz akt wiary dokonany w skrajnie beznadziejnej sytuacji. Uznałem królewską godność Jezusa w chwili, gdy wszyscy inni Go opuścili, a On sam wyglądał na pokonanego przez system i nienawiść. Moje publiczne wyznanie winy i prośba o miłosierdzie stały się dla milionów ludzi dowodem, że nigdy, absolutnie nigdy nie jest za późno na powrót. Stałem się pierwszym „zdobywcą” nieba, wyważając jego bramy nie mieczem, ale szczerym żalem za błędy.
Mój wpływ na historię Kościoła jest ogromny, ponieważ jestem żywą ikoną Bożego Miłosierdzia, która wyprzedza wszelkie teologiczne traktaty. Przez kolejne 2000 lat moja postać dawała nadzieję więźniom, przestępcom i wszystkim tym, którzy czuli się odrzuceni przez religijne elity. Pokazałem, że Bóg nie potrzebuje lat przygotowań, jeśli serce człowieka otwiera się na Niego w jednej, szczerej sekundzie. Moja historia uczy, że świętość to nie jest brak upadków, ale umiejętność spojrzenia w stronę Światła nawet z samego dna przepaści.
Śmierć i kult
Moja ziemska wędrówka zakończyła się na krzyżu tuż obok Zbawiciela, po tym jak rzymscy żołnierze połamali mi golenie, by przyspieszyć zgon. Zgodnie z obietnicą Jezusa, jeszcze tego samego dnia znalazłem się w raju, stając się patronem dobrej śmierci. Mój kult zaczął się rozwijać bardzo wcześnie w Jerozolimie, a potem rozprzestrzenił się na całe chrześcijaństwo, szczególnie w Kościele wschodnim. Relikwie związane z moją śmiercią, w tym kawałki drewna z mojego krzyża, są czczone w wielu miejscach, między innymi w Rzymie i na Cyprze.