„Ich głos się rozchodzi po całej ziemi, a ich słowa aż po krańce świata.” (Ps 19, 5 / Rz 10, 18)
Kim byli?
Jesteśmy Apostołami Piotrem i Pawłem, dwiema bardzo różnymi postaciami, które Bóg powołał do głoszenia jednej Ewangelii. Piotr pochodził z Galilei i był rybakiem; zanim został uczniem Jezusa, prowadził zwyczajne życie człowieka pracującego na jeziorze. Paweł pochodził z Tarsu i był człowiekiem wykształconym, należącym do środowiska faryzeuszów; początkowo zdecydowanie sprzeciwiał się rodzącemu się Kościołowi. Jezus powołał nas w zupełnie różnych okolicznościach, ale obu uczynił swoimi świadkami.
Piotr należał do grona Dwunastu Apostołów i zajmował wśród nich szczególne miejsce. Towarzyszył Jezusowi podczas najważniejszych wydarzeń Jego ziemskiego życia, a po zmartwychwstaniu stał się jednym z najważniejszych świadków wiary pierwszych chrześcijan. Paweł nie należał do grona Dwunastu, ale po swoim nawróceniu został powołany do niezwykle intensywnej działalności misyjnej. Szczególnie głosił Chrystusa ludziom spoza narodu żydowskiego, dlatego nazywany jest Apostołem Narodów.
Punkt zwrotny
W życiu Piotra wielkim punktem zwrotnym było spotkanie z Jezusem, który wezwał go, aby zostawił dotychczasowe zajęcie i poszedł za Nim. Piotr stopniowo odkrywał, że Jezus nie powołuje ludzi dlatego, że są doskonali, lecz dlatego, że chce przez nich działać. Doświadczył również własnej słabości, gdy w czasie męki Jezusa zaparł się, że Go zna. Po zmartwychwstaniu Chrystus ponownie mu zaufał i powierzył mu odpowiedzialność za umacnianie wspólnoty wierzących.
Dla Pawła przełomem było spotkanie z Chrystusem, które całkowicie zmieniło kierunek jego życia. Człowiek, który wcześniej prześladował uczniów Jezusa, stał się gorliwym głosicielem Ewangelii. Od tej chwili poświęcił swoje siły poznawaniu Chrystusa i prowadzeniu innych ludzi do wiary. Jego historia pokazuje, że nawet człowiek, który bardzo się zagubił, może odpowiedzieć na Boże wezwanie i rozpocząć zupełnie nowe życie.
Czego dokonali?
Piotr po zmartwychwstaniu Jezusa należał do najważniejszych przywódców pierwszej wspólnoty chrześcijańskiej. Głosił Chrystusa, umacniał uczniów i uczestniczył w budowaniu Kościoła apostolskiego. Według świadectwa Dziejów Apostolskich występował jako jeden z głównych świadków zmartwychwstania i przemawiał do mieszkańców Jerozolimy. Tradycja Kościoła wiąże go następnie z Rzymem, gdzie poniósł śmierć męczeńską.
Paweł odbył liczne podróże misyjne i głosił Ewangelię w wielu miejscach świata śródziemnomorskiego. Zakładał i umacniał wspólnoty chrześcijańskie, prowadził działalność misyjną i pozostawił listy, które stały się częścią Nowego Testamentu. Jego nauczanie pomogło pierwszym chrześcijanom lepiej rozumieć znaczenie wiary w Jezusa Chrystusa oraz życia według Ewangelii. Dzięki jego działalności przesłanie chrześcijańskie szeroko przekraczało granice świata żydowskiego.
Choć Piotr i Paweł mieli odmienne doświadczenia, temperament i drogę powołania, obaj stali się świadkami Chrystusa aż do końca. Piotr był związany szczególnie z Jerozolimą i wspólnotą pierwszych uczniów, a następnie z Kościołem w Rzymie; Paweł przemierzał kolejne miasta, aby głosić Ewangelię Żydom i poganom. Ich działalność przyczyniła się do umocnienia pierwszych wspólnot chrześcijańskich. Można powiedzieć, że ich różne drogi spotkały się w jednym najważniejszym celu: głoszeniu Jezusa Chrystusa.
Nasze życie nie było historią ludzi bez słabości. Piotr musiał zmierzyć się z własnym lękiem i upadkiem, a Paweł musiał całkowicie zmienić swoje wcześniejsze nastawienie do uczniów Chrystusa. Bóg jednak wykorzystał ich różne doświadczenia, talenty i charaktery dla dobra Kościoła. Dlatego ich historie przypominają, że świętość nie oznacza życia bez trudności, lecz wierne podążanie za Chrystusem mimo własnych ograniczeń.
Śmierć i kult
Obaj zakończyli życie jako męczennicy w Rzymie. Piotr poniósł śmierć za wiarę w Chrystusa, a jego grób jest czczony w Rzymie i od wieków związany z miejscem, na którym znajduje się Bazylika św. Piotra. Paweł również poniósł męczeńską śmierć w Rzymie, a jego pamięć jest szczególnie związana z Bazyliką św. Pawła za Murami. Kościół obchodzi wspólną uroczystość obu Apostołów 29 czerwca, podkreślając ich wyjątkowe znaczenie dla wiary chrześcijańskiej.
Piotr jest przedstawiany w sztuce chrześcijańskiej przede wszystkim z kluczami, które przypominają o słowach Chrystusa dotyczących powierzonej mu misji. Paweł często ukazywany jest jako Apostoł Narodów, z księgą lub zwojem przypominającym o jego głoszeniu Ewangelii i pozostawionych listach. Wspólny kult Piotra i Pawła przypomina, że Kościół wzrastał dzięki świadectwu wielu różnych ludzi, których połączyła wiara w Jezusa Chrystusa. Ich życie i męczeństwo stały się dla kolejnych pokoleń chrześcijan wezwaniem do odwagi, wierności i głoszenia Ewangelii.