"Wszyscy rodzą się jako oryginały, ale wielu umiera jako fotokopie."
Kim był?
Możecie mnie spotkać w niebie w bluzie z kapturem i sportowych butach, bo świętość nie potrzebuje garnituru, by być prawdziwą. Urodziłem się 3 maja 1991 r. w Londynie, ale większość mojego krótkiego życia spędziłem w tętniącym życiem Mediolanie. Choć moi rodzice nie byli szczególnie religijni, ja od najmłodszych lat czułem, że w kościelnej tabernakulum bije serce całego wszechświata. Byłem zwyczajnym chłopakiem, który kochał grać na PlayStation, montować filmy i zajadać się nutellą, ale zawsze wiedziałem, że mam misję do wykonania.
Moi koledzy ze szkoły marzyli o karierach piłkarskich lub wielkich pieniądzach, a ja szukałem czegoś, co nie przemija wraz z końcem sezonu. Od momentu mojej Pierwszej Komunii Świętej w 1998 r. postanowiłem, że Eucharystia będzie moją „autostradą do nieba”. Nie byłem odludkiem – miałem mnóstwo znajomych, uwielbiałem zwierzęta i programowanie, które stało się moją wielką pasją. Wierzyłem jednak mocno, że każdy z nas ma unikalny kod zapisany przez Boga, którego nie wolno nam skopiować od kogoś innego.
Punkt zwrotny
Wszystko zmieniło się, gdy zrozumiałem, że internet to nie tylko rozrywka, ale potężne narzędzie, które może służyć do głoszenia dobra na niewyobrażalną skalę. Siedząc przed monitorem mojego komputera w pokoju wypełnionym plakatami i grami, poczułem nagłe natchnienie, by połączyć wiarę z nowoczesną technologią. Postanowiłem stworzyć cyfrowy katalog cudów eucharystycznych z całego świata, aby pokazać moim rówieśnikom, że Bóg naprawdę jest obecny w naszym świecie. To nie był zwykły projekt szkolny, ale walka o serca ludzi, którzy pogubili się w wirtualnym szumie informacyjnym.
Spędzałem setki godzin na kodowaniu, zbieraniu dokumentacji i projektowaniu stron, czując, że każda linijka tekstu przybliża kogoś do prawdy. Moja pasja do informatyki stała się formą modlitwy, a klawiatura komputera moim osobistym ołtarzem, na którym składałem swój czas i talenty. Czy zastanawiałeś się kiedyś, czy Twoje codzienne hobby, jak gaming czy media społecznościowe, mogłoby stać się dla kogoś innego drogowskazem do czegoś większego? Dla mnie odpowiedź była jasna: technologia musi służyć miłości, inaczej staje się pustą skorupą.
Czego dokonał?
Stworzyłem wystawę o cudach eucharystycznych, która po mojej śmierci odwiedziła ponad 10000 parafii na wszystkich kontynentach, w tym w tak odległych miejscach jak Chiny czy Afryka. Byłem cyfrowym misjonarzem, który udowodnił, że świętość w XXI wieku nosi trampki i potrafi świetnie posługiwać się algorytmami. Nie ograniczałem się jednak tylko do świata online, bo wieczorami wychodziłem na ulice Mediolanu, by zanosić jedzenie i koce bezdomnym. Moje kieszonkowe, zamiast na nowe gry, przeznaczałem na pomoc tym, których społeczeństwo wolało nie zauważać.
Mój wpływ na Kościół jest ogromny, ponieważ pokazałem, że nie trzeba żyć wieki temu w klasztorze, aby zostać uznanym za wzór do naśladowania. Stałem się symbolem dla pokolenia millenialsów i „zetek”, dowodząc, że można być nowoczesnym, inteligentnym i jednocześnie głęboko wierzącym człowiekiem. Moja wystawa stała się inspiracją dla tysięcy ludzi do powrotu do sakramentów i odkrycia na nowo piękna wiary w cyfrowym świecie. Do dziś miliony młodych ludzi czerpią siłę z mojego przykładu, widząc we mnie przyjaciela, który rozumie ich problemy i pasje.
Śmierć i kult
Mój bieg ziemski zakończył się niespodziewanie szybko, gdy w październiku 2006 r. zdiagnozowano u mnie ostrą białaczkę, która zniszczyła mój organizm w zaledwie kilka dni. Ofiarowałem wszystkie swoje cierpienia za papieża i Kościół, mówiąc mamie, że umieram szczęśliwy, bo nie zmarnowałem ani minuty na rzeczy, które nie podobały się Bogu. Odszedłem 12 października 2006 r. w szpitalu w Monza, mając zaledwie 15 lat, z różańcem w dłoniach i uśmiechem na twarzy. Zgodnie z moim życzeniem, zostałem pochowany w Asyżu, mieście św. Franciszka, którego prostotę i miłość do stworzenia zawsze podziwiałem.
Zostałem ogłoszony błogosławionym 10 października 2020 r., a zaledwie kilka lat później, w roku jubileuszowym 2025, zostałem wpisany w poczet świętych Kościoła katolickiego. Moje ciało, ubrane w dżinsy i sportową bluzę, spoczywa w szklanym relikwiarzu w kościele Matki Bożej Większej w Asyżu, gdzie codziennie przybywają pielgrzymi z całego świata. Stałem się pierwszym „świętym z internetu”, a moje relikwie przypominają wszystkim, że droga do nieba jest dostępna dla każdego, kto odważy się być sobą. Kult, który zrodził się wokół mojej osoby, jest dowodem na to, że prawdziwa radość jest zaraźliwa i nie zna barier pokoleniowych.