„Żyłem krótko, lecz uważam, że cel swój osiągnąłem”.
Kim był?
Gdy mordercy z Gestapo prowadzili mnie na gilotynę, miałem zaledwie 28 lat i chociaż moja posługa kapłańska trwała niespełna 3 lata, nie żałowałem ani jednej decyzji. Urodziłem się 18 stycznia 1914 roku w Starym Chorzowie na Śląsku jako pełen energii chłopak, który kochał sport i muzykę. Zanim wstąpiłem do seminarium duchownego, grałem na skrzypcach, koncertowałem na cytrze oraz zdobywałem medale w piłce ręcznej. Czy uwierzysz, że zanim zostałem podziemnym bohaterem i męczennikiem, walczyłem o mistrzostwo Polski na boiskach sportowych?
Po ukończeniu studiów teologicznych przyjąłem święcenia kapłańskie 25 czerwca 1939 roku, na zaledwie dwa miesiące przed wybuchem drugiej wojny światowej. Trafiłem jako wikariusz do parafii Świętego Józefa w Rudzie Śląskiej, gdzie zastał mnie mroczny czas niemieckiej okupacji. Widząc straszne cierpienie moich parafian, od razu wiedziałem, że Chrystus wzywa mnie do działania daleko wykraczającego poza bezpieczne mury kościoła. Nie mogłem bezczynnie patrzeć na płacz sierot i głód rodzin, których ojcowie zostali aresztowani lub rozstrzelani przez hitlerowców.
Punkt zwrotny
Gdy hitlerowski terror zbierał obfite żniwo na Śląsku, zorganizowałem tajną sieć pomocy charytatywnej, angażując młodzież i harcerzy. Zbieraliśmy pieniądze, żywność oraz odzież, podtrzymując na duchu setki polskich rodzin pozbawionych środków do życia. Ta podziemna działalność charytatywna natychmiast ściągnęła na mnie uwagę Gestapo, które tropiło każdy przejaw polskiej solidarności. Dnia 5 września 1941 roku zostałem podstępnie aresztowany na dworcu kolejowym w Katowicach, mając przy sobie spisy osób potrzebujących pomocy.
Czego dokonał?
Mimo okrutnych tortur i brutalnych przesłuchań w więzieniu w Mysłowicach, nie wydałem nikogo ze swoich współpracowników i brałem całą odpowiedzialność na siebie. Bity do nieprzytomności i poniewierany, zamieniłem duszną więzienną celę w prawdziwą świątynię modlitwy oraz nadziei dla współwięźniów. Pociętym kawałkiem sznurka ze słomy i skręconym papierem wyszarpanym z siennika potajemnie zrobiłem mały różaniec, na którym modliłem się każdej nocy. Spowiadałem skazanych na śmierć kolegów, pocieszałem załamanych i dzielnie znosiłem nieludzkie traktowanie, dając świadectwo bezgranicznej miłości do Chrystusa.
Nawet wtedy, gdy hitlerowski sąd wojskowy w Katowicach skazał mnie na karę śmierci, nie uległem rozpaczy ani nienawiści do oprawców. Przez ponad 2 miesiące spędzone w celi śmierci pisałem poruszające listy do rodziny, prosząc ich o przebaczenie dla moich prześladowców. Pokazałem, że nawet w najbardziej nieludzkim systemie totalitarnym można zachować wolność ducha, godność człowieka oraz czyste serce. Dawałem świadectwo, że prawdziwa miłość chrześcijańska jest silniejsza niż terror, przemoc i śmierć.
Śmierć i kult
W nocy z 2 na 3 grudnia 1942 roku o godzinie 0 minut 15 zostałem zamordowany przez ścięcie gilotyną w katowickim więzieniu. W ostatnim liście pisałem do najbliższych, że żyłem krótko, ale cel swój osiągnąłem, a moje serce nie przestało dla nich bić. Ciało moje wywieziono do obozu koncentracyjnego Auschwitz i spalono w krematorium, lecz pamięć o mojej ofierze przetrwała w sercach wiernych. Dnia 20 listopada 2021 roku w katedrze w Katowicach zostałem oficjalnie ogłoszony błogosławionym Kościoła katolickiego.