"Wybaczam wam, bo nie wiecie, co czynicie".
Kim była?
Zginęłam od ciosów włócznią i strzałów z karabinu, z rąk brutalnego dowódcy rebeliantów, broniąc do samego końca swojej czystości oraz wierności złożonym ślubom zakonnym. Przyszłam na świat w 1939 roku w miejscowości Wamba, leżącej na terytorium dzisiejszej Demokratycznej Republiki Konga, w tradycyjnej afrykańskiej rodzinie. Rodzice nadali mi imię Nengapeta, co w naszym narzeczu oznaczało, że bogactwo jest zwodnicze, natomiast na chrzcie świętym przyjęłam imię Alfonsyna. Od najmłodszych lat czułam w sercu bardzo wyraźne wezwanie, aby całkowicie oddać swoje życie Bogu, chociaż początkowo spotkało się to z ogromnym sprzeciwem mojej ukochanej matki.
Pokonując liczne rodzinne przeszkody, postanowiłam potajemnie opuścić rodzinny dom, aby wstąpić do Zgromadzenia Sióstr Świętej Rodziny, gdzie ostatecznie przyjęłam imię zakonne Maria Klementyna. Moje codzienne życie w klasztorze było wypełnione zwykłymi obowiązkami, z radością uczyłam okoliczne dzieci i z wielkim oddaniem służyłam całej naszej lokalnej wspólnocie. Pragnęłam być czytelnym znakiem Bożej miłości i pokoju w kraju, który był nieustannie rozdzierany przez krwawe zamieszki polityczne oraz brutalne konflikty plemienne. Każdego dnia starałam się pogłębiać moją wiarę poprzez modlitwę, całkowicie ufając Opatrzności w tym trudnym i niepewnym czasie.
Punkt zwrotny
Prawdziwy punkt zwrotny w moim życiu nastąpił w 1964 roku, kiedy to wybuchła rebelia Simba, przynosząc niewyobrażalny terror, strach i śmierć w całym naszym regionie. Zbrojni rebelianci zaatakowali nasz klasztor w Bafwabaka, siłą załadowali wszystkie siostry na ciężarówki i wywieźli nas do obozu wojskowego w miejscowości Isiro. Doskonale zdawałyśmy sobie sprawę z tego, że bezlitośni żołnierze mają wobec nas okrutne zamiary, dlatego tym mocniej trzymałyśmy się razem, szukając ratunku w nieustannej modlitwie. Czy potrafisz chociaż przez chwilę wyobrazić sobie ten paraliżujący lęk, jaki czułyśmy, jadąc w nieznane z uzbrojonymi, nieobliczalnymi oprawcami?
Czego dokonała?
W obozie pułkownik Pierre Olombe zażądał, abym została jego żoną, jednak ja stanowczo i wielokrotnie odmawiałam, broniąc swojej godności jako kobiety i osoby konsekrowanej. Powiedziałam mu prosto w twarz, że złożyłam już wieczysty ślub samemu Bogu i zdecydowanie wolałabym umrzeć, niż złamać moją obietnicę czystości. Ta niezłomna, odważna odmowa doprowadziła dowódcę do prawdziwej furii, przez co zaczął mnie bezlitośnie i niezwykle brutalnie katować na oczach innych. Nawet kiedy upadłam na ziemię pod gradem silnych ciosów zadawanych kolbą karabinu, nie poddałam się jego woli i nie oddałam mu swojego ciała.
Poprzez moją niezłomną postawę obroniłam nie tylko własną godność, ale również dodałam ogromnej odwagi moim współsiostrom, inspirując je do wytrwania w głębokiej wierze. Udowodniłam moim oprawcom, że prawdziwa siła duchowa i miłość do Chrystusa potrafią odnieść zwycięstwo nad nawet najbardziej przerażającą przemocą fizyczną. Pokazałam całemu współczesnemu światu, że afrykańskie kobiety żyjące w ślubach zakonnych dysponują niezachwianą odwagą i potrafią być wierne swoim ideałom do samego końca. Moje ostateczne poświęcenie stało się niezwykle potężnym świadectwem wierności Zbawicielowi w obliczu wyjątkowo brutalnego i bezsensownego prześladowania religijnego.
Śmierć i kult
W nocy 1 grudnia 1964 roku, całkowicie zaślepiony gniewem z powodu mojego oporu, pułkownik rozkazał swoim żołnierzom przebić mnie włóczniami, a następnie sam do mnie strzelił. Leżąc w ogromnych bólach na ziemi i czując zbliżającą się śmierć, resztką sił wyszeptałam do mojego mordercy słowa przebaczenia, naśladując w tym samego Chrystusa na krzyżu. Papież Jan Paweł II uroczyście ogłosił mnie błogosławioną w dniu 15 sierpnia 1985 roku podczas swojej podróży apostolskiej do dawnego Zairu. Zostałam w ten sposób pierwszą w historii kobietą z afrykańskiego ludu Bantu, która została wyniesiona na ołtarze Kościoła katolickiego, stając się symbolem i patronką młodzieży.