Służyć Bogu w braciach to największy zaszczyt.
Kim był?
Kiedy moi rówieśnicy z zamożnych rodów w Lombardii rywalizowali o wpływy polityczne i majątki, ja porzuciłem to wszystko, by zamknąć się w surowej klasztornej celi. Urodziłem się około 1060 roku w Quingentole na terytorium Mantui, dorastając w świecie pełnym konfliktów i intryg. Zamiast miecza i bogactwa wybrałem drogę modlitwy, wstępując do zakonu benedyktynów. Moim nowym domem stał się słynny klasztor Świętego Piotra na Złotym Niebie, czyli San Pietro in Ciel d'Oro w Pawii.
W klasztornych murach oddawałem się głębokiej kontemplacji i niezwykle surowej ascezie, co szybko zwróciło uwagę moich przełożonych. Moje dni wypełniała ciężka praca fizyczna, nieustanna modlitwa chórowa oraz żmudne przepisywanie dawnych świętych ksiąg. Choć pragnąłem jedynie ukrycia przed wielkim światem, miłosierny Bóg miał wobec mnie zupełnie inne, wspaniałe plany. Czy kiedykolwiek pomyślałeś, jak bardzo niespodziewane wezwanie może odmienić całą ludzką egzystencję?
Punkt zwrotny
Moje spokojne życie zakonne dobiegło końca w 1119 roku, kiedy to niespodziewanie powołano mnie na stolicę biskupią w prężnie rozwijającej się Savonie. Początkowo bardzo mocno opierałem się temu zaszczytowi, czując się całkowicie niegodnym tak wielkiej odpowiedzialności za powierzone mi ludzkie dusze. Ostatecznie przyjąłem tę godność z pokornego posłuszeństwa wobec jasnej woli ówczesnego papieża oraz moich bezpośrednich przełożonych kościelnych. Zostawiłem za sobą cichy klasztor w Pawii i udałem się do nowej diecezji, by ofiarnie służyć wiernym jako ich nowy duchowy ojciec.
Czego dokonał?
Jako główny pasterz Savony starałem się ze wszystkich sił wprowadzać w życie ewangeliczne ideały pokoju w mieście, które było nieustannie rozdzierane przez ostre spory lokalnych frakcji. Zamiast używać twardej władzy biskupiej, wolałem działać autentyczną łagodnością, osobistym przykładem skrajnego ubóstwa oraz cierpliwymi negocjacjami wszystkich zwaśnionych stron. Zawsze odważnie stawałem w obronie najsłabszych, bezradnych wdów i ubogich sierot, rozdzielając między nich całkowicie wszystkie regularne dochody mojej diecezji. Dzięki mojej bezpośredniej interwencji i Bożej łasce udało się ostatecznie zażegnać wiele krwawych konfliktów między wpływowymi rodami z nadmorskiej Ligurii.
Nie zapomniałem również o dogłębnej duchowej odnowie moich kapłanów, nieustannie zachęcając ich do pasterskiej gorliwości oraz wiernego naśladowania najwyższych ewangelicznych ideałów. Niestrudzenie wizytowałem wszystkie kolejne parafie, głosząc zbawcze Słowo Boże z ogromnym zaangażowaniem oraz chętnie udzielając świętych sakramentów najbardziej potrzebującym wiernym. Niezwykle dużo cennego czasu spędzałem w konfesjonale, cierpliwie lecząc zranione serca i na nowo jednocząc zagubionych grzeszników z miłosiernym Bogiem Ojcem. Moja codzienna posługa duszpasterska przyciągała ogromne tłumy, które widziały we mnie nie tyle potężnego urzędnika kościelnego, co raczej niezwykle troskliwego pasterza.
Śmierć i kult
Moja długa ziemska wędrówka zakończyła się 9 sierpnia 1128 roku w umiłowanej Savonie, gdzie w wielkim pokoju złożyłem swojego ducha prosto w ręce Stwórcy. Zaraz po mojej cichej śmierci lokalny wierny lud zaczął całkowicie spontanicznie czcić mnie jako świętego, gorliwie przypisując mojemu orędownictwu liczne cudowne uzdrowienia i wyjątkowe łaski. Zostałem niezwykle uroczyście pochowany w głównej katedrze, a mój rosnący kult z czasem zyskał oficjalne potwierdzenie papieskie, bezustannie trwając przez kolejne długie stulecia. Dziś moje doczesne szczątki wciąż bezpiecznie spoczywają w przepięknym głównym ołtarzu tejże monumentalnej świątyni, przypominając wszystkim kolejnym pokoleniom mieszkańców o wielkiej potędze pokory i szczerej chrześcijańskiej miłości.