„Kto ubogiemu daje, ten samemu Bogu pożycza.”
Kim był?
Kiedy w 1736 roku straszliwa epidemia dżumy i ospy dziesiątkowała Kraków, a przerażeni mieszkańcy uciekali z miasta w popłochu, ja ruszyłem w sam środek tego śmiertelnego zagrożenia, by przez 20 miesięcy własnymi rękami ratować konających. Nazywam się Rafał Chyliński, choć gdy przyszedłem na świat 8 stycznia 1694 roku w wielkopolskiej Wysoczce, na chrzcie nadano mi imię Melchior. Pochodziłem ze zubożałej rodziny szlacheckiej herbu Jastrzębiec, w której od najmłodszych lat uczyłem się głębokiej wiary oraz wrażliwości na los najbardziej potrzebujących. Już jako dziecko tak bardzo przejmowałem się losem nędzarzy, że oddawałem im własne jedzenie i ubrania, przez co bliscy nazywali mnie małym mnichem.
Edukację zdobywałem w kolegium jezuitów w Poznaniu, gdzie oprócz nauk humanistycznych odkryłem w sobie wielką pasję do muzyki i nauczyłem się grać na lutni, harfie oraz skrzypcach. Po ukończeniu szkoły w 1712 roku nie od razu włożyłem zakonny habit, lecz zaciągnąłem się do wojska i zostałem kawalerzystą w chorągwi stronników króla Stanisława Leszczyńskiego. Szybko zyskałem szacunek towarzyszy broni i awansowałem na stopień oficerski, jednak surowe obozowe życie nie stłumiło we mnie pragnienia służby samemu Bogu. Wolne chwile między przemarszami i walkami spędzałem na modlitwie różańcowej, coraz wyraźniej czując, że moja prawdziwa bitwa rozegra się na zupełnie innym polu.
Punkt zwrotny
Przełom nastąpił 4 kwietnia 1715 roku, kiedy wbrew namowom moich towarzyszy broni zrzuciłem mundur oficerski i wstąpiłem do zakonu franciszkanów konwentualnych w Krakowie. Przyjmując zakonne imię Rafał, co oznacza Bóg uzdrawia, całkowicie porzuciłem dawne życie szlachcica oraz żołnierza na rzecz radykalnego ubóstwa i pokory. Ze względu na wielką gorliwość przełożeni skrócili mój czas próby, dzięki czemu już w 1716 roku złożyłem śluby wieczyste, a w grudniu 1717 roku przyjąłem upragnione święcenia kapłańskie. Czy potrafisz sobie wyobrazić, jak wielkiej odwagi wymaga porzucenie pewnej kariery wojskowej, by stać się sługą żebraków i trędowatych?
Czego dokonał?
Jako kapłan przemierzałem kolejne klasztory w całej Polsce, posługując w 9 różnych miejscowościach, w tym w Poznaniu, Kaliszu, Gnieźnie, Warszawie oraz w Łagiewnikach pod Zgierzem. Choć nie byłem wybitnym mówcą, moje proste i krótkie kazania poruszały serca tłumów, ponieważ każde wypowiedziane słowo potwierdzałem własnym umartwieniem i bezgranicznym miłosierdziem. Klasztorne furty w miejscach mojego pobytu zmieniały się w wielkie jadłodajnie, gdzie codziennie karmiłem dziesiątki głodnych, rozdawałem odzież, a nawet oddawałem potrzebującym własny płaszcz i obuwie. Kiedy brakowało żywności w spiżarni, potrafiłem godzinami modlić się krzyżem przed ołtarzem lub grać Bogu na lutni, a pomoc od dobroczyńców zawsze nadchodziła w najmniej oczekiwanym momencie.
Mój największy egzamin z miłości bliźniego nadszedł w 1736 roku, gdy zostałem skierowany do Krakowa ogarniętego katastrofalną powodzią, głodem i szalejącą zarazą. Przez blisko 2 lata mieszkałem w odizolowanych barakach dla zakażonych na przedmieściach, gdzie opatrywałem gnijące rany, spowiadałem umierających i własnoręcznie grzebałem ciała zmarłych. Mimo że codziennie ocierałem się o śmierć i sam zmagałem się z wyniszczającą chorobą, nie opuściłem posterunku aż do wygaśnięcia epidemii w 1738 roku. Gdy wreszcie wróciłem do ukochanego klasztoru w Łagiewnikach, moje siły były już całkowicie wyczerpane ciągłym postem, nocnymi czuwaniami i heroiczną pracą ponad ludzkie możliwości.
Śmierć i kult
Odszedłem do Pana 2 grudnia 1741 roku w łagiewnickim klasztorze, mając zaledwie 47 lat, a wieść o mojej śmierci natychmiast przyciągnęła do trumny niezliczone rzesze wdzięcznych ubogich i uzdrowionych. Moje ciało złożono w podziemiach tamtejszego kościoła pod wezwaniem świętego Antoniego, które szybko stało się miejscem licznych pielgrzymek oraz cudownych łask wypraszanych za moim wstawiennictwem. Choć proces beatyfikacyjny rozpoczął się już w 1767 roku, burzliwe losy Polski i rozbiory sprawiły, że musiał on czekać na zakończenie ponad 200 lat. Dopiero 9 czerwca 1991 roku podczas uroczystej mszy w Warszawie papież Jan Paweł II ogłosił mnie błogosławionym, stawiając moje życie za wzór bezinteresownej służby potrzebującym.