"Całkowicie połączyłam się z Jezusem; teraz nic nie może mnie od Niego oddzielić".
Kim była?
Czy wiesz, do czego zdolna jest zdeterminowana młoda dziewczyna, by obronić swoje wyśnione powołanie zakonne i całkowicie oddać się Bogu? Aby uniknąć zaaranżowanego przez rodzinę małżeństwa, w akcie ogromnej desperacji i miłości do Chrystusa, celowo włożyłam własne stopy w dół z płonącymi plewami. Chciałam trwale oszpecić swoje ciało, by zniechęcić narzuconego mi oblubieńca i zamknąć sobie drogę do ziemskiego związku. Ten bolesny i dramatyczny krok przyniósł mi częściowe kalectwo do końca moich dni, ale ostatecznie otworzył mi upragnioną drogę do franciszkańskiego klasztoru.
Nazywam się Anna Muttathupadathu, jednak historia i Kościół katolicki zapamiętały mnie pod zakonnym imieniem świętej Alfonsy od Niepokalanego Poczęcia. Przyszłam na świat 19 sierpnia 1910 roku w niewielkiej wiosce Kudamaloor, położonej w południowych Indiach, w malowniczym stanie Kerala. Wywodziłam się z tradycyjnej rodziny chrześcijańskiej należącej do wschodniego obrządku syromalabarskiego, który szczyci się korzeniami sięgającymi misji samego świętego Tomasza Apostoła. Moją ukochaną matkę straciłam tragicznie, mając zaledwie 3 miesiące, przez co moje surowe wychowanie przejęła despotyczna ciotka, która zaplanowała dla mnie bogaty ożenek.
Punkt zwrotny
Moje drastycznie poparzone stopy i niezwykle długa, bolesna rekonwalescencja sprawiły, że nieugięta dotąd ciotka wreszcie ustąpiła, pozwalając mi podążyć za prawdziwym głosem serca i wstąpić do klasztoru. W sierpniu 1928 roku z ogromną radością dołączyłam do miejscowego Zgromadzenia Franciszkanek Klarysek, przyjmując imię Alfonsa od Niepokalanego Poczęcia, a w sierpniu 1936 roku złożyłam moje wymarzone śluby wieczyste. Niestety, niemal od samego początku moje życie zakonne stało się nieustannym pasmem ciężkich chorób, nawracających infekcji i niewyobrażalnego cierpienia fizycznego, które z roku na rok coraz bardziej mnie osłabiało. Zamiast realizować się jako pełna energii nauczycielka w naszej przyklasztornej szkole, moją najważniejszą życiową misją stało się milczące znoszenie bólu i ukryte trwanie przy krzyżu Chrystusa.
Czego dokonała?
Choć z ludzkiego punktu widzenia moje życie mogło wydawać się bezproduktywne i spędzone głównie w szpitalnym łóżku, duchowo dokonywałam rzeczy dla mnie najistotniejszych. Zrozumiałam, że moim największym dziełem nie będzie praca zewnętrzna, ale całkowite ofiarowanie własnego cierpienia w intencji nawrócenia grzeszników i wsparcia duszpasterzy. Przyjmowałam każdą nową chorobę z uśmiechem i niezwykłą łagodnością, starając się nigdy nie narzekać i nie obciążać sióstr swoimi problemami. Moje motto życiowe brzmiało, aby spalać się jak ogień, wnosząc światło w życie innych ludzi, nawet gdy sama tonęłam w fizycznym bólu.
Osiągnęłam stan głębokiego, mistycznego zjednoczenia z Jezusem Ukrzyżowanym, w którym każde moje cierpienie nabierało potężnego sensu zbawczego. Choć wielokrotnie znajdowałam się na skraju śmierci i przyjmowałam sakrament namaszczenia chorych, nigdy nie traciłam wewnętrznej radości ani niezachwianej ufności w dobroć Bożej Opatrzności. Ludzie przychodzący do klasztoru, zwłaszcza dzieci, wyczuwali tę duchową siłę i często prosili mnie o modlitwę w swoich trudnych sprawach. Udowodniłam swoim ukrytym życiem, że prawdziwa wielkość i świętość nie polegają na spektakularnych czynach, lecz na bezgranicznej miłości okazywanej w najtrudniejszych okolicznościach.
Śmierć i kult
Po latach heroicznych zmagań z wyniszczającymi chorobami organizmu, odeszłam do Pana w wieku zaledwie 35 lat, w dniu 28 lipca 1946 roku w miejscowości Bharananganam. Zostałam beatyfikowana w 1986 roku przez papieża Jana Pawła II w czasie jego pielgrzymki do Indii, a w 2008 roku papież Benedykt XVI uroczyście ogłosił mnie pierwszą w historii świętą kobietą pochodzącą z Indii. Mój grób błyskawicznie stał się wielkim ośrodkiem pielgrzymkowym, do którego przybywają po łaski nie tylko lokalni katolicy, ale również muzułmanie i wyznawcy hinduizmu. Wielu chorych, szczególnie dzieci cierpiące na deformacje stóp, doświadczyło cudownych uzdrowień za moim wstawiennictwem, co ostatecznie potwierdziło moją świętość.