„Wszechmocny Panie, Jezusie Chrystusie, daj każdemu chrześcijaninowi, czczącemu dzień mego męczeństwa, aby do jego domu nie zawitała żadna choroba lub inna przygoda, i uwolnij go od trwogi...”
Kim był?
Mój własny ojciec, człowiek, który powinien być moim największym obrońcą i oparciem, stał się ostatecznie moim katem, własnoręcznie ścinając mi głowę mieczem. Zanim jednak do tego doszło, byłam zwykłą dziewczyną o imieniu Barbara, urodzoną w bogatej i wpływowej pogańskiej rodzinie, mieszkającą prawdopodobnie w Nikomedii pod koniec III wieku. Mój ojciec, Dioskur, był fanatycznym wyznawcą rzymskich bóstw, a jednocześnie człowiekiem o niezwykle zaborczym charakterze, pragnącym kontrolować każdy aspekt mojego życia. Ze względu na moją wyjątkową urodę, zamknął mnie w wysokiej wieży, aby chronić mnie przed światem i wpływem nowej, niebezpiecznej dla niego religii chrześcijańskiej.
Pomimo ścisłej izolacji w tej luksusowej klatce, zdołałam nawiązać potajemny kontakt z uczniami Jezusa Chrystusa, którzy przekazali mi prawdy wiary, ukrywając się pod pozorem nauczycieli i medyków. Poznając Ewangelię, odkryłam prawdziwą wolność ducha, której nigdy nie zaznałam w bogatych, lecz zimnych murach mojego więzienia. Zafascynowana czystością i miłością płynącą z nauki Zbawiciela, w wielkiej tajemnicy przyjęłam chrzest i złożyłam prywatny ślub dozgonnego dziewictwa, oddając swoje serce wyłącznie Bogu. Jak jednak długo można ukrywać tak potężną wewnętrzną przemianę przed czujnym i podejrzliwym wzrokiem apodyktycznego rodzica?
Punkt zwrotny
Punktem, z którego nie było już powrotu, okazała się z pozoru niewinna budowa nowej łaźni obok mojej wieży, w której ojciec zaplanował wybicie dokładnie 2 okien. Pod jego nieobecność nakazałam robotnikom, aby dodali jeszcze 1 okno, pragnąc, aby światło wpadające przez 3 otwory nieustannie przypominało mi o wielkiej tajemnicy Trójcy Świętej. Kiedy ojciec powrócił z podróży i zażądał wyjaśnień z powodu tej samowolnej zmiany projektu architektonicznego, odważnie i wprost wyznałam mu moją przynależność do znienawidzonego przez niego Kościoła. Jego reakcją była absolutna furia, po której natychmiast rzucił się na mnie z mieczem, zmuszając mnie do desperackiej ucieczki w pobliskie góry.
Czego dokonał?
Moje dokonania nie polegały na budowaniu wielkich struktur czy spisywaniu teologicznych traktatów, lecz na niezłomnym trwaniu przy prawdzie, nawet gdy zostałam schwytana i postawiona przed rzymskim namiestnikiem Marcjanem. Przez wiele dni poddawano mnie wyjątkowo okrutnym i wymyślnym torturom, w tym biczowaniu, szarpaniu ciała żelaznymi hakami oraz przypalaniu moich ran płonącymi pochodniami. Mimo niewyobrażalnego bólu i publicznego upokorzenia, nie ugięłam się pod presją oprawców i kategorycznie odmówiłam złożenia chociażby najmniejszej ofiary fałszywym pogańskim bóstwom. Moja niezłomność stawała się potężnym świadectwem dla wszystkich świadków tych okrutnych wydarzeń, dowodząc, że miłość do Chrystusa jest znacznie silniejsza niż ludzki strach przed fizycznym cierpieniem.
Zgodnie z hagiograficznymi przekazami, sam Bóg umacniał mnie w tych najtrudniejszych chwilach, zsyłając w nocy anioła do mojej ciemnej celi, który cudownie leczył moje rozległe rany i przynosił mi Najświętszy Sakrament. Ten mistyczny pokarm dawał mi nadludzką siłę do znoszenia kolejnych etapów męczeństwa, w tym najbardziej okrutnego aktu obcięcia moich piersi oraz pędzenia mnie nagiej przez ulice całego miasta. Udowodniłam ówczesnemu światu, że nawet samotna i młoda kobieta, pozbawiona jakiegokolwiek ludzkiego wsparcia czy obrony, potrafi odnieść spektakularne moralne zwycięstwo nad potęgą i brutalnością rzymskiego imperium. Zwyciężyłam, ponieważ oddałam wszystko to, co doczesne, aby zyskać wieczną i niezniszczalną chwałę w Królestwie Niebieskim.
Śmierć i kult
Mój ziemski bieg zakończył się około 305 roku, kiedy z wyroku namiestnika skazano mnie na ostateczną karę śmierci przez dekapitację, a wyrok ten z przerażającą gorliwością wykonał mój rodzony ojciec. Legenda głosi, że tuż po tym morderstwie z bezchmurnego nieba spadł piorun i spalił mojego oprawcę na popiół, stając się symbolem natychmiastowej Bożej sprawiedliwości. W kolejnych wiekach zostałam zaliczona do prestiżowego grona 14 Świętych Wspomożycieli, a rzesze wiernych zaczęły wzywać mnie jako niezawodną opiekunkę w chwilach zagrożenia nagłą i niespodziewaną śmiercią. Do dzisiaj jestem z dumą czczona przez górników, hutników, artylerzystów i marynarzy, którzy wykonują niebezpieczne zawody, prosząc o moje orędownictwo przed obliczem Najwyższego.