"Boże, Ty wskazujesz swoją moc
w ludzkiej słabości".
Kim była?
Kiedy pospiesznie opuszczałam rodzinną Hiszpanię, w sercu czułam, że wyruszam w swoją ostatnią i najważniejszą podróż w krótkim życiu. Nazywam się Beata, co w języku rzymian oznacza po prostu błogosławioną lub szczęśliwą, choć moje doczesne losy były naznaczone ciągłym niepokojem. Przyszłam na świat w głęboko wierzącej chrześcijańskiej rodzinie w niespokojnym III wieku naszej ery. Wraz z moim rodzonym bratem Sankcjanem oraz grupą bliskich przyjaciół od najmłodszych lat dorastaliśmy w cieniu narastających prześladowań religijnych.
Nasza wiara w prawdziwego Boga była tak silna i niezachwiana, że nie wyobrażaliśmy sobie oddawania czci jakimkolwiek pogańskim bóstwom czy imperatorom. Gdy nienawiść rzymskich władz wobec wyznawców Chrystusa przybrała na niespotykanej dotąd sile, zmuszono nas do podjęcia dramatycznej decyzji o emigracji. Wraz z całą naszą grupą szukaliśmy bezpiecznego schronienia, w którym moglibyśmy swobodnie wyznawać religię i służyć miejscowej wspólnocie. Naszym celem ostatecznie stała się Galia, a dokładnie rzymska osada w okolicach dzisiejszego francuskiego miasta Sens.
Punkt zwrotny
Niestety, nasze ciche nadzieje na spokojne, ukryte życie w nowym miejscu bardzo szybko okazały się bolesnym złudzeniem. Zamiast upragnionego pokoju i tolerancji, w Galii spotkaliśmy się z brutalną rzeczywistością bezwzględnych edyktów wprowadzonych przez rzymskiego cesarza Aureliana. To był ten decydujący moment, w którym z całą mocą zrozumiałam, że nasza desperacka ucieczka przed śmiercią była tak naprawdę podążaniem wprost na spotkanie z męczeństwem. Czy można uciec przed wyznaczonym przeznaczeniem, gdy Bóg wzywa duszę do złożenia najwyższego świadectwa z własnej krwi?
Czego dokonała?
Choć moje życie było bardzo krótkie, starałam się z całych sił wspierać naszą lokalną, galijską wspólnotę wierzących w najtrudniejszych chwilach. Zawsze dbałam o to, by pełnić znaczącą posługę wśród najbardziej potrzebujących i przerażonych braci, dzieląc z nimi każdy skromny posiłek. Stawałam w stanowczej obronie niewinnych oraz prześladowanych członków naszego kościoła, niosąc otuchę tym, którzy załamywali się w obliczu zbliżających się brutalnych przesłuchań. Moim największym życiowym osiągnięciem nie były wielkie, spektakularne cuda, lecz codzienna, cicha wierność własnemu sumieniu i dodawanie odwagi innym.
Nieustannie przypominałam moim towarzyszom, że nawet w sytuacjach całkowicie beznadziejnych i pozornie bez wyjścia człowiek może zachować absolutną, wewnętrzną wolność ducha. Moja postawa, pełna szczerego chrześcijańskiego miłosierdzia oraz głębokiego współczucia, stała się ważnym moralnym oparciem dla mojego brata Sankcjana. Kiedy ostatecznie zostaliśmy zdemaskowani i aresztowani przez zbrojnych żołnierzy namiestnika, nie wyparłam się Zbawiciela, decydując się na dobrowolne przyjęcie cierpienia z podniesionym czołem. Do samego końca moich ziemskich dni zachowałam niezłomną wiarę, dając widomy przykład bezgranicznego poświęcenia dla wyższych, wiecznych wartości.
Śmierć i kult
Prawdziwą koronę krwawego męczeństwa zdobyłam, oddając młode życie za umiłowanego Chrystusa dokładnie 29 czerwca 277 roku, z rąk brutalnych rzymskich oprawców tuż obok galijskiego Sens. Moje poszarpane, doczesne szczątki zostały z największym szacunkiem pochowane przez potajemnie ocalałych chrześcijan tuż za wysokimi murami miasta, a wkrótce nad tym miejscem wybudowano skromną kaplicę. Wiele stuleci później, w 877 roku, z woli Boga miejscowy biskup Ansegis uroczyście przeniósł moje relikwie w obręb bezpiecznych miejskich fortyfikacji. Moje uroczyste wspomnienie liturgiczne bywa na ziemi obchodzone także 6 września, a ja sama w niebie pozostaję cichą orędowniczką ufających mi dusz.