"Niech moje serce i ciało pozostaną nieskalane."
Kim był?
Czy potrafisz wyobrazić sobie sytuację, w której kat zadaje ci 3 potężne ciosy mieczem, a ty mimo to wciąż żyjesz i przez kolejne dni pocieszasz swoich bliskich? Tak właśnie zakończyło się moje ziemskie życie, ale zanim doszło do tego dramatycznego finału, byłam rzymską patrycjuszką z zamożnego rodu Cecyliuszów. Żyłam w potężnym imperium na przełomie drugiego i trzeciego stulecia, w czasach, gdy bezlitośnie tępiono wyznawców Chrystusa. Od najmłodszych lat w tajemnicy przed światem złożyłam Bogu ślub czystości, pragnąc oddać mu całe swoje serce.
Moja zamożna rodzina miała jednak wobec mnie zupełnie inne plany i zaaranżowała moje małżeństwo ze wspaniałym, lecz pogańskim młodzieńcem o imieniu Walerian. W dniu mojego hucznego wesela, gdy wokół rozbrzmiewały głośne instrumenty i pogańskie śpiewy, ja w głębi duszy śpiewałam wyłącznie mojemu Panu. Błagałam Najwyższego, aby moje serce i ciało pozostały nieskalane, ponieważ byłam zdeterminowana dotrzymać złożonej wcześniej obietnicy. Gdy po uczcie zostaliśmy w komnacie z moim świeżo poślubionym mężem, zdobyłam się na niezwykłą odwagę i wyznałam mu moją głęboko skrywaną tajemnicę.
Punkt zwrotny
Prawdziwy punkt zwrotny nadszedł, gdy oświadczyłam Walerianowi, że strzeże mnie anioł Pański, który absolutnie nie pozwoli mnie skrzywdzić. Mój mąż, pełen zdziwienia i niedowierzania, zażądał dowodu oraz osobistego spotkania z owym świetlistym niebiańskim obrońcą. Skierowałam go wówczas do chrześcijańskiego biskupa Urbana, który ukrywał się w rzymskich katakumbach przy słynnej drodze Via Appia. Pod wpływem nauk mądrego starca Walerian przyjął chrzest, a po powrocie do domu zastał mnie pogrążoną w modlitwie w towarzystwie prawdziwego anioła, który trzymał w dłoniach 2 wieńce uplecione z lilii i róż.
Czego dokonał?
Mój odmieniony mąż przyprowadził do nowej wiary również swojego rodzonego brata Tyburcjusza, a my wspólnie zaczęliśmy prężnie działać na rzecz prześladowanego Kościoła. Naszym głównym zadaniem, które natychmiast ściągnęło na nas śmiertelne niebezpieczeństwo, było potajemne grzebanie ciał męczenników mordowanych przez okrutne rzymskie władze. Za tę nielegalną działalność obaj bracia zostali wkrótce aresztowani, a następnie ścięci mieczem na wyraźny rozkaz prefekta Almachiusza. Ja natomiast wykorzystałam ostatnie dni wolności, aby rozdać cały mój ogromny majątek ubogim, nie zostawiając zbrodniczemu prefektowi absolutnie żadnych bogactw do zagrabienia.
Wkrótce rzymscy żołnierze przyszli również po mnie, domagając się kategorycznie złożenia krwawej ofiary pogańskim bóstwom. Zdecydowanie odmówiłam, a w trakcie mojego uciążliwego przesłuchania i oczekiwania na wyrok, nieustannie głosiłam ewangelię pilnującym mnie strażnikom. Dzięki mojej niezłomnej postawie i nadprzyrodzonej sile przekonywania nakłoniłam ponad 400 osób do porzucenia pogaństwa i przyjęcia chrześcijańskiego chrztu. Rozwścieczony moim jawnym nieposłuszeństwem urzędnik skazał mnie ostatecznie na okrutną śmierć w mojej własnej domowej łaźni, nakazując udusić mnie gorącą parą.
Śmierć i kult
Zamknięto mnie w rozpalonym do czerwoności rzymskim pomieszczeniu kąpielowym na 3 dni i noce, lecz z Bożą pomocą przeżyłam te katusze, nie roniąc nawet najmniejszej kropli potu. Wówczas zdesperowany prefekt wysłał kata, który uderzył mnie mieczem w szyję dokładnie 3 razy, ale zgodnie z rzymskim prawem nie mógł zadać kolejnego ciosu, mimo że nie zdołał odciąć mi głowy. Przez kolejne 3 dni leżałam wykrwawiając się na posadzce mojego domu, żegnając się z chrześcijanami i przekazując moją cenną willę na własność Kościołowi. Mój wielki kult jako męczennicy i patronki muzyki kościelnej przetrwał tysiąclecia, a moje nienaruszone ciało odnaleziono w 822 roku i uroczyście przeniesiono do przepięknej bazyliki na rzymskim Zatybrzu.