„Bądźcie radosnymi, zachowujcie wiarę i róbcie małe rzeczy, które widzieliście, że ja robię”.
Kim był?
Wyobraźcie sobie sytuację, w której podczas ważnego przemówienia sama ziemia podnosi się pod waszymi stopami, aby utworzyć wysoką górę, z której widać was ze wszystkich stron. Nazywam się Dawid, a w moim ojczystym, walijskim języku znany jestem również jako Dewi, urodzony zaledwie około 500 roku. Moje przyjście na świat miało miejsce w nadmorskiej miejscowości Menevia, która dzisiaj nosi na moją cześć zaszczytną nazwę Saint David's. Mój rodowód jest starożytny, albowiem według dawnych, hagiograficznych przekazów moim ojcem był król Santus, a pobożną matką święta Nonna, która uczyła mnie miłości do Boga.
Mając przed sobą wspaniałą perspektywę życia na dworze, zdecydowałem się całkowicie odrzucić ziemskie bogactwa i złożyć śluby zakonne, wybierając los skromnego pustelnika. Edukację odebrałem pod okiem świątobliwego Paulina, a moje serce od samego początku rwało się do życia niezwykle surowego, opartego na ascezie oraz całkowitym wyrzeczeniu. Zachwycił mnie bezkompromisowy model monastycyzmu celtyckiego, przypominający rygorystyczne praktyki starożytnych ojców żyjących na odległej Pustyni Egipskiej. W ciszy i odosobnieniu pragnąłem wyłącznie słuchać głosu Stwórcy, dlatego z ogromną gorliwością oddawałem się wielogodzinnym modlitwom, surowym postom i wytrwałej medytacji.
Punkt zwrotny
Prawdziwy punkt zwrotny w moim doczesnym życiu nastąpił podczas słynnego synodu, który miał miejsce w miejscowości Brefi. Przemawiałem tam do ogromnych tłumów zdezorientowanych wiernych, stanowczo potępiając groźną dla chrześcijaństwa herezję pelagian, odrzucającą fundamentalną potrzebę boskiej łaski do zbawienia. Właśnie wtedy wylądowała na moim ramieniu olśniewająco biała gołębica, ukazując wszystkim zgromadzonym ewidentne błogosławieństwo pochodzące od samego Ducha Świętego, a ziemia podniosła mnie wysoko w górę. Zgromadzeni duchowni, widząc ów wielki cud i siłę moich argumentów, obwołali mnie nowym biskupem całej Walii, co na zawsze przerwało moją wymarzoną samotność.
Czego dokonał?
Jako pasterz mojego umiłowanego ludu nie poprzestałem wyłącznie na duszpasterskim administrowaniu, lecz z niespożytą energią zakładałem liczne klasztory, z których najważniejszy powstał w rodzinnej Menevii. Wprowadziłem w owych opactwach bezwzględnie rygorystyczną regułę, wymagającą od podległych mi mnichów wyczerpującej pracy fizycznej, całkowitego milczenia oraz powstrzymywania się od spożywania mięsa. Z tego szczególnego powodu powszechnie nazywano nas Wodnikami, gdyż do skromnych posiłków piliśmy wyłącznie krystaliczną wodę, stanowiąc widomy znak sprzeciwu wobec obżarstwa pogan. Chciałem, aby wszyscy moi zakonnicy stanowili nieskazitelny wzór cnót chrześcijańskich, przyprowadzając swoją nienaganną postawą do Chrystusa lokalną społeczność.
Poza owocną działalnością na ziemiach walijskich, wyruszyłem w niezwykle wyczerpującą pielgrzymkę do odległej Jerozolimy, aby wesprzeć tamtejszego patriarchę w zwalczaniu bierności duchowej. Według świętych podań to właśnie tam dostąpiłem zaszczytu przyjęcia sakry arcybiskupiej, co ostatecznie ugruntowało moją ogromną władzę duszpasterską na rodzinnej wyspie. Czyż można wyobrazić sobie trudniejsze i jednocześnie piękniejsze zadanie, niż ciągłe budowanie solidnych struktur raczkującego kościoła w krainie potrzebującej zbawienia? Po powrocie wciąż gorliwie uczyłem powierzone mi owce, bezlitośnie zwalczałem resztki pogańskich zabobonów i przygotowywałem podwaliny pod żywy kościół, trwający przez kolejne pokolenia.
Śmierć i kult
Zakończyłem swoją wyczerpującą, ziemską wędrówkę najprawdopodobniej 1 marca 589 roku, z uśmiechem na ustach przekraczając wreszcie pragniony próg bożego królestwa. Moje pożegnalne słowa skierowane do płaczących uczniów nawoływały ich do tego, aby stale zachowywali żywą wiarę i codziennie robili te małe rzeczy, których uczyłem. W 1120 roku papież Kalikst II dokonał mojej uroczystej kanonizacji, co spowodowało, że mój rozwijający się kult oficjalnie opanował wyspy brytyjskie. Dziś pozostaję niekwestionowanym patronem całej Walii, ocalałym w pamięci wiernych jako pokorny, celtycki pasterz, który zawsze wolał wodę i modlitwę od dworskich zaszczytów.