„Święta Dymfno, orędowniczko strapionych i udręczonych, módl się za nami i wypraszaj nam pokój oraz pogodę ducha”
Kim była?
Mój własny ojciec, król Irlandii, ścigał mnie przez morze i wydał na mnie wyrok śmierci, ponieważ wybrałam wierność Bogu zamiast jego obłąkanych żądań. Nazywam się Dymfna i byłam irlandzką księżniczką żyjącą w VII wieku, potajemnie wychowaną w wierze chrześcijańskiej przez moją pobożną matkę. Gdy ona zmarła, mój bezpieczny świat legł w gruzach, a moje młode życie zamieniło się w niebezpieczną, pełną napięcia ucieczkę.
Złożyłam Jezusowi Chrystusowi ślub dozgonnej czystości, oddając Mu całą moją młodość, królewskie przywileje i niepewną przyszłość. Czy potrafisz sobie wyobrazić porzucenie korony oraz luksusów pałacu tylko po to, by pozostać wiernym niewidzialnemu Królowi? Moja wiara nie była jedynie tradycją, lecz moją prawdziwą tożsamością, tarczą ochronną i największym skarbem, którego nie zamierzałam nikomu oddać.
Punkt zwrotny
Punkt zwrotny w moim życiu nastąpił, gdy mój ojciec, ogarnięty rozpaczą i psychiczną chorobą po stracie żony, postanowił zmusić mnie do kazirodczego małżeństwa. Przerażona tą mroczną propozycją zrozumiałam, że muszę wybrać między grzesznym życiem w luksusie a śmiertelnie niebezpiecznym wygnaniem. Prowadzona przez mojego świętego spowiednika, kapłana Gereberna, opuściłam królewski zamek pod osłoną nocy i wsiadłam na statek. Przepłynęliśmy wzburzone morze, docierając ostatecznie do brzegów Flandrii, gdzie znaleźliśmy schronienie w małej wiosce Geel w dzisiejszej Belgii.
Czego dokonała?
W dziczy Geel, daleko od wystawnego dworu, rozpoczęłam skromne życie oparte na nieustannej modlitwie, surowej ascezie i bezinteresownej pomocy najuboższym. Wykorzystałam resztki królewskich funduszy, które zdołałam zabrać, aby wspierać chorych, zmęczonych i zapomnianych przez świat uciekinierów. Przez kilkanaście miesięcy żyliśmy w ukryciu, zamieniając tę odległą osadę w prawdziwą oazę chrześcijańskiej miłości oraz duchowego pokoju. Moim celem nie była ziemska sława, lecz codzienne realizowanie Ewangelii w całkowitej prostocie, z dala od politycznych intryg.
Niestety, rzadkie irlandzkie monety, którymi płaciliśmy za żywność i schronienie, nieświadomie zdradziły nasze tajne miejsce pobytu królewskim zwiadowcom. Mój ojciec osobiście przybył tam wraz ze swoimi bezwzględnymi żołnierzami, oferując mi bogactwo i przebaczenie w zamian za powrót do Irlandii. Stanęłam przed nim niewzruszona, odmawiając złamania moich świętych ślubów czystości i decydując się na stawienie czoła monarszemu gniewowi. Wiedziałam, że moja niezłomna postawa może kosztować mnie życie, ale nie straciłam pokoju w sercu.
Śmierć i kult
Moja odmowa wywołała u ojca furię; jego ludzie na jego rozkaz natychmiast ścięli ojca Gereberna, lecz zawahali się przed podniesieniem ręki na mnie. Wtedy rozwścieczony król sam chwycił za miecz i własnoręcznie odciął mi głowę, kończąc moje ziemskie życie, gdy miałam zaledwie 15 lat. Wkrótce po naszej męczeńskiej śmierci przy naszym grobie w Geel zaczęły dziać się niesamowite cuda i spektakularne uzdrowienia chorych. Moja ofiara przekształciła to miasto w światowe sanktuarium, gdzie osoby dotknięte chorobami psychicznymi do dziś odnajdują schronienie, szacunek oraz moją niebiańską opiekę.