„O mój Boże, Trójco, którą uwielbiam, pomóż mi zapomnieć całkowicie o sobie.”
Kim była?
Kiedy jako młoda, pełna energii dziewczyna wygrywałam prestiżowe konkursy fortepianowe i wirowałam w tańcu na wytwornych salach balowych, w głębi serca nieustannie tęskniłam za cichym tabernakulum. Przyszłam na świat jako Elżbieta Catez 18 lipca 1880 roku w obozie wojskowym w Avor niedaleko Bourges we Francji, gdzie mój ojciec służył w armii w stopniu kapitana. W dzieciństwie byłam niezwykle uparta, wybuchowa i obdarzona tak wielkim temperamentem, że mój kochający tata, próbując wychowywać mnie drogą łagodnej perswazji, nazywał mnie pieszczotliwie małym diablątkiem. Gdy miałam zaledwie 7 lat, mój ojciec zmarł, a trudna sytuacja finansowa zmusiła moją surową matkę do przeprowadzki wraz ze mną do Dijon, gdzie zamieszkałyśmy tuż obok klasztoru karmelitanek bosych.
Prawdziwym przełomem w zmaganiach z moim gwałtownym charakterem stał się dzień Pierwszej Komunii Świętej, kiedy to podjęłam niezłomne postanowienie wytrwałej pracy nad sobą. Jako nastolatka zaczęłam doświadczać pierwszych głębokich łask mistycznych i ogromnej bliskości Boga, w swoim dzienniczku zapisując pragnienie oddania Mu się całą duszą. Choć na zewnątrz cieszyłam się urokami młodości, muzyką i spotkaniami towarzyskimi, wszystkie te przyjemności pozostawały jedynie na marginesie mojego życia, gdyż w jego centrum królował już wyłącznie Chrystus. Czy potrafisz sobie wyobrazić, jak trudno jest ukrywać płomień mistycznej miłości pod maską zwyczajnej, radosnej dziewczyny z dobrego domu?
Punkt zwrotny
Przez długi czas moja matka stanowczo sprzeciwiała się mojemu powołaniu i ograniczała mi nawet dostęp do kościoła oraz sakramentów, lecz ja cierpliwie zwierzałam się ze swoich duchowych przeżyć wyłącznie spowiednikowi. Wreszcie mama uległa i wyraziła powściągliwą zgodę, abym przekroczyła próg wymarzonej klauzury po ukończeniu 21 lat, co uczyniłam w 1901 roku, wstępując do Karmelu w Dijon. Choć w czasie trudnego nowicjatu zarówno mnie samej, jak i moim przełożonym wydawało się chwilami, że nie wytrwam za surowymi murami klasztoru, w 1903 roku złożyłam upragnione śluby zakonne. Wówczas wszelka burza w moim sercu ostatecznie ucichła, a moje zakonne imię od Trójcy Przenajświętszej stało się żywym programem mojej codzienności.
Czego dokonała?
W ciągu 5 lat klasztornej pracy, żarliwej modlitwy i cichego cierpienia wspięłam się na szczyty duchowe, odkrywając, że ludzka dusza może stać się prawdziwym domem Boga Trójjedynego. Niezwykłym momentem na tej drodze była lektura Listu świętego Pawła Apostoła do Efezjan, pod wpływem której przyjęłam swoje drugie duchowe imię Laudem Gloriae, co oznacza ku chwale Majestatu Boga. Od tamtej pory podpisywałam tymi słowami swoje listy, a ci, którzy mnie znali, wspominali, że już tu na ziemi zaczęłam żyć rzeczywistością samego nieba. Zostawiłam po sobie bogactwo pism obejmujące książki oraz ponad 300 listów, a także słynną modlitwę uważaną za mój duchowy testament, do której codziennie powracają chrześcijanie na całym świecie.
Ostatni etap mojego ziemskiego pielgrzymowania wyznaczyła nieuleczalna choroba Addisona, czyli niezwykle bolesna niedoczynność nadnerczy, która zaatakowała mój organizm w 1906 roku. Sprawiała ona ogromny ból fizyczny i wielkie cierpienia przy przyjmowaniu jakichkolwiek pokarmów, jednak przyjęłam to doświadczenie z pokojem jako radosne wstępowanie przez krzyż ku Bogu. Dnia 30 października położyłam się do klasztornego łóżka, z którego już nigdy nie wstałam, a nazajutrz z wielką wiarą przyjęłam sakrament ostatniego namaszczenia. W uroczystość Wszystkich Świętych, 1 listopada, po raz ostatni w życiu przyjęłam do swego serca Jezusa Eucharystycznego.
Śmierć i kult
Dnia 8 listopada wypowiedziałam ostatnie słowa, jakie siostrom udało się zrozumieć, wyznając z nadzieją, że idę do Światła, do Miłości i do Życia. Nazajutrz, 9 listopada 1906 roku o godzinie 6 rano, odeszłam do Pana, mając zaledwie 26 lat, a szczegółową pamięć o moich ostatnich chwilach ocaliły zapiski przeoryszy, matki Germaine. Mojej uroczystej beatyfikacji dokonał papież święty Jan Paweł II w dniu 25 listopada 1984 roku w Rzymie, nazywając mnie pewnym i bezpiecznym przewodnikiem w świecie pełnym niepewności. Do chwały świętych Kościoła powszechnego wyniósł mnie natomiast papież Franciszek podczas kanonizacji na placu świętego Piotra w Watykanie w niedzielę 16 października 2016 roku.