„Powinniśmy czynić ludzi radosnymi.”
Kim była?
Chociaż urodziłam się jako królewska córka na wspaniałym dworze, mając zaledwie 20 lat zostałam wdową i musiałam opuścić potężny zamek Wartburg, by zamieszkać w skrajnym ubóstwie i własnoręcznie opatrywać rany najbiedniejszych chorych. Przyszłam na świat w 1207 roku w Bratysławie lub na zamku w Sarospatak jako 3 dziecko króla Węgier Andrzeja II oraz królowej Gertrudy, która była rodzoną siostrą świętej Jadwigi Śląskiej. Miałam zaledwie 4 lata, kiedy zgodnie z wolą ojca zostałam zaręczona z Ludwikiem IV, późniejszym landgrafem Turyngii, i opuściłam rodzinne strony, aby wychowywać się razem z nim na dworze w Turyngii. Czy potrafisz sobie wyobrazić małą dziewczynkę, która wśród dworskiego przepychu i książęcych zabaw woli wypatrywać pod zamkowymi murami głodnych żebraków, by dzielić się z nimi wszystkim, co posiada?
Kiedy minęło 10 lat od moich zaręczyn, w 1221 roku jako 14-letnia księżniczka poślubiłam mojego ukochanego Ludwika, tworząc z nim niezwykle zgodne i głęboko wierzące małżeństwo. Bóg pobłogosławił nasz związek narodzinami 3 dzieci: syna Hermana oraz córek Zofii i Gertrudy, które wychowywałam w duchu chrześcijańskiej miłości i szacunku dla każdego człowieka. Już jako pani na zamku Wartburg nie potrafiłam przejść obojętnie obok ludzkiej nędzy, dlatego nieustannie rozdawałam ubogim pieniądze ze skarbca oraz chleb z książęcych stołów. Moje serce od najmłodszych lat biło dla cierpiących, a w każdym napotkanym nędzarzu widziałam samego Chrystusa, który czeka na moją pomocną dłoń i uśmiech.
Punkt zwrotny
Moje szczęśliwe życie rodzinne u boku męża trwało zaledwie 6 lat i zostało brutalnie przerwane przez dramatyczną wiadomość, która na zawsze zmieniła mój los. W 1227 roku mój ukochany Ludwik IV wyruszył na wyprawę krzyżową i zmarł niespodziewanie w dalekim włoskim porcie Brindisi, zostawiając mnie samą z 3 małych dzieci. Zgodnie z surowym frankońskim prawem spadkowym musiałam opuścić książęcy zamek Wartburg i przenieść się najpierw do pobliskiego Eisenach, a następnie osiąść na stałe w Marburgu. Zamiast pogrążyć się w rozpaczy po utracie męża i książęcych przywilejów, odczytałam to bolesne doświadczenie jako wezwanie Boga do całkowitego oddania się służbie najuboższym.
Czego dokonała?
W 1228 roku złożyłam uroczysty ślub wyrzeczenia się świata i jako 1 z pierwszych kobiet w historii przyjęłam skromny habit tercjarki świętego Franciszka z Asyżu. Moimi duchowymi przewodnikami i spowiednikami byli franciszkanin Rudiger oraz niezwykle surowy kaznodzieja, norbertanin Konrad z Marburga, który prowadził mnie drogą heroicznej pokuty i umartwienia. W Marburgu ufundowałam szpital dla chorych i bezdomnych, w którym sama każdego dnia chętnie usługiwałam, wykonując najcięższe i najbardziej pokorne prace przy cierpiących. Cały swój czas podzieliłam pomiędzy troskliwe wychowanie dzieci, żarliwą modlitwę, surowe uczynki pokutne oraz bezgraniczne miłosierdzie okazywane najbardziej potrzebującym.
Ostatnie lata mojego ziemskiego pielgrzymowania spędziłam w dobrowolnym, skrajnym ubóstwie, oddając się bez reszty pielęgnowaniu trędowatych, kalek oraz opuszczonych nędzarzy. Ludzie zachowali w pamięci niezwykłe wydarzenie, gdy niosłam w fartuchu chleb dla głodnych, a zatrzymana niespodziewanie na drodze, odkryłam przed pytającym pachnące róże, mimo że wokół panowała mroźna zima. Moja radykalna postawa sprawiła, że stałam się żywym wzorem chrześcijańskiego miłosierdzia, które nie zważa na społeczne podziały ani dworskie konwenanse. Swoim przykładem udowodniłam całej Europie, że prawdziwa królewska godność nie polega na noszeniu złotych koron, lecz na klękaniu przed drugim człowiekiem w potrzebie.
Śmierć i kult
Wyczerpana surową pokutą i nieustanną pracą wśród chorych, odeszłam do Pana w nocy z 16 na 17 listopada 1231 roku w Marburgu, mając zaledwie 24 lata. Sława mojej świętości rozeszła się tak szybko, że do mojego grobu natychmiast ruszyły tłumy pielgrzymów, a komisja powołana przez papieża Grzegorza IX potwierdziła około 60 niezwykłych wydarzeń i cudownych uzdrowień. Moje wyniesienie na ołtarze poparli wybitni ludzie Kościoła, w tym metropolita Moguncji, święty Rajmund z Peñafort oraz mój spowiednik Konrad z Marburga, który spisał mój żywot. Już po 4 latach od mojej śmierci, dnia 27 maja 1235 roku, papież Grzegorz IX ogłosił mnie uroczyście świętą Kościoła katolickiego.