„Choć ciało jest młode i słabe, duch umocniony wiarą jest niezwyciężony.”
Kim była?
Kiedy miałam zaledwie 12 lub 13 lat, pod osłoną nocy uciekłam z bezpiecznego domu moich rodziców, aby stanąć twarzą w twarz z rzymskim namiestnikiem i rzucić wyzwanie całemu pogańskiemu imperium. Przyszłam na świat pod koniec III wieku, około 290 lub 292 roku, w zamożnej i szlachetnej rodzinie chrześcijańskiej mieszkającej w mieście Augusta Emerita, czyli dzisiejszej Méridzie w południowo-zachodniej Hiszpanii. Moje greckie imię Eulalia oznacza osobę dobrze przemawiającą i już od najmłodszych lat wyróżniałam się niezwykłą powagą, skromnością oraz umiłowaniem modlitwy. Zamiast interesować się dziecięcymi zabawami, strojami czy biżuterią, całe dnie poświęcałam na pogłębianie wiary oraz cichą tęsknotę za całkowitym oddaniem swojego życia Jezusowi Chrystusowi.
Dorastałam w niespokojnych czasach, gdy rzymska prowincja Luzytania tętniła życiem handlowym, ale nad wyznawcami Chrystusa gromadziły się coraz ciemniejsze chmury. Moi pobożni rodzice starali się wychować mnie w duchu Ewangelii, ucząc wrażliwości na los ubogich oraz bezkompromisowej wierności Bożym przykazaniom. W moim młodym sercu bardzo wcześnie zrodziło się gorące pragnienie zachowania dozgonnej czystości i poślubienia samego Boga. Czy potrafisz sobie wyobrazić kilkunastoletnią dziewczynkę, która zamiast bać się uzbrojonych żołnierzy, marzy o tym, by własną krwią przypieczętować wierność Zbawicielowi?
Punkt zwrotny
Prawdziwy przełom nastąpił w 303 lub 304 roku, kiedy cesarze Dioklecjan i Maksymian wydali surowe edykty nakazujące wszystkim mieszkańcom imperium składanie krwawych ofiar rzymskim bóstwom pod groźbą okrutnej śmierci. Moi przerażeni rodzice, znając mój płomienny charakter i obawiając się, że sama zgłoszę się do sędziów, wywieźli mnie potajemnie do ustronnej posiadłości wiejskiej położonej daleko za murami Méridy. Nie potrafiłam jednak ukrywać się w bezpiecznym cieniu, podczas gdy w mieście moi bracia i siostry w wierze byli wtrącani do więzień i zmuszani do zaparcia się prawdy. Pewnej nocy wymknęłam się z zamkniętego domu i boso, idąc przez ciemne bezdroża oraz ciernie, dotarłam o świcie prosto przed oblicze rzymskiego trybunału namiestnika Dacjana.
Czego dokonała?
Stanąwszy przed sędzią w samym sercu miasta, odważnie wyznałam, że jestem chrześcijanką, i publicznie potępiłam kult bezdusznych posągów oraz cesarzy każących czcić się jak bogowie. Namiestnik początkowo próbował nakłonić mnie do zmiany zdania łagodnymi obietnicami, przypominając o łzach moich szlachetnych rodziców oraz świetlanej przyszłości, jaka czeka mnie w zamożnym rodzie. Gdy jednak rozkazano mi rzucić chociaż odrobinę kadzidła na pogański ołtarz, z oburzeniem strąciłam naczynia ofiarne i podeptałam placek przeznaczony dla bożków, wyznając głośno jedynego Pana nieba i ziemi.
Upokorzony moją niezłomnością namiestnik rozkazał katom przystąpić do bezlitosnych tortur, podczas których rozdzierano moje ciało żelaznymi hakami, aż spłynęło krwią. Patrząc na zadawane mi rany, nie uroniłam ani 1 łzy, lecz z pokojem mówiłam oprawcom, że te krwawe znaki są dla mnie najpiękniejszym pismem wysławiającym zwycięstwo Chrystusa. Następnie przypiekano moje boki płonącymi pochodniami, a kiedy ogień zajął moje długie, rozpuszczone włosy, z radością otworzyłam usta i zachłysnęłam się płomieniem oraz dymem, oddając ducha Bogu dnia 10 grudnia 304 roku.
Śmierć i kult
Według relacji chrześcijańskiego poety Prudencjusza w chwili mojej śmierci z moich ust uleciała ku niebu śnieżnobiała gołębica symbolizująca czystą duszę, a na porzucone na placu ciało spadł nagle gęsty śnieg, który niczym biały całun okrył moją nagość aż do czasu pogrzebu. Chrześcijanie z czcią pochowali moje doczesne szczątki w pobliżu miejsca kaźni, gdzie już w IV wieku wzniesiono wspaniałą bazylikę pod moim wezwaniem, a w 880 roku powstał o mnie najstarszy zachowany poemat w języku starofrancuskim. Przez stulecia stałam się najpopularniejszą świętą dziewicą i męczennicą w całej Hiszpanii, a moje relikwie są dziś czczone między innymi w Méridzie oraz w katedrze w Oviedo. Kościół katolicki obchodzi moje wspomnienie liturgiczne dokładnie w rocznicę narodzin dla nieba, czyli 10 grudnia.