„Ziarno rzucone w ziemię przynosi plon obfity z błogosławieństwa Pana.”
Kim był?
Kiedy schodziłem w mroczne korytarze rzymskich katakumb, własnymi rękami owijałem w szkarłatne tkaniny i grzebałem ciała aż 342 męczenników, którzy oddali życie za Chrystusa. Przyszedłem na świat w III wieku w antycznym mieście Luni w słonecznej Toskanii, na pograniczu Ligurii i Etrurii, jako syn pobożnego Marynusa. Moje pochodzenie zostało na trwałe zapisane na kartach starożytnej Księgi Papieży, czyli Liber Pontificalis, która przechowała pamięć o moich korzeniach. Wzrastałem w czasach, gdy chrześcijaństwo w Cesarstwie Rzymskim rozwijało się niezwykle dynamicznie, choć wciąż musiało liczyć się z wybuchami krwawych prześladowań.
Młodość poświęciłem służbie Bożej, stopniowo zdobywając zaufanie rzymskiego duchowieństwa oraz wiernych gromadzących się na modlitwie w Wiecznym Mieście. Przez lata posługi z bliska obserwowałem heroizm wyznawców Chrystusa, którzy w obliczu cesarskich edyktów woleli ponieść śmierć niż złożyć ofiarę pogańskim bożkom. Widok ich niezłomnej wiary ukształtował moje serce i nauczył mnie najgłębszego szacunku dla każdego świadka Ewangelii. Czy potrafisz sobie wyobrazić, jak wielkiej odwagi wymagało trwanie przy wspólnocie Kościoła, gdy w każdej chwili względny pokój mógł zmienić się w kolejną falę terroru?
Punkt zwrotny
Przełomowy moment mojego życia nastąpił 4 stycznia 275 roku, kiedy po śmierci papieża Feliksa I zostałem wybrany na 27. biskupa Rzymu i następcę świętego Piotra. Rozpoczynałem swój pontyfikat pod koniec rządów cesarza Aureliana, a po jego rychłej śmierci Kościół w stolicy imperium zaznał okresu względnego pokoju za panowania kolejnych władców: Tacyta, Probusa oraz Karusa. Przez niemal 9 lat, aż do 283 roku, kierowałem Łodzią Piotrową, wykorzystując ten cenny czas wytchnienia na uporządkowanie życia liturgicznego i dyscypliny kościelnej. Wiedziałem, że moim najważniejszym zadaniem jako pasterza jest umocnienie wiernych oraz godne upamiętnienie tych, którzy wcześniej przelali krew za wiarę.
Czego dokonał?
Jako papież otoczyłem szczególną czcią doczesne szczątki świadków wiary, wydając uroczysty dekret nakazujący, aby ciała męczenników były grzebane w szkarłatnych szatach liturgicznych, zwanych dalmatykami, które symbolizowały ich krwawą ofiarę oraz królewską godność. Według tradycji zapisanej w Liber Pontificalis osobiście pochowałem w różnych rzymskich podziemiach aż 342 męczenników, dbając o to, by pamięć o miejscu ich spoczynku nigdy nie zaginęła. Podczas mojego pontyfikatu udzieliłem również święceń 14 prezbiterom, 5 diakonom oraz 9 biskupom przeznaczonym dla poszczególnych wspólnot lokalnych. Dzięki tym działaniom rzymski Kościół zyskał oddanych pasterzy i silną strukturę duszpasterską zdolną przetrwać nadchodzące próby.
Do historii przeszedłem także jako papież, który wprowadził piękny zwyczaj liturgicznego błogosławienia na ołtarzu pierwocin plonów ziemi, a w szczególności winogron oraz bobu. Pragnąłem w ten sposób przypomnieć chrześcijanom, że wszelkie owoce ludzkiej pracy i darów natury pochodzą od dobrego Stwórcy i służą podtrzymaniu życia oraz sprawowaniu Eucharystii. Ten obrzęd dziękczynienia za zbiory przyjął się w całym Kościele zachodnim, ucząc wiernych dostrzegania Bożej opatrzności w codziennym chlebie i owocach roli. W ten sposób połączyłem w swojej posłudze najgłębszą cześć dla męczenników z prostą, radosną wdzięcznością za dary stworzenia.
Śmierć i kult
Zakończyłem swoją ziemską posługę 7 grudnia 283 roku i zostałem pochowany w słynnej krypcie papieży w katakumbach świętego Kaliksta przy Via Appia w Rzymie, choć dawne przekazy wspominały o mojej męczeńskiej śmierci. Podczas prac archeologicznych w XIX wieku wybitny badacz Giovanni Battista de Rossi odnalazł w tych podziemiach fragmenty mojej greckiej płyty nagrobnej z napisem wskazującym na biskupa Eutychiana. W 1659 roku papież Innocenty X przekazał domniemane relikwie wiązane z moim imieniem swojemu bratu, kardynałowi Cybo, a stamtąd trafiły one do katedry w Sarzanie w mojej rodzinnej krainie Luni. Kościół katolicki obchodzi moje wspomnienie liturgiczne w dniu 8 grudnia lub w samą rocznicę śmierci, czyli 7 grudnia.