"Święci Faustynie i Jowito, proszę o wstawiennictwo w codziennym życiu, o odwagę w wierze oraz o pokój i zgodę w naszych rodzinach. Amen".
Kim był?
Dzikie bestie na rzymskiej arenie, zamiast nas rozszarpać, łagodnie kładły się u naszych stóp, wprawiając w osłupienie samego cesarza Hadriana. Urodziliśmy się w rzymskiej Brescii w północnych Włoszech na przełomie 1 i 2 wieku, pochodząc z zamożnego rodu patrycjuszy. Od najmłodszych lat kroczyliśmy przez życie wspólnie, złączeni nie tylko więzami krwi, ale przede wszystkim bezgraniczną miłością do Jezusa Chrystusa.
Kiedy dorosłem, ja, Faustyn, zostałem wyświęcony na kapłana przez biskupa Apoloniusza, natomiast mój brat Jowita otrzymał święcenia diakonatu, by wspierać mnie w kapłańskiej posłudze. Nasza ewangelizacyjna działalność w Brescii przypadła na trudne czasy, gdy wyznawanie wiary chrześcijańskiej wymagało ogromnej odwagi i groziło utratą wszelkich ziemskich przywilejów. Jako rodzeni bracia nie lękaliśmy się jednak rzymskich dekretów i odważnie głosiliśmy Ewangelię, pomagając ubogim oraz umacniając lokalną wspólnotę. Nasz arystokratyczny status społeczny sprawiał, że słowa, które wypowiadaliśmy, miały potężną siłę rażenia, co błyskawicznie wywołało niepokój wśród pogańskich kapłanów i urzędników imperium.
Punkt zwrotny
Punktem zwrotnym w naszej ziemskiej misji był moment, w którym do Brescii przybył sam cesarz Hadrian, zdecydowany osobiście rozprawić się z rosnącym w siłę chrześcijaństwem. Zostaliśmy fałszywie oskarżeni o bunt przeciwko tradycyjnym bóstwom państwowym i stanowczą odmowę złożenia pokłonu pogańskiemu posągowi słońca. Czy moglibyśmy wyprzeć się odwiecznej prawdy, by ocalić nasze doczesne życie i rodzinny majątek? Zamiast tchórzliwie uciekać, stanęliśmy przed obliczem potężnego władcy z podniesionym czołem, co rozgniewało go tak bardzo, że natychmiast skazał nas na okrutne tortury.
Czego dokonał?
Naszym największym dokonaniem było przekształcenie rzymskich aren tortur w miejsca spektakularnych cudów oraz masowych nawróceń zdezorientowanych pogan. Gdy wrzucono nas z rozkazu cesarza do klatki z wygłodzonymi lwami, potężne drapieżniki natychmiast straciły swoją agresję, stając się łagodnymi towarzyszami naszych żarliwych modlitw. Przeżyliśmy także wrzucenie do rozpalonego pieca, a mordercze płomienie nie osmaliły nawet naszych szat, co wywołało prawdziwą panikę wśród oprawców. Widząc te niezaprzeczalne znaki Bożej potęgi, wielu bezpośrednich świadków naszych mąk publicznie wyrzekło się pogaństwa i z radością przyjęło chrzest.
Podczas naszego długiego szlaku męczeństwa, prowadzącego przez różne starożytne miasta cesarstwa, nigdy nie przestaliśmy głosić Dobrej Nowiny. Nasza niezłomność w wierze stała się mocnym fundamentem, na którym zbudowano początkową wspólnotę chrześcijańską w całej Brescii. Pokazaliśmy naszym oprawcom, że prawdziwe zwycięstwo nie zależy od brutalnej siły fizycznej, ale od całkowitego zaufania Stwórcy. Udowodniliśmy całemu rzymskiemu światu, że prawdziwa wolność duchowa pozostaje całkowicie nienaruszona nawet w najcięższych okowach.
Śmierć i kult
Nasza ziemska pielgrzymka dobiegła końca około 120 roku, gdy na wyraźny rozkaz cesarski zostaliśmy ścięci mieczem poza murami rodzinnego miasta. W chwili egzekucji nie czuliśmy żadnego lęku, lecz ogromną radość, że wreszcie będziemy mogli zjednoczyć się z naszym Zbawicielem w niebie. Nasze zmasakrowane ciała zostały potajemnie pochowane przez wiernych chrześcijan, a miejsce naszego wiecznego spoczynku szybko stało się żywym centrum kultu. Dzisiaj jesteśmy czczeni jako główni patronowie miasta Brescia, gdzie każdego roku w dniu 15 lutego niezliczone tłumy wiernych wspominają nasze niezłomne braterstwo.