„O Boże, ślubuję Ci nie służyć odtąd panu, którego by mi śmierć wydrzeć zdołała”.
Kim był?
Czy wyobrażasz sobie, że miałem u stóp potęgę, gigantyczny majątek i tytuł księcia, a jednak porzuciłem to wszystko dla zniszczonego habitu? Urodziłem się 28 października 1510 roku w Gandii jako przedstawiciel jednego z najbardziej wpływowych i kontrowersyjnych rodów w historii Europy – rodu Borgiów. Moim dziadkiem od strony ojca był papież Aleksander VI, a od strony matki król Aragonii Ferdynand II. Wychowałem się na dworach królewskich, zdobywając wyśmienite wykształcenie, szacunek władców oraz wielkie uznanie.
W wieku 19 lat poślubiłem Eleonorę de Castro, z którą tworzyłem niezwykle szczęśliwe i zgodne małżeństwo, wychowując 8 dzieci. Sprawowałem odpowiedzialną funkcję wicekróla Katalonii od 1539 do 1543 roku, zarządzając twardą ręką, ale z ogromną troską o sprawiedliwość i ubogich. Po śmierci mojego ojca w 1543 roku zostałem czwartym księciem Gandii i panem wielkich posiadłości. Żyłem w luksusie, otoczony dworzanami i powszechnym szacunkiem, nie przeczuwając, jak głęboka przemiana duchowa czeka mnie wkrótce.
Punkt zwrotny
Moje życie zmieniło się bezpowrotnie w 1539 roku, gdy powierzono mi misję odprowadzenia ciała zmarłej cesarzowej Izabeli Portugalskiej do grobowca w Granadzie. Kiedy po długiej podróży otworzyłem trumnę, aby dokonać oficjalnej identyfikacji zwłok, zobaczyłem ciało niegdyś najpiękniejszej kobiety w Europie w stanie głębokiego rozkładu. W jednej chwili pojąłem, jak ulotna i nietrwała jest ziemska chwała, bogactwo oraz władza polityczna. Zrozumiałem wówczas, że jedynym Panem, któremu warto bez reszty poświęcić całe swoje życie, jest nieśmiertelny Bóg.
Czego dokonał?
Gdy w 1546 roku zmarła moja ukochana żona, uregulowałem sprawy majątkowe moich dzieci i podjąłem potajemną decyzję o wstąpieniu do nowo powstałego Towarzystwa Jezusowego. W 1550 roku zrzekłem się wszelkich książęcych tytułów oraz majątku, po czym udałem się do Rzymu, by złożyć śluby zakonne. Mimo że pragnąłem jedynie cichego życia w ukryciu i pokucie, przełożeni dostrzegli moje niezwykłe zdolności organizacyjne oraz głęboką mądrość duchową. W 1565 roku zostałem wybrany trzecim przełożonym generalnym zakonu jezuitów.
Jako generał zakonu przeprowadziłem wielkie reformy, tworząc wybitne ośrodki naukowe, w tym słynne Kolegium Rzymskie, które stało się wzorem dla chrześcijańskiej edukacji na całym świecie. Zapoczątkowałem budowę wspaniałego kościoła Il Gesù w Rzymie, będącego matczyną świątynią całego zakonu jezuitów. Z wielkim zapałem organizowałem misje ewangelizacyjne w Ameryce Północnej, Ameryce Południowej oraz w Indiach, wysyłając misjonarzy w najdalsze zakątki globu. Pomimo pełnienia tak wysokiej funkcji do końca życia zachowałem niezwykłą pokorę, praktykując surowe posty i spędzając długie godziny na żarliwej modlitwie.
Śmierć i kult
Wycieńczony intensywną pracą apostolską oraz dyplomatycznymi podróżami po Europie na rzecz Kościoła, powróciłem do Rzymu, gdzie zmarłem 30 września 1572 roku. Mój bezprzykładny akt wyrzeczenia się największych ziemskich zaszczytów na rzecz służby Bogu zachwycił całą chrześcijańską Europę. Papież Urban VIII ogłosił mnie błogosławionym w 1624 roku, a papież Klemens X dokonał mojej uroczystej kanonizacji w 1671 roku. Do dziś pozostaję dla wiernych wzorem pokory, mądrego zarządzania oraz całkowitego zawierzenia Bogu ponad wszelkie bogactwa i zaszczyty tego świata.