„Panie Jezu Chryste, nie poczytaj im tego grzechu, bo nie wiedzą, co czynią”.
Kim był?
Zostałem uwięziony na wozie i zrzucony ze stromego skalistego wzgórza wprost do wzburzonych wód Dunaju, wypraszając w ostatnich chwilach przebaczenie dla moich oprawców. Nazywam się Gerard Sagredo i urodziłem się około 980 roku w znanej weneckiej rodzinie szlacheckiej. Od młodzieńczych lat poświęciłem się służbie Bogu, wstępując do zakonu benedyktynów i zostając opatem klasztoru św. Jerzego w Wenecji.
Pragnienie jeszcze głębszego zjednoczenia z Chrystusem pchnęło mnie do podjęcia decyzji o pieszej pielgrzymce do Ziemi Świętej. Zamiast jednak dotrzeć do grobu Pańskiego, Boża Opatrzność skierowała moje kroki na ziemie węgierskie. Król Stefan I zatrzymał mnie w swoim kraju, widząc we mnie idealnego przewodnika duchowego dla rodzącego się chrześcijańskiego królestwa.
Punkt zwrotny
Przez 7 lat żyłem w cichej pustelni w Bonyhád, spędzając czas na modlitwie, ascezie i pisaniu traktatów teologicznych. Jednak w 1030 roku król powierzył mi misję tworzenia od podstaw nowej diecezji Csanád na terenach opanowanych przez pogańskie obyczaje. Porzuciłem spokój pustelni, by stanąć na czele misji i podjąć trud budowania struktury Kościoła. Czy odważyłbyś się zamienić bezpieczną samotność na niebezpieczną misję pośród obcych ludzi?
Czego dokonał?
Jako pierwszy biskup Csanád organizowałem sieć parafii, wznosiłem kościoły i założyłem szkołę katedralną, w której kształciłem przyszłe kadry duchowieństwa. Byłem również nauczycielem i wychowawcą królewicza św. Emeryka, dbając o jego wszechstronne i pobożne wykształcenie. Napisałem pierwszy węgierski traktat teologiczny Deliberatio, stając się jednym z pierwszych pisarzy i doktorów tego narodu.
Głosiłem Ewangelię z zapałem, łącząc pracę duszpasterską z niesieniem pomocy najuboższym i obroną pokrzywdzonych. Kiedy po śmierci króla Stefana na Węgrzech wybuchła reakcja pogańska, odważnie wyruszyłem w drogę, aby chronić jedność państwa i wiarę chrześcijańską.
Śmierć i kult
Moja podróż została przerwana 24 września 1046 roku w Peszcie, gdzie zostałem napadnięty przez buntowników pod wodzą Vaty. Po zrzuceniu z góry Kelenföld (obecnie Wzgórze Gerarda) zostałem przebity spisałem i poniosłem śmierć męczeńską. W 1083 roku zostałem kanonizowany wraz ze św. Stefanem i św. Emerykiem, stając się jednym z głównych patronów Węgier.