„Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.” (J 3, 16)
Kim był?
Nazywano mnie i mojego brata Jakuba „Synami Gromu” ze względu na nasz porywczy i gwałtowny charakter, który potrafił sprowadzić ogień z niebios. Choć zaczynałem jako skromny rybak nad Jeziorem Genezaret, stałem się najmłodszym z dwunastu Apostołów i tym, którego Jezus szczególnie umiłował. Czy potrafisz sobie wyobrazić, że ten porywczy chłopak z Galilei stał się później największym teologiem miłości?
Wraz z Piotrem i moim bratem należałem do grona trzech najbliższych powierników Mistrza, którzy byli świadkami Jego największych tajemnic. To właśnie nam dane było oglądać chwałę Przemienienia na górze Tabor oraz dramatyczną modlitwę w Ogrodzie Oliwnym. Moja matka Salome również należała do grona pobożnych niewiast, które wiernie służyły Chrystusowi w Jego ziemskiej wędrówce.
Punkt zwrotny
Momentem, który na zawsze wyrył się w moim sercu, była dramatyczna chwila pod krzyżem na Golgocie w 33 roku, gdzie stałem jako jedyny z dwunastu Apostołów. Wtedy to umierający Chrystus powierzył mi opiekę nad swoją Matką, wypowiadając pamiętne słowa, które uczyniły mnie synem Maryi. Od tamtej pory zabrałem Ją do siebie, a to niezwykłe doświadczenie całkowicie przekształciło moją duszę i napełniło ją niespotykaną wcześniej dojrzałością.
Czego dokonał?
Po zmartwychwstaniu, gdy biegłem do pustego grobu razem z Piotrem, jako pierwszy uwierzyłem w triumf życia nad śmiercią. Zając swoje miejsce i rolę w gronie Apostołów najpierw wpuściłe Piotra do groty. Ponieważ to on został wybrany przez Chrystusa na pierwszego wśród Apostołów.
Przez długie lata głosiłem Ewangelię w Jerozolimie i Samarii, a później przeniosłem swoją działalność do Efezu w Azji Mniejszej, gdzie kierowałem tamtejszym Kościołem. Jestem autorem czwartej Ewangelii, która w głęboki i mistyczny sposób ukazuje bóstwo Chrystusa. Autor także Apokalipsy i Listów Janowych, spisałem te natchnione teksty podczas mojego przymusowego zesłania na skalistą wyspę Patmos.
Śmierć i kult
Jako jedyny z grona Apostołów nie poniosłem śmierci męczeńskiej, lecz dożyłem bardzo późnej starości, odchodząc do Pana około 100 roku w Efezie za panowania cesarza Trajana. Nad moim grobem wzniesiono wspaniałą bazylikę, a mój kult od samych początków chrześcijaństwa rozwijał się niezwykle dynamicznie zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie. Moje wspomnienie liturgiczne Kościół uroczyście obchodzi 27 grudnia, czcząc we mnie wzór doskonałego ucznia i mistyka.