"Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi"!
Kim był?
Zaledwie sekundy dzieliły mnie od śmierci, gdy w słoneczne popołudnie 13 maja 1981 roku na placu Świętego Piotra padły strzały. Zamiast paniki, czułem jedynie dziwny spokój i matczyną opiekę Maryi, która cudownie ocaliła moje życie. Nazywam się Karol Wojtyła i zanim zostałem papieżem, byłem zwykłym chłopakiem z Wadowic, urodzonym w 1920 roku. Moje dzieciństwo szybko zabrało mi bliskich, gdyż w młodym wieku straciłem ukochaną matkę, brata lekarza oraz wspaniałego ojca.
Jako student polonistyki w Krakowie fascynowałem się słowem, poezją oraz grą w teatrze rapsodycznym, co ukształtowało moją późniejszą wrażliwość. Zawsze kochałem sport, wędrówki po górach, spływy kajakowe i jazdę na nartach. Uważałem, że dbanie o kondycję fizyczną i piękno natury to doskonały sposób na zbliżenie się do Stwórcy. Nawet w najtrudniejszych chwilach nie traciłem pogody ducha, ufając całkowicie Bożemu planowi.
Punkt zwrotny
Moje życie zmieniło się bezpowrotnie podczas brutalnej okupacji hitlerowskiej, gdy musiałem podjąć ciężką pracę fizyczną w kamieniołomach zakładów chemicznych Solvay, aby uniknąć wywózki do obozów pracy. To właśnie pośród huku maszyn, bólu i cierpienia zwykłych robotników usłyszałem bardzo wyraźne powołanie do kapłaństwa. Wstąpiłem do tajnego seminarium duchownego w Krakowie, ryzykując życie każdego dnia, by przygotowywać się do służby Bogu. Święcenia kapłańskie przyjąłem w 1946 roku, co otworzyło zupełnie nowy rozdział w mojej misji duszpasterskiej.
Czego dokonał?
Ku zaskoczeniu całego świata, 16 października 1978 roku zostałem wybrany na Stolicę Piotrową, stając się pierwszym papieżem nie-Włochem od 455 lat. Przyjąłem imię Jan Paweł II i postanowiłem wyjść z Watykanu, odbywając aż 104 podróże zagraniczne, by głosić Ewangelię na wszystkich kontynentach. Zainicjowałem Światowe Dni Młodzieży, ponieważ zawsze wierzyłem w ogromny potencjał młodych ludzi i chciałem z nimi osobiście rozmawiać. Czy potrafisz sobie wyobrazić, jak ogromną siłę ma zjednoczona, radosna młodzież modląca się o pokój na świecie?
Moje pielgrzymki, zwłaszcza do uciemiężonej ojczyzny, pomogły obalić reżim komunistyczny w Europie Wschodniej i przywrócić nadzieję milionom ludzi. Napisałem 14 encyklik, w których zawsze stawałem w obronie godności każdego człowieka, praw pracowników oraz świętości życia. Nie zapomniałem również o człowieku, który próbował mnie zabić, odwiedzając go w więzieniu i osobiście mu przebaczając z głębi serca. Cały mój pontyfikat oddałem opiece Matki Bożej, co wyrażało moje zawołanie Totus Tuus.
Śmierć i kult
Moja ziemska wędrówka zakończyła się 2 kwietnia 2005 roku, a w moich ostatnich chwilach towarzyszyła mi modlitwa milionów wiernych zgromadzonych na całym świecie. Moje pożegnanie zjednoczyło ludzi różnych wiar i kultur, którzy spontanicznie domagali się mojego szybkiego wyniesienia na ołtarze. Papież Franciszek kanonizował mnie w 2014 roku, ustanawiając moje wspomnienie liturgiczne na dzień 22 października. Dziś z nieba wciąż patronuję rodzinom oraz młodzieży, nieustannie zachęcając wszystkich, aby nigdy nie tracili nadziei.