"Szukajmy tego, co łączy, a nie tego, co dzieli."
Kim był?
Zostałem wybrany jako niegroźny, stary papież, a tymczasem wywołałem jedną z największych rewolucji w nowożytnej historii Kościoła. Urodziłem się w 1881 roku w małej włoskiej wiosce Sotto il Monte jako Angelo Giuseppe Roncalli. Wychowałem się w bardzo biednej, ale pobożnej wielodzietnej rodzinie chłopskiej, a już w wieku 11 lat wstąpiłem do seminarium. Czy potraficie sobie wyobrazić, że ten zwykły chłopak z prowincji kiedyś założy pierścień Świętego Piotra?
W 1904 roku przyjąłem święcenia kapłańskie i rozpocząłem długą drogę, która wcale nie była usłana różami. Przez wiele lat pełniłem funkcję delegata apostolskiego w Bułgarii, Grecji i Turcji, gdzie podczas drugiej wojny światowej pomagałem ratować tysiące Żydów. W 1944 roku zostałem nuncjuszem w Paryżu, a w 1953 roku mianowano mnie patriarchą Wenecji. Zawsze starałem się być blisko zwykłych ludzi i znosić podziały wszędzie tam, gdzie mnie posłano.
Punkt zwrotny
Mój największy życiowy przełom nastąpił jesienią 1958 roku po śmierci papieża Piusa Dwunastego. Mając już 77 lat, zostałem niespodziewanie wybrany na biskupa Rzymu, a świat z ulgą oczekiwał krótkiego, niezwykle spokojnego pontyfikatu. Ku ogromnemu zdumieniu wszystkich, zaledwie 3 miesiące po wyborze, w styczniu 1959 roku, ogłosiłem zwołanie Soboru Watykańskiego Drugiego. Wiedziałem doskonale, że Kościół katolicki pilnie potrzebuje szerokiego otwarcia okien na współczesny, gwałtownie zmieniający się świat.
Czego dokonał?
Największym historycznym dziełem mojego pontyfikatu był wspomniany Sobór, który rozpoczął się uroczystą sesją w październiku 1962 roku. Zapoczątkowałem tam gruntowną odnowę Kościoła, kładąc ogromny nacisk na ekumenizm, liturgię w językach narodowych oraz powszechne braterstwo wszystkich ludzi. Napisałem również 8 ważnych encyklik, z których opublikowana w 1963 roku Pacem in terris stała się solidnym fundamentem katolickiej nauki o pokoju na świecie. Chciałem dobitnie przypomnieć ludzkości, że sprawiedliwość społeczna i prawa człowieka są absolutnie niezbędne do zbudowania znacznie lepszego jutra.
Zmieniłem także sam wizerunek papiestwa, odrzucając całkowicie dawny monarszy dystans na rzecz ciepła i ojcowskiej bezpośredniości. Jako pierwszy papież od wielu lat zacząłem regularnie opuszczać Watykan, by odwiedzać rzymskie parafie, pocieszać więźniów i błogosławić pacjentów w szpitalach. Mój szczery uśmiech, ogromne poczucie humoru i wielka wyrozumiałość sprawiły, że ludzie szybko zaczęli nazywać mnie Papieżem Janem Dobrym. Uważałem po prostu, że prawdziwy pasterz musi bezwarunkowo i z wielką miłością kroczyć ramię w ramię ze swoim ukochanym ludem.
Śmierć i kult
Moja długa ziemska wędrówka zakończyła się 3 czerwca 1963 roku po bolesnej, wyczerpującej walce z chorobą nowotworową żołądka. W pamięci całego świata zapisałem się nie tylko jako wielki inicjator soboru, ale i skuteczny mediator, który w 1962 roku powstrzymywał mocarstwa przed niszczycielską wojną nuklearną podczas kryzysu kubańskiego. W 2000 roku zostałem beatyfikowany przez papieża Jana Pawła Drugiego, a w kwietniu 2014 roku papież Franciszek oficjalnie ogłosił mnie świętym całego Kościoła powszechnego. Obecnie moje doczesne szczątki spoczywają w kryształowym relikwiarzu w rzymskiej Bazylice Świętego Piotra, gdzie każdego dnia tysiące wiernych pielgrzymów z całego globu proszą o moje duchowe wstawiennictwo.