"W imię Chrystusa pokonam każdego smoka zła."
Kim był?
Większość ludzi zna mnie z legend jako pogromcę baśniowego smoka, ale prawdziwy potwór, z którym przyszło mi się zmierzyć, miał na imię Dioklecjan i był rzymskim cesarzem. Urodziłem się w Kapadocji, w szlachetnej chrześcijańskiej rodzinie, w drugiej połowie 3 wieku. Podobnie jak mój ojciec, wybrałem karierę wojskową, która szybko przyniosła mi prestiż oraz ogromne bogactwo. Dzięki niezwykłym umiejętnościom w walce i zdolnościom przywódczym, w stosunkowo młodym wieku awansowałem do stopnia trybuna w gwardii cesarskiej, stacjonując w potężnej Nikomedii.
Moje życie na luksusowym dworze wydawało się pasmem nieustających sukcesów, a przyszłość malowała się w niezwykle jasnych barwach. Nosiłem dumny rzymski pancerz i dowodziłem wspaniałym oddziałem 1000 świetnie wyszkolonych żołnierzy, ciesząc się ogromną łaską samego władcy. Jednak pod tą twardą, oficerską skorupą krył się wierny wyznawca Jezusa Chrystusa, o czym początkowo nie wiedział nikt z moich przełożonych. Wiedziałem doskonale, że w pogańskim imperium, które z rosnącą wrogością patrzyło na wyznawców jedynego Boga, ta głęboka tajemnica wkrótce może stać się moim wyrokiem śmierci.
Punkt zwrotny
Przełomowy moment nadszedł w 303 roku, kiedy imperator Dioklecjan wydał okrutny edykt nakazujący masowe i bezlitosne prześladowania wszystkich chrześcijan na terenie całego państwa. Nie mogłem dłużej ukrywać swojej prawdziwej tożsamości, patrząc bezczynnie na niewinną krew przelewaną na ulicach wielkich rzymskich miast. Rozdałem swój rozległy majątek ubogim, uwolniłem prywatnych niewolników i publicznie, z dumnie podniesionym czołem, sprzeciwiłem się woli bezwzględnego władcy. Czy znalazłbyś w sobie wystarczająco dużo odwagi, by porzucić wygodne życie i stanąć w obronie słabszych przed obliczem największego tyrana?
Czego dokonał?
Cesarz był wstrząśnięty moim jawnym nieposłuszeństwem, ponieważ bardzo mnie cenił jako wybitnego oficera i próbował przekupić obietnicami jeszcze wyższych zaszczytów, ziemi oraz niewyobrażalnych skarbów. Odmówiłem bez cienia wahania, co wywołało u imperatora atak niepohamowanej furii i doprowadziło do natychmiastowego uwięzienia mojej osoby w bardzo ciemnym lochu. Zostałem poddany wielu nieludzkim torturom, w tym biczowaniu i przywiązywaniu do ogromnego koła nabijanego ostrymi ostrzami, mającymi złamać moją silną wolę. Mimo potwornego bólu rozrywającego moje ciało, moja wiara pozostawała niezachwiana, co wprawiało moich barbarzyńskich oprawców w całkowite osłupienie.
Mój ogromny opór wobec rzymskich tortur miał potężny wpływ na świadków tych okrutnych wydarzeń, stając się moim największym ziemskim dokonaniem. Widząc mój niezłomny spokój, nawet żona cesarza, Aleksandra, oraz kilku strażników więziennych nawróciło się na wiarę chrześcijańską, za co zapłacili później własnym życiem. Nie pokonałem w Nikomedii dosłownego, ziejącego żywym ogniem gada z mrocznej jaskini, lecz stanąłem twarzą w twarz z okrutnym systemowym złem. Udowodniłem całemu starożytnemu światu, że prawdziwa wewnętrzna siła pochodzi od Boga i nie można jej zniszczyć żadnymi narzędziami fizycznej kaźni.
Śmierć i kult
Widząc ostatecznie, że żadne tortury nie zmuszą mnie do wyrzeczenia się Chrystusa i złożenia ofiary pogańskim bożkom, imperator wydał ostateczny wyrok. Zostałem publicznie ścięty mieczem w dniu 23 kwietnia 303 roku przed rzymskimi murami Nikomedii, a moje zmasakrowane szczątki przewieziono ostatecznie do Liddy w odległej Palestynie. Szybko stałem się jednym z najbardziej uwielbianych męczenników, a historyczna opowieść o moim buncie przekształciła się z czasem w słynną legendę o dzielnym rycerzu ratującym księżniczkę przed pożerającym ludzi potworem. Dziś patronuję licznym narodom i zakonom rycerskim, przypominając kolejnym pokoleniom, że w obronie żywej wiary i niewinnych należy zawsze walczyć do samego końca.