"Jestem tylko zwyczajnym człowiekiem, jestem sznurkiem, jestem małą drabinką, jestem ogonem, liściem, ludkiem pospolitym..."
Kim był?
Nosiłem płaszcz utkany z włókien kaktusa, który według wszelkich praw natury powinien rozpaść się po 20 latach, a jednak przetrwał w nienaruszonym stanie prawie 500 lat. Urodziłem się w 1474 roku w Cuautitlán, w samym sercu imperium Azteków, jako Cuauhtlatoatzin, co w moim ojczystym języku nahuatl oznaczało „Mówiący Orzeł”. Byłem prostym rolnikiem, jednym z wielu „macehualtin”, czyli ludzi z ludu, na których wielcy panowie rzadko zwracali uwagę.
Moja młodość upłynęła w świecie surowych azteckich bogów i rytuałów, które dominowały w dolinie Meksyku. Wszystko zmieniło się, gdy do naszej krainy przybyli pierwsi misjonarze franciszkańscy niosący nową wieść o Bogu, który jest Miłością. W 1524 roku, wraz z moją żoną Marią Lucią, przyjąłem chrzest i otrzymałem imię Juan Diego, stając się jednym z pierwszych rdzennych mieszkańców tych ziem, którzy wybrali drogę Chrystusa. Każdej soboty i niedzieli pokonywałem wiele kilometrów boso, aby uczestniczyć we Mszy świętej i słuchać nauk o Ewangelii.
Punkt zwrotny
Był mroźny poranek 9 grudnia 1531 roku, gdy szedłem obok wzgórza Tepeyac i nagle usłyszałem śpiew tak piękny, jakby tysiące rzadkich ptaków zjednoczyło swoje głosy. Na szczycie góry zobaczyłem promienną Panią, jaśniejącą jak słońce, która zwróciła się do mnie w moim własnym języku, nazywając mnie swoim „najmniejszym synem”. Poprosiła, abym udał się do biskupa i przekazał mu Jej życzenie: na tym wzgórzu miał stanąć dom Boży, w którym każdy mógłby poczuć Jej matczyną opiekę.
Czy potraficie sobie wyobrazić mój lęk, gdy stanąłem przed potężnym biskupem Zumárragą, będąc tylko biednym Indianinem w sandałach? Biskup nie uwierzył mi za pierwszym razem, ani za drugim, żądając konkretnego znaku z nieba, który potwierdziłby moje słowa. Pani z Tepeyac nie poddała się jednak i podczas czwartego spotkania, 12 grudnia, kazała mi wejść na szczyt wzgórza i nazbierać kwiatów, choć panowała zima i ziemia była skuta lodem. Ku mojemu zdumieniu, znalazłem tam najpiękniejsze kastylijskie róże, mokre od rosy i pachnące tak mocno, że aż kręciło się w głowie.
Czego dokonał?
Zebrałem te cudowne kwiaty w moją tilmę – zgrzebny płaszcz z agawy – i pobiegłem do pałacu biskupa, wierząc, że to wystarczy, by go przekonać. Kiedy w obecności dostojników rozwinąłem materiał i róże wysypały się na podłogę, stało się coś, czego nikt nie potrafił wyjaśnić. Na tkaninie mojego płaszcza, w miejscu gdzie trzymałem kwiaty, pojawił się przepiękny wizerunek Maryi w postaci, w jakiej Ją widziałem, a biskup upadł na kolana w niemym zachwycie. Ten znak stał się początkiem wielkiej przemiany całego kontynentu.
Po tym wydarzeniu porzuciłem swoje dawne życie i zamieszkałem w małej celi przy pierwszej kaplicy zbudowanej ku czci Matki Bożej z Guadalupe. Przez kolejne 17 lat byłem strażnikiem wizerunku, codziennie zamiatając kaplicę i opowiadając przybywającym pielgrzymom o tym, co przeżyłem na wzgórzu Tepeyac. Dzięki mojej pokornej służbie i temu niezwykłemu znakowi, w ciągu zaledwie kilku lat prawie 9 milionów moich rodaków przyjęło wiarę chrześcijańską, kończąc erę krwawych ofiar. Czy zastanawiałeś się kiedyś, jak jeden mały gest posłuszeństwa może odmienić losy całych narodów?
Śmierć i kult
Odszedłem do Pana w 1548 roku, otoczony opinią świętości, a moja historia stała się fundamentem tożsamości całego Meksyku. Mój płaszcz, który fizycznie nie miał prawa przetrwać nawet jednego pokolenia, do dziś wisi w wielkiej bazylice, przyciągając każdego roku ponad 20 milionów ludzi. Zostałem ogłoszony błogosławionym w 1990 roku, a następnie kanonizowany przez papieża Jana Pawła II w 2002 roku jako pierwszy święty wywodzący się z rdzennych ludów Ameryki. Moje życie dowodzi, że dla Boga nie ma ludzi nieważnych, a największe cuda dokonują się rękami tych, którzy uważają się za „nikogo”.