"Zawsze naprzód, nigdy wstecz"!
Kim był?
Mimo 60 lat życia z uporem i na piechotę przemierzałem dziesiątki kilometrów niebezpiecznych tras, aby osobiście wizytować moje nowe misje. Urodziłem się na urokliwej Majorce w małej miejscowości Petra, gdzie dość szybko odkryłem swoje życiowe powołanie. Z franciszkanami zetknąłem się już w szkole, a do samego zakonu wstąpiłem w roku 1730. Gdy składałem uroczyste śluby zakonne, nadano mi imię Juniper, aby na zawsze uczcić pamięć wesołego brata Jałowca z Kwiatków świętego Franciszka.
Moją pierwszą pasją stała się nauka, dlatego studia wyższe odbyłem w Palmie, zdobywając tam ceniony doktorat z teologii. W 1736 roku przyjąłem święcenia kapłańskie i mogłem rozpocząć posługę w ojczystej Hiszpanii. Kariera uniwersytecka oraz praca wykładowcy przynosiły mi ogromną satysfakcję, lecz z biegiem czasu w moim sercu zrodziło się inne marzenie. Zapragnąłem całkowicie opuścić bezpieczne mury znakomitych uczelni, aby z wielkim oddaniem nieść światło wiary w najbardziej oddalone zakątki świata.
Punkt zwrotny
Kluczowy moment nadszedł wraz z wyjazdem do Nowej Hiszpanii, gdzie szybko mianowano mnie komisarzem inkwizycji dla ogromnego terytorium. Zdecydowałem się jednak odrzucić to potężne stanowisko, po czym na długo osiadłem w skromnej stacji misyjnej w Jalpan. W wielu meksykańskich diecezjach z niesłabnącym zapałem głosiłem misje ludowe, doskonale przygotowując się do największego wyzwania mojego życia. Kiedy w 1767 roku nagle wydalono wszystkich jezuitów z Kalifornii, poprowadzono mnie na czele franciszkanów do przejęcia ich opuszczonych osad.
Czego dokonał?
Mając pod swoją wyłączną pieczą wyjątkowo trudne tereny, ruszyłem wraz z 14 odważnymi towarzyszami prosto do surowej i upalnej Dolnej Kalifornii. Wkrótce z wielką energią przystąpiłem do działania i już w 1769 roku założyłem całkowicie nową placówkę w San Diego, która stała się fundamentem kolonizacji. Czy mieliście kiedykolwiek odwagę rzucić wszystko i wyruszyć w całkowitą nieznaną, by od zera budować nowy świat? Moja uwaga bardzo szybko skierowała się na rozległą Górną Kalifornię, która ostatecznie stała się moim głównym polem misyjnym przez kolejne dekady.
Na tamtych dzikich obszarach z nieopisanym trudem zbudowałem unikalną sieć osad, wśród których poczesne miejsce zajęły San Carlos de Monterrey, San Antonio, San Gabriel oraz San Luis Obispo. Placówka Monterrey okazała się miejscem na tyle perspektywicznym, że już od 1777 roku zaczęła pełnić zaszczytną funkcję nowej stolicy Kalifornii. Pomimo bardzo podeszłego wieku i uciążliwych chorób, konsekwentnie odrzucałem wóz czy transport konny. Każdą budowaną placówkę zawsze weryfikowałem oraz wspierałem osobiście, pokonując wręcz gigantyczne odległości wyłącznie o własnych, ludzkich siłach.
Śmierć i kult
Moja ziemska, długa wędrówka ostatecznie dobiegła końca 28 sierpnia 1784 roku w ukochanej misji w Monterrey, gdzie z ogromnym spokojem oddałem ducha Bogu. Spocząłem pod posadzką wybudowanego przez nas kościoła, tuż obok moich najwierniejszych przyjaciół, gdzie do dzisiejszego dnia chętnie zaglądają liczni pielgrzymi. Mój kult powoli rozrastał się poprzez stulecia, co doprowadziło do mojej wzniosłej beatyfikacji w 1988 roku i włączenia w poczet świętych w 2015 roku. Choć moje metody wychowawcze wciąż potrafią budzić ostre historyczne polemiki, ostatecznie Kościół jednoznacznie docenił moją tytaniczną pracę ewangelizacyjną u zarania dziejów Ameryki.