"Jésus Caritas (Jezus Miłość)".
Kim był?
Zanim zostałem mędrcem i pustelnikiem na pustyni, wyrzucono mnie z akademii wojskowej za skrajne lenistwo, a gigantyczny majątek przepuściłem na wykwintne przyjęcia. Urodziłem się w 1858 roku we Francji w bogatej rodzinie arystokratycznej i mając zaledwie 16 lat, całkowicie straciłem wiarę w Boga. Jako młody oficerek szukałem wrażeń w Afryce Północnej, ale zamiast służbie wolałem oddawać się bezmyślnym uciechom i beztrosce. Czy uwierzysz, że ten sam zbuntowany utracjusz stał się później jednym z najbardziej znanych pustelników w historii Kościoła?
Prawdziwe przełamanie nadeszło, gdy opuściłem wojsko i w 1883 roku w przebraniu żydowskiego rabina wyruszyłem na niebezpieczną wyprawę badawczą do zakazanego dla Europejczyków Maroka. Przez 11 miesięcy przemierzałem nieznane pustynne szlaki, ryzykując życie na każdym kroku i sporządzając bezcenne mapy geograficzne. Za ten niezwykły wyczyn naukowy otrzymałem złoty medal od Towarzystwa Geograficznego w Paryżu, a świat stanął przede mną otworem. Widok pobożnych muzułmanów modlących się gorliwie na pustyni wstrząsnął mną jednak tak głęboko, że w mojej duszy pojawiła się wielka tęsknota za Bogiem.
Punkt zwrotny
W 1886 roku wszedłem do kościoła Świętego Augustyna w Paryżu, prosząc księdza Huvelin o lekcje religii, lecz on kazał mi natychmiast uklęknąć, spowiadać się i przyjąć Komunię Świętą. W jednej chwili zrozumiałem, że Bóg naprawdę istnieje i odtąd nie mogłem robić nic innego, jak tylko żyć wyłącznie dla Niego. Zachwyt nad ubogim życiem Chrystusa zaprowadził mnie najpierw do surowego zakonu trapistów, gdzie spędziłem 7 lat na ciężkiej pracy i modlitwie. Następnie udałem się do Ziemi Świętej, aby w Nazarecie mieszkać w ciasnej komórce na narzędzia i zamieść podwórze u sióstr klarysek, aż w 1901 roku przyjąłem święcenia kapłańskie.
Czego dokonał?
Powróciłem do Afryki Północnej i zamieszkałem na głębokiej Saharze w miejscowości Beni Abbès, a później przeniosłem się do Tamanrasset pośród koczowniczy lud Tuaregów. Zbudowałem skromną pustelnię z gliny oraz kamieni, stając się powszechnie znanym jako Brat Karol od Jezusa i przyjmując każdego potrzebującego. Przez 12 lat badałem kulturę Tuaregów, tworząc ogromny słownik tuaresko-francuski oraz tłumacząc Ewangelie na ich trudny język. Nie nawracałem ich siłą ani płomiennymi kazaniami, lecz pragnąłem być dla nich po prostu żywym obrazem miłości Chrystusa i bratem dla każdego człowieka.
Moją największą bronią była cicha, wielogodzinna modlitwa przed Najświętszym Sakramentem na odludziu, gdzie nocami czuwałem nad całą pustynią. Choć za mojego życia nikt nie dołączył do wymyślonego przeze mnie zgromadzenia, nie straciłem nadziei i spisałem szczegółową regułę dla przyszłych braci. Wykupiłem z niewoli wielu ludzi, a także głośno sprzeciwiałem się niesprawiedliwości oraz wyzyskowi miejscowej ludności przez kolonizatorów. Pokazałem światu, że prawdziwa ewangelizacja nie polega na narzucaniu woli, lecz na cichej służbie, szacunku i przyjaźni.
Śmierć i kult
Dnia 1 grudnia 1916 roku moja pustelnia w Tamanrasset została otoczona i zaatakowana przez uzbrojonych rebeliantów w trakcie trwania pierwszej wojny światowej. Zostałem przypadkowo zastrzelony przez młodego strażnika i zginąłem na piasku Sahary w wieku 58 lat, oddając życie jako ziarno wpadające w ziemię. Po mojej śmierci napisane przeze mnie reguły wydały obfity owoc, dając początek Zgromadzeniu Małych Braci i Małych Sióstr Jezusa. W 2005 roku ogłoszono mnie błogosławionym, a 15 maja 2022 roku Papież Franciszek zaliczył mnie w poczet świętych Kościoła katolickiego.