"Nauczanie prawdy nawet za cenę własnego życia".
Kim był?
Moimi własnymi katami stali się moi uczniowie, którzy na rozkaz rzymskiego sędziego zadźgali mnie metalowymi rysikami do pisania. Żyłem na przełomie III i IV wieku w starożytnym rzymskim mieście Forum Cornelii, które dzisiaj nosi nazwę Imola. Byłem tam szanowanym chrześcijańskim nauczycielem, kierownikiem szkoły oraz mistrzem szybkiego pisania, zwanego stenografią. Kochałem moją pracę i uważałem, że kształtowanie młodych umysłów to wielka odpowiedzialność przed Bogiem.
Codziennie uczyłem dzieci gramatyki, literatury oraz trudnej sztuki rzymskiej kaligrafii. W czasach pokoju nikt nie pytał mnie o moją wiarę, a ja mogłem spokojnie przekazywać wiedzę kolejnym pokoleniom Rzymian. Wszystko zmieniło się gwałtownie, gdy cesarz Dioklecjan wydał bezwzględny dekret nakazujący całkowitą likwidację chrześcijaństwa w całym imperium. Jako człowiek wierzący nie mogłem i nie chciałem ukrywać prawdy o Jezusie Chrystusie przed światem.
Punkt zwrotny
Punktem zwrotnym w moim życiu był moment, w którym rzymscy urzędnicy nakazali mi złożyć publiczną ofiarę pogańskim bóstwom na dowód lojalności wobec cesarza. Odmówiłem stanowczo, ponieważ wiedziałem, że oznaczałoby to zdradę jedynego prawdziwego Boga, którego kochałem całym sercem. Zostałem natychmiast aresztowany i postawiony przed rzymskim sędzią, który postanowił wymyślić dla mnie wyjątkowo wyrafinowaną i okrutną karę. Wiedząc, że jestem nauczycielem, postanowił wykorzystać moich własnych wychowanków do wykonania wyroku śmierci.
Czego dokonał?
Moim największym dokonaniem była niezłomna wierność Chrystusowi do samego końca, bez okazywania nienawiści wobec moich nieświadomych i przymuszonych katów. Sędzia kazał rozebrać mnie do naga, związać mi ręce na plecach i przyprowadzić całą klasę moich pogańskich uczniów na miejski plac. Ogłoszono im, że mogą bezkarnie zemścić się na swoim surowym nauczycielu za wszystkie dotychczasowe kary i wymagania lekcyjne. Dzieci, zachęcane przez rzymskich żołnierzy, rzuciły się na mnie z wielką furią, używając swoich codziennych przyborów szkolnych jako narzędzi tortur.
Czy zdołałbyś zachować spokój i modlić się za tych, którzy zadają Ci niewyobrażalny ból w imię bezwzględnego prawa? Ja znosiłem te męczarnie w milczeniu, ofiarując swoje cierpienie za zbawienie tych młodych ludzi, którzy nie rozumieli powagi swoich czynów. Rozwścieczeni chłopcy uderzali mnie ciężkimi, drewnianymi tabliczkami pokrytymi woskiem i powoli wbijali w moje ciało ostre, metalowe rysiki zwane stylami. Przez tę potworną lekcję udowodniłem, że prawdziwy nauczyciel nie tylko mówi o wartościach, ale potrafi za nie oddać swoje własne życie.
Śmierć i kult
Moja długa i bolesna męka zakończyła się 13 sierpnia około 303 lub 304 roku, gdy wykrwawiłem się na śmierć z powodu setek małych ran na całym ciele. Miejscowi chrześcijanie z wielką czcią zabrali moje zmasakrowane ciało i pochowali je z należytym szacunkiem w pobliżu Imoli. Nad moim grobem szybko wzniesiono wspaniałą katedrę, która stała się celem licznych pielgrzymek z całego chrześcijańskiego świata. Mój kult rozwijał się dynamicznie przez wieki, a słynny poeta Prudencjusz opisał moją historię w swoich poematach, stawiając mnie za wzór niezłomności dla wszystkich pedagogów.