„O Maryjo bez grzechu poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy.”
Kim była?
Kiedy w nocy z 18 na 19 lipca 1830 roku tajemnicze dziecko w świetlistej szacie obudziło mnie i zaprowadziło do ciemnej kaplicy klasztornej, z szelestem jedwabiu zstąpiła ku mnie sama Najświętsza Maryja Panna, a ja przez ponad 2 godziny rozmawiałam z Nią, opierając dłonie na Jej kolanach. Przyszłam na świat 2 maja 1806 roku w burgundzkiej wiosce Fain-lès-Moutiers we Francji jako 9. z 11 dzieci zamożnego rolnika Piotra Labouré i Magdaleny z domu Gontard, a na chrzcie nadano mi imię Zoe. Gdy miałam zaledwie 9 lat, zmarła moja ukochana mama, a ja ze łzami w oczach wspięłam się na krzesło, objęłam figurkę Matki Bożej i poprosiłam Ją, aby od tej chwili zastąpiła mi ziemską rodzicielkę.
Po wstąpieniu mojej starszej siostry Marii Ludwiki do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia musiałam jako 12-letnia dziewczynka przejąć cały ciężar prowadzenia dużego gospodarstwa domowego oraz gotowania dla ojca i pracowników. Dopiero w wieku 22 lat nauczyłam się czytać i pisać, a mój tata, chcąc odwieść mnie od myśli o klasztorze, wysłał mnie do pracy w paryskiej jadłodajni mojego brata Karola. Czy potrafisz sobie wyobrazić, jak wiele wewnętrznej siły potrzeba, by po latach ciężkiej pracy na roli i usługiwania w hałaśliwej gospodzie nie porzucić cichego marzenia o całkowitym oddaniu życia Bogu?
Punkt zwrotny
Przełomem okazał się sen, w którym ujrzałam sędziwego kapłana mówiącego mi, że pewna chora potrzebuje mojej pomocy i że kiedyś z radością do niego przyjdę, po czym rozpoznałam tę postać na portrecie świętego Wincentego a Paulo. Pokonawszy opór rodziny, w styczniu 1830 roku rozpoczęłam postulat u szarytek w Châtillon-sur-Seine, a 21 kwietnia 1830 roku przekroczyłam próg domu macierzystego przy ulicy du Bac 140 w Paryżu, przyjmując imię Katarzyna. Zaledwie kilka dni później uczestniczyłam w uroczystym przeniesieniu relikwii świętego Wincentego i otrzymałam niezwykłą łaskę widzenia jego serca, które ukazało mi się w 3 różnych barwach zwiastujących nadchodzące burze rewolucyjne we Francji. Najważniejsze wydarzenie nastąpiło jednak 27 listopada 1830 roku podczas wieczornego rozmyślania, gdy Matka Boża stanęła na kuli ziemskiej, depcząc głowę węża, a wokół Niej rozbłysnął owalny obraz ze złotym napisem wzywającym Jej Niepokalanego Poczęcia.
Czego dokonała?
Podczas tego listopadowego objawienia z dłoni Maryi ozdobionych pierścieniami spływały na ziemię świetliste promienie łask, a gdy obraz się odwrócił, ujrzałam na rewersie literę M zwieńczoną krzyżem, poniżej 2 Najświętsze Serca Jezusa i Maryi, a wokół wieniec z 12 gwiazd. Usłyszałam wówczas wyraźne polecenie wybicia medali według tego wzoru oraz obietnicę, że wszystkie osoby noszące je z ufnością na szyi otrzymają wielkie łaski. Choć mój spowiednik, ksiądz Jan Maria Aladel, początkowo podchodził do moich relacji z ostrożnością, w 1832 roku za zgodą arcybiskupa Paryża wybito pierwsze 1500 egzemplarzy. Podczas straszliwej epidemii cholery w Paryżu za sprawą tego małego znaku zaczęły dokonywać się tak liczne uzdrowienia i nawrócenia, że sam lud nazwał go Cudownym Medalikiem, a w ciągu kilku lat rozprowadzono go w milionach sztuk na całym świecie.
Zgodnie z wolą Niepokalanej zachowałam całkowitą dyskrecję i tuż po zakończeniu seminarium, na początku 1831 roku, udałam się do przytułku w Enghien-Reuilly na przedmieściach Paryża, gdzie spędziłam kolejne 45 lat życia. Przez niemal pół wieku z pokorą i uśmiechem opiekowałam się tam chorymi starcami, pracowałam na furcie, uprawiałam warzywa w ogrodzie, karmiłam drób w kurniku oraz sprzątałam klasztorne obejście. Nikt z moich podopiecznych ani nawet współsióstr w klasztorze nie domyślał się, że prosta zakonnica wykonująca najniższe posługi jest tą samą wizjonerką, o której rozprawia cały katolicki świat. Swoją tajemnicę wyjawiłam przełożonej, siostrze Dufès, dopiero na 6 miesięcy przed śmiercią, pragnąc jeszcze przed odejściem z tego świata dopilnować wykonania rzeźby Matki Bożej z globem w dłoniach.
Śmierć i kult
Po dziesięcioleciach cichej służby ubogim odeszłam spokojnie do Pana 31 grudnia 1876 roku w Paryżu w wieku 70 lat, otoczona modlitwą sióstr. Kiedy w 1933 roku przed moją beatyfikacją otwarto trumnę, okazało się, że moje ciało po 56 latach od pogrzebu zachowało się w stanie nienaruszonym, a moje niebieskie oczy pozostały zupełnie jak za życia. Papież Pius XI ogłosił mnie błogosławioną 28 maja 1933 roku, natomiast uroczystej kanonizacji dokonał papież Pius XII w dniu 27 lipca 1947 roku, nadając mi tytuł świętej milczenia. Moje nienaruszone relikwie spoczywają dziś w szklanym relikwiarzu w kaplicy przy ulicy du Bac 140 w Paryżu, a Kościół wspomina mnie w liturgii 28 listopada, dzień po święcie Objawienia Cudownego Medalika.