"Bądźcie tym, kim Bóg pragnie, byście byli, a zapalicie cały świat."
Kim był?
Wyobraź sobie, że jesteś dwudziestym czwartym dzieckiem w rodzinie, a mimo to decydujesz się na życie, które wstrząśnie całą Europą. Tak właśnie zaczęła się moja historia w 1347 roku w tętniącej życiem Sienie, w domu zamożnego farbiarza wełny. Od najmłodszych lat czułam, że moje serce należy wyłącznie do Boga, dlatego jako nastolatka obcięłam swoje długie, piękne włosy, aby zniechęcić zalotników. Zamiast małżeństwa, wybrałam biały habit i czarny płaszcz dominikańskich tercjarek, zamykając się w małym pokoiku w rodzinnym domu.
Przez pierwsze trzy lata nie odzywałam się do nikogo poza spowiednikiem i Bogiem, żyjąc w całkowitym odosobnieniu i surowej ascezie. To właśnie w tej ciszy uczyłam się słuchać głosu, który wkrótce miał przemówić przeze mnie do najpotężniejszych władców tego świata.
Punkt zwrotny
Wszystko zmieniło się w 1370 roku, w dniu, który często nazywam moją „mistyczną śmiercią”. Leżałam w śpiączce, a moja rodzina przygotowywała się już do pogrzebu, gdy nagle doświadczyłam czegoś niewyobrażalnego. Jezus Chrystus ukazał mi się w oślepiającym świetle, wyjął moje fizyczne serce z piersi i włożył w to miejsce swoje własne, płonące miłością do ludzi. Obudziłam się z wyraźnym nakazem: miałam natychmiast opuścić moją bezpieczną celę i wyruszyć w świat, aby leczyć rany podzielonego Kościoła.
Czego dokonał?
Zaczęłam od heroicznej posługi najbiedniejszym i chorym na dżumę w mojej rodzinnej Sienie, ale wkrótce Bóg wyznaczył mi znacznie trudniejsze zadanie. Choć byłam prostą, niewykształconą kobietą, zaczęłam dyktować ostre, pełne ognia listy do papieży, kardynałów i potężnych królów Europy. W 1376 roku wyruszyłam do Awinionu, by stanąć przed papieżem Grzegorzem XI i osobiście przekonać go do powrotu do Rzymu, co wydawało się misją samobójczą. Udało mi się to, czego nie potrafili dokonać najwięksi dyplomaci tamtych czasów, zmieniając bieg historii i przywracając stolicę Piotrową na jej prawowite miejsce.
Zostawiłam po sobie blisko 400 listów oraz wspaniałe dzieło zatytułowane „Dialog o Bożej Opatrzności”, podyktowane w stanach mistycznych zachwyceń. Czy zastanawiałeś się kiedyś, jak wiele może zmienić w świecie jeden człowiek, który całkowicie zaufa swojemu powołaniu i wyzbędzie się lęku? Dziś moje pisma są skarbem Kościoła, a w 1970 roku, jako jedna z pierwszych kobiet w historii, zostałam ogłoszona Doktorem Kościoła. Pokazałam, że prawdziwa odwaga nie zależy od płci, wykształcenia czy pochodzenia, ale od siły ducha i głębokiej relacji ze Stwórcą.
Śmierć i kult
Zmarłam z całkowitego wyczerpania w Rzymie 29 kwietnia 1380 roku, mając zaledwie 33 lata, dokładnie tyle samo, co mój umiłowany Zbawiciel. Moje ciało spoczęło w rzymskiej bazylice Santa Maria sopra Minerva, ale moja głowa została potajemnie przewieziona do ukochanej Sieny. Zostałam oficjalnie kanonizowana w 1461 roku przez papieża Piusa II, a mój kult błyskawicznie rozprzestrzenił się na cały chrześcijański świat. Do dziś miliony ludzi inspirują się moją bezkompromisowością, prosząc mnie o wstawiennictwo w najtrudniejszych sprawach Kościoła i własnego życia.