„Droga Krzyżowa jest najpewniejszą bramą do zbawienia.”
Kim był?
Kiedy na moją gorącą prośbę papież Benedykt XIV ustanowił stacje Męki Pańskiej w rzymskim Koloseum, starożytna arena gladiatorów na zawsze zamieniła się w wielką świątynię modlitwy, a wcześniej sam erygowałem Drogę Krzyżową w 576 kościołach. Przyszedłem na świat 20 grudnia 1676 roku jako Piotr Hieronim Casanuova w małym porcie Porto Maurizio nad Morzem Liguryjskim, gdzie mój ojciec był właścicielem niewielkiego statku. Moja rodzona matka osierociła mnie, gdy miałem zaledwie 2 lata, jednak macocha Maria Riolfo otoczyła mnie prawdziwie matczyną miłością. W naszym domu panowała tak głęboka atmosfera wiary, że 3 synów wstąpiło później do zakonu Braci Mniejszych, a nasza siostra została klaryską w Sienie.
Już jako chłopiec rozwijałem działalność apostolską wśród rówieśników, a w wieku 12 lat wyjechałem do Rzymu do mojego stryja, aby rozpocząć naukę w słynnym Kolegium Rzymskim prowadzonym przez jezuitów. Dla jeszcze doskonalszego życia duchowego zapisałem się równocześnie do oratorium księży filipinów, gdzie uczyłem się pokory i gorliwej modlitwy. Czy potrafisz wyobrazić sobie młodzieńca, który u progu obiecującej kariery w Wiecznym Mieście porzuca wszystko, aby boso przemierzać zakurzone gościńce i wzywać tłumy do pojednania z Bogiem?
Punkt zwrotny
W 1697 roku, mając 21 lat, zrezygnowałem z dalszych studiów świeckich i przywdziałem surowy habit zakonny Braci Mniejszych reformatów-obserwantów, przyjmując nowe imię Leonard. Po złożeniu ślubów zakonnych rozpocząłem studia teologiczne i 6 lat później, w 1702 roku, przyjąłem upragnione święcenia kapłańskie. Marzyłem wówczas o wyjeździe na dalekie misje do Chin, jednak zbyt intensywne życie wewnętrzne, posty oraz wytężona nauka wpędziły mnie w ciężką chorobę płuc i żołądka. Przyrzekłem wtedy Najświętszej Maryi Pannie, że jeśli wyzdrowieję, poświęcę się bez reszty misjom krajowym wśród ludu, a po cudownym odzyskaniu sił przez 43 lata nieustannie przemierzałem kolejne regiony Italii.
Czego dokonał?
Głosząc kazania pokutne w kościołach i pod gołym niebem na placach miejskich dla wielotysięcznych tłumów, zyskałem przydomek Apostoła Włoch oraz wielkiego krzewiciela nabożeństwa Drogi Krzyżowej. Za przykładem świętego Bernardyna ze Sieny szerzyłem także cześć dla Najświętszego Imienia Jezus, polecając wiernym wypisywanie tego zbawczego monogramu na drzwiach domów i mieszkań. Gorąco zachęcałem ludzi do codziennego udziału we Mszy świętej, częstego nawiedzania kościołów oraz częstej Komunii świętej, co w 18 wieku należało jeszcze do rzadkości. Korzystałem również z każdej okazji, aby budzić nowe powołania zakonne i zakładać nowe domy skupienia oraz pustelnie dla braci pragnących głębszej kontemplacji.
Posługę wędrownego kaznodziei i spowiednika łączyłem z pracą pisarską, pozostawiając po sobie 20 dzieł ascetycznych i duszpasterskich, które przez stulecia służyły kapłanom oraz wiernym świeckim. Wśród moich najważniejszych pism znalazły się traktaty O spowiedzi generalnej, Rekolekcje, Kazania na Wielki Post, Kazania o Najświętszym Sakramencie oraz Zbiór pożytecznych myśli o śmierci. Szczególną czcią otaczałem Matkę Bożą, gorliwie propagując prawdę o Jej Niepokalanym Poczęciu na długo przed ogłoszeniem tego dogmatu przez Kościół. Moje słynne Postanowienia stały się wzorem rachunku sumienia i pracy nad własnym charakterem dla wielu późniejszych pokoleń zakonników.
Śmierć i kult
Wyczerpany dziesięcioleciami nieustannej pracy misjonarskiej, zmarłem w opinii świętości w Rzymie, w klasztorze świętego Bonawentury na Palatynie, późnym wieczorem 26 listopada 1751 roku w wieku 74 lat. Papież Benedykt XIV zarządził wówczas, aby moje doczesne szczątki pochowano nie we wspólnym grobowcu braci zakonnych, lecz osobno w klasztornej kaplicy. Zostałem uroczyście beatyfikowany w 1796 roku przez papieża Piusa VI, a kanonizowany w 1867 roku przez papieża Piusa IX. W 1923 roku papież Pius XI oficjalnie ogłosił mnie patronem wszystkich misjonarzy ludowych na całym świecie.