"Wszystko, nawet zamiatanie,
podoba się Bogu, jeśli robisz to z miłością".
Kim był?
Mój własny ojciec nie chciał mnie uznać, ponieważ urodziłem się z ciemną skórą jako nieślubny syn hiszpańskiego szlachcica i wyzwolonej afrykańskiej niewolnicy. Przyszedłem na świat w 1579 roku w Limie, stolicy dzisiejszego Peru, gdzie od najmłodszych lat doświadczałem odrzucenia i ubóstwa. Mimo bolesnego startu w życie, w moim sercu nie zrodziła się nienawiść do świata, lecz głębokie pragnienie niesienia ulgi cierpiącym. Czy potrafisz wybaczyć tym, którzy odmawiają ci prawa do godności?
Zanim ukończyłem 12 lat, rozpocząłem naukę zawodu cyrulika i aptekarza, co w tamtych czasach oznaczało bycie po części lekarzem, chirurgiem i pielęgniarzem. Każdą zarobioną monetę dzieliłem między własne potrzeby a pomoc najbardziej potrzebującym mieszkańcom mojego miasta. Zrozumiałem szybko, że medycyna leczy ciało, ale to bezwarunkowa miłość potrafi uleczyć zranioną ludzką duszę. Właśnie ta prawda stała się fundamentem całego mojego późniejszego życia, które postanowiłem całkowicie oddać Bogu oraz najuboższym.
Punkt zwrotny
Mając zaledwie 15 lat, zapukałem do bram klasztoru dominikanów w Limie, prosząc jedynie o możliwość służenia zakonnikom jako najniższy rangą brat pomocnik, tak zwany donat. Uważałem, że z powodu mojego pochodzenia nie jestem godzien nosić pełnego habitu, dlatego z radością przyjąłem obowiązki sprzątacza, zamiatacza i furtiana. Moja pokora i niesłabnąca gorliwość w wykonywaniu najprostszych prac sprawiły, że po pewnym czasie przełożeni sami zaproponowali mi złożenie uroczystych ślubów zakonnych. Od tej chwili z jeszcze większym zapałem mogłem realizować moje powołanie do służby w klasztornym ambulatorium.
Czego dokonał?
Jako dominikański brat zakonny założyłem w Limie sierociniec oraz szkołę, w której schronienie i wykształcenie znajdowały opuszczone dzieci, niezależnie od ich koloru skóry czy pochodzenia. Moja cela klasztorna często zamieniała się w szpitalną salę, ponieważ znosiłem z ulicy chorych i umierających, narażając się niejednokrotnie na gniew moich surowych przełożonych. Bóg obdarzył mnie niezwykłymi łaskami, takimi jak dar bilokacji, czytania w ludzkich sumieniach oraz cudownego uzdrawiania najcięższych chorób. Nigdy jednak nie przypisywałem tych dzieł sobie, zawsze powtarzając pacjentom, że to ja ich jedynie leczę, ale zbawia ich sam Chrystus.
Moja miłość nie ograniczała się wyłącznie do ludzi, ale obejmowała wszystkie stworzenia Boże, nawet te najmniejsze i najbardziej pogardzane. Zorganizowałem specjalne schronienie dla porzuconych psów i kotów, a gdy inni bracia narzekali na plagę gryzoni, potrafiłem skłonić myszy, by jadły ze wspólnej miski razem z drapieżnikami. Dzięki Bożemu wstawiennictwu godziłem zwaśnione rodziny, pomagałem rozwiązywać spory majątkowe i przekonywałem bogatych do hojnego dzielenia się swoimi dobrami z najbiedniejszymi. Każdego dnia udowadniałem, że nawet zwykła miotła w rękach człowieka pełnego Bożej łaski staje się potężnym narzędziem przemieniającym świat.
Śmierć i kult
Zmarłem 3 listopada 1639 roku, otoczony miłością i wdzięcznością niemal wszystkich mieszkańców Limy, od najwyższych dostojników kościelnych po najzwyklejszych żebraków. Mój pogrzeb stał się wielką manifestacją wiary, a doniesienia o niezwykłych cudach dokonywanych za moim wstawiennictwem zaczęły napływać ze wszystkich stron świata. W 1962 roku zostałem uroczyście ogłoszony świętym Kościoła katolickiego, a Kościół docenił moją drogę ukrytą w pokorze i wielkiej prostocie. Dzisiaj wierni wspominają mnie jako orędownika sprawiedliwości społecznej oraz patrona pokoju między ludźmi różnych ras i narodowości.