Nigdy nie dostrzegaj potrzeby, nie robiąc czegoś, by jej zaradzić.
Kim był?
Czy wiedzieliście, że można zostać świętą, będąc wcześniej oficjalnie wyrzuconą z Kościoła? Tak, to właśnie spotkało mnie, dziewczynę z odległej Australii, która po prostu chciała pomagać dzieciom i żyć Ewangelią. Urodziłam się 15 stycznia 1842 roku w Melbourne, w rodzinie szkockich imigrantów, którzy marzyli o lepszym życiu na nowym kontynencie.
Moje dzieciństwo nie przypominało bajki, bo moi rodzice wiecznie zmagali się z brakiem pieniędzy i stabilizacji. Jako najstarsza z ósemki rodzeństwa, już w wieku 14 lat musiałam pójść do pracy, aby pomóc utrzymać dom. Byłam ekspedientką, a potem nauczycielką, ale w głębi serca czułam, że Bóg wzywa mnie do czegoś znacznie większego niż tylko zarabianie na chleb.
Australia w tamtych czasach była dzikim i surowym miejscem, gdzie tysiące ludzi żyło w skrajnej biedzie, bez dostępu do szkół czy opieki duchowej. Widziałam dzieci biegające boso po zakurzonych drogach, które nie miały żadnej szansy na naukę czy poznanie Boga. Czy potrafisz przejść obojętnie obok kogoś, kto cierpi głód lub niewiedzę, wiedząc, że masz w ręku choćby okruch nadziei?
Punkt zwrotny
Wszystko zmieniło się w 1866 roku w małej miejscowości Penola, kiedy wraz z księdzem Julianem Woodsem postanowiliśmy rzucić wyzwanie światu. Nie mieliśmy budynku szkoły, więc zaadaptowaliśmy starą, opuszczoną stajnię, by uczyć tam najbiedniejsze dzieciaki z okolicy. To właśnie tam ubrałam skromną suknię i po raz pierwszy poczułam, że wreszcie robię to, do czego zostałam stworzona.
To był moment, w którym narodziło się Zgromadzenie Sióstr świętego Józefa od Najświętszego Serca, a ja stałam się Marią od Krzyża. Nasze zasady były proste: idziemy tam, gdzie nikt inny nie chce, żyjemy z jałmużny i nigdy nie odmawiamy pomocy żadnemu człowiekowi. Nie wiedziałam wtedy, że ta odwaga i niezależność sprowadzą na mnie gniew wielu potężnych ludzi.
Czego dokonał?
Moja działalność rozwijała się błyskawicznie, ale sukcesy kłuły w oczy niektórych biskupów, którym nie podobało się, że moje siostry same decydują o swojej pracy. W 1871 roku przeżyłam najtrudniejszą próbę w życiu, gdy biskup Adelaide niesłusznie nałożył na mnie ekskomunikę za rzekome nieposłuszeństwo. Przez 5 miesięcy byłam poza wspólnotą Kościoła, ale ani przez chwilę nie przestałam ufać w Bożą sprawiedliwość.
Kiedy kara została w końcu cofnięta, nie osiadłam na laurach, lecz w 1873 roku wyruszyłam w samotną, niebezpieczną podróż do Rzymu. Chciałam spotkać się z papieżem Piusem IX, aby prosić go o zatwierdzenie reguły naszego zakonu, co dawało nam wolność w pomaganiu potrzebującym. Uzyskałam jego błogosławieństwo, co pozwoliło nam otwierać szkoły, sierocińce i domy opieki w całej Australii oraz Nowej Zelandii.
Do dziś mój wpływ na australijską edukację jest ogromny, ponieważ pokazałam, że wiara to nie tylko modlitwa w ławce, ale przede wszystkim konkretne działanie. Moje siostry Józefitki do teraz pracują wśród rdzennych mieszkańców i ludzi z marginesu, kontynuując misję, która zaczęła się w tej małej stajni. Udowodniłam, że jedna zdeterminowana kobieta, wspierana przez łaskę, może zmienić oblicze całego kontynentu.
Śmierć i kult
Odeszłam do Pana 8 sierpnia 1909 roku w Sydney, otoczona miłością moich sióstr, po długiej walce z chorobą i paraliżem. Nawet gdy moje ciało odmawiało posłuszeństwa, mój duch pozostawał silny, a ja do ostatniego tchnienia zachęcałam inne siostry do bycia dobrym dla każdego człowieka. Moja droga do oficjalnego uznania za świętą trwała długo, ale dla ludzi byłam nią już za życia.
Zostałam beatyfikowana przez Jana Pawła II w 1995 roku podczas jego wizyty w Sydney, co było wielkim świętem dla całego narodu. Jednak to rok 2010 przeszedł do historii, gdy papież Benedykt XVI ogłosił mnie pierwszą australijską świętą w Watykanie. Moje relikwie spoczywają w North Sydney, w kaplicy, która stała się miejscem wytchnienia dla tysięcy ludzi szukających siły do walki z trudnościami.