„Pozdrawiam Cię w Sercu Jezusa, gdzie rozbrzmiewa wieczna pieśń miłości.”
Kim była?
Podczas mistycznych objawień sam Chrystus połączył moje serce ze swoim na znak wiecznej jedności, a innym razem pozwolił mi spocząć na swojej piersi i słuchać bicia Jego Boskiego Serca niczym świętemu Janowi podczas Ostatniej Wieczerzy. Przyszłam na świat w 1241 lub 1242 roku na zamku w pobliżu Halberstadt w Saksonii jako trzecia córka szlachetnego rodu baronów von Hackeborn, spokrewnionego z cesarską dynastią Hohenstaufów. Tuż po narodzinach byłam tak słaba, że obawiając się mojej natychmiastowej śmierci, pospiesznie zaniesiono mnie do kapłana, który podczas chrztu proroczo zapowiedział, że wyrosnę na osobę wielkiej świętości.
Gdy miałam 7 lat, odwiedziłam z matką moją starszą siostrę Gertrudę w klasztorze w Rodersdorf i tak gorąco pokochałam to miejsce, że uprosiłam rodziców, abym mogła tam pozostać na stałe. W murach zakonnych zdobyłam wszechstronne wykształcenie, a w 1258 roku złożyłam śluby zakonne i przeniosłam się wraz ze wspólnotą, której ksienią została moja siostra, do nowej siedziby w Helfcie koło Eisleben. Czy potrafisz sobie wyobrazić, że w tym jednym opactwie żyły wówczas jednocześnie aż 4 niezwykłe kobiety, z których 3 czczone są dziś w Kościele jako wielkie mistyczki?
Punkt zwrotny
W Helfcie powierzono mi prowadzenie szkoły klasztornej dla dziewcząt oraz funkcję mistrzyni nowicjatu, a dzięki niezwykle pięknemu głosowi zostałam także pierwszą kantorką konwentu, nazywaną przez współczesnych słowikiem Bożym. Przełomowym zadaniem w mojej posłudze stał się rok 1261, kiedy to mojej bezpośredniej opiece wychowawczej oddano 5-letnią dziewczynkę, późniejszą świętą Gertrudę Wielką, która stała się moją najbliższą powierniczką. Pod duchową opieką ojców dominikanów, zwłaszcza ojca Henryka z Halle, moje życie modlitwy pogłębiło się tak bardzo, że zaczęłam regularnie doświadczać stanów mistycznych, zachwytów oraz bezpośrednich widzeń zbawionych, cierpiących w czyśćcu i świętych.
Czego dokonała?
Stałam się jedną z pierwszych w dziejach Kościoła propagatorek nabożeństwa do Najświętszego Serca Jezusowego, z którego czerpałam niezliczone łaski dla sióstr oraz ludzi proszących mnie o radę i modlitwę. Mawiałam, że gdyby trzeba było opisać wszystkie dobrodziejstwa otrzymane przeze mnie od kochającego Serca Boga, potrzebna byłaby księga grubsza niż potężny średniowieczny brewiarz używany w jutrzni. Układałam również i przekazywałam tak wiele modlitw, że zebrane razem przekroczyłyby objętość całego psałterza.
Przez długie lata z pokory zachowywałam moje nadprzyrodzone przeżycia w tajemnicy i dopiero około 50 roku życia, zmagając się z ciężką chorobą fizyczną oraz cierpieniem duchowym, zwierzyłam się z nich świętej Gertrudzie Wielkiej i drugiej współsiostrze. Moje przyjaciółki potajemnie spisały te opowieści po łacinie, a kiedy odkryłam ich pracę, sam Pan Jezus upewnił mnie w wizji, że dzieło to powstało z Jego woli i nazwał je Księgą szczególnej łaski, czyli Liber specialis gratiae. Pięciotomowe zapiski przetrwały wieki w licznych przekładach, w tym w polskim wydaniu opublikowanym we Lwowie w 1645 roku pod tytułem Zwierciadło Duchowney Łaski.
Śmierć i kult
Odeszłam do Pana w klasztorze w Helfcie dnia 19 listopada 1299 roku po uprzednim przyjęciu sakramentów świętych, wypowiadając słowa, że oddaję swoje serce Zbawicielowi i zanurzam je całkowicie w Jego Boskim Sercu. Choć nigdy nie przeprowadzono mojego formalnego procesu kanonizacyjnego, od wieków odbieram publiczną cześć ołtarzy, szczególnie w Niemczech oraz we wspólnotach cysterskich i benedyktyńskich. Jako wielką mistrzynię życia duchowego wspomina mnie nie tylko Kościół katolicki, ale również wspólnoty ewangelickie i anglikańskie, a zniszczony w czasach reformacji klasztor w Helfcie został pod koniec XX wieku pieczołowicie odbudowany przez mniszki cysterskie.