„Święty Michale Archaniele, wspomagaj nas w walce, a przeciw niegodziwości i zasadzkom złego ducha bądź naszą obroną.”
Kim był?
Zanim powstał czas i zanim pierwszy człowiek postawił stopę na ziemi, ja już brałem udział w pierwszej i najważniejszej wojnie w historii wszechświata. Nie jestem człowiekiem, nie mam ciała ani kości, a jednak moja obecność kształtowała losy narodów i królestw od tysięcy lat. Moje imię w języku hebrajskim to Mikha’el, co nie jest tylko nazwą, ale potężnym pytaniem: „Któż jak Bóg?”.
Jako jeden z 7 głównych duchów stojących przed tronem Stwórcy, od początku pełniłem rolę wodza niebiańskich zastępów. W dawnych czasach, o czym wspominają pisma proroka Daniela powstałe około 2 wieku przed Chrystusem, byłem uznawany za szczególnego opiekuna narodu wybranego. Moja natura to czyste światło i wola, a moim jedynym celem od zawsze była służba Temu, który mnie powołał do istnienia.
Moja „rodzina” to miliardy aniołów, podzielonych na 9 chórów, którym przewodzę w nieustannym uwielbieniu i walce o sprawiedliwość. Choć nie dorastałem w tradycyjnym sensie, moja mądrość płynie z bezpośredniego obcowania z Prawdą od zarania dziejów. Czy zastanawiałeś się kiedyś, jak to jest widzieć początek i koniec wszystkiego, stojąc poza granicami czasu?
Punkt zwrotny
Wszystko zmieniło się w momencie wielkiego buntu, kiedy najpiękniejszy z aniołów, niosący światło Jutrzenki, uznał, że nie będzie służył i sam zechciał być jak Bóg. Niebo zadrżało, a wszechświat stanął na krawędzi chaosu, gdy pycha rzuciła wyzwanie Miłości. To była scena bardziej dramatyczna niż jakikolwiek film, który kiedykolwiek zobaczysz, bo stawką była cała wieczność.
Wtedy właśnie wystąpiłem naprzód, a mój okrzyk „Któż jak Bóg!” przeciął ciemność niczym błyskawica, stając się moim imieniem na wieki. Zgromadziłem wokół siebie wierne wojska i po straszliwym starciu strąciłem zbuntowane duchy w otchłań, przywracając porządek w niebiosach. Ta chwila określiła moją misję: na zawsze pozostałem obrońcą chwały Najwyższego i pogromcą wszelkiego zła.
Czego dokonał?
Przez wieki pojawiałem się tam, gdzie ważyły się losy ludzkości, niosąc ratunek i Boże przesłania. W roku 490 ukazałem się na górze Gargano we Włoszech, ogłaszając, że to miejsce jest pod moją szczególną ochroną i chcę, by tam oddawano cześć Bogu. Ludzie do dziś pielgrzymują do tej groty, w której zostawiłem ślad swojej obecności, nie ręką ludzką uczyniony.
W roku 590, gdy Rzym drżał przed czarną śmiercią, ukazałem się nad Mauzoleum Adriana, chowając miecz do pochwy na znak, że zaraza ustępuje. Od tamtej pory ta potężna budowla nazywana jest Zamkiem Świętego Anioła, a moja figura na szczycie przypomina o tym cudownym ocaleniu. Moja działalność to nie tylko walka mieczem, ale przede wszystkim ochrona dusz w ich najtrudniejszych momentach przejścia.
Znalazłem się też w sercu Francji, gdzie w 708 roku skłoniłem biskupa Auberta do budowy sanktuarium na skale, znanej dziś jako Mont Saint-Michel. To miejsce, otoczone potężnymi przypływami, stało się symbolem mojej potęgi i niezłomności wiary. Do dziś miliony ludzi widzą we mnie nie tylko pogromcę smoków, ale przede wszystkim patrona dobrej śmierci i przewodnika dusz do nieba.
Moja rola w Kościele jest tak istotna, że w 1884 roku papież Leon XIII, po przerażającej wizji przyszłości, ułożył specjalną modlitwę o mój ratunek. Do dziś jest ona odmawiana na całym świecie przez tych, którzy szukają ochrony przed siłami ciemności. Jestem żywym dowodem na to, że pokora jest zawsze silniejsza od pychy, a jeden akt wierności może odmienić losy świata.
Śmierć i kult
Jako anioł nie podlegam śmierci, nie mam grobu ani relikwii w postaci kości, ponieważ moja egzystencja jest duchowa i wieczna. Mój „kult” narodził się już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, a oficjalnie został potwierdzony na synodzie w Laodycei w 363 roku. Moje główne święto przypada 29 września, kiedy to cały świat wspomina Archaniołów: Michała, Gabriela i Rafała.
Ludzie czczą mnie w tysiącach kościołów i sanktuariów, wznoszonych często na szczytach gór, co symbolizuje moją bliskość z niebem. Najsłynniejsze miejsca mojej czci łączą się w jedną linię prostą, zwaną „Mieczem św. Michała”, ciągnącą się od Irlandii aż po Izrael. Moja obecność w liturgii i modlitwie jest stałym przypomnieniem, że walka o dobro toczy się każdego dnia w sercu każdego człowieka.