„Nigdy się nie zniechęcajcie, chociażby wiały przeciwne wiatry”.
Kim była?
Czy potrafilibyście zachować pogodę ducha, gdyby postępująca i nieuleczalna choroba stopniowo odbierała wam ramię, a potem całkowicie wzrok? Tak właśnie wyglądały ostatnie lata mojego życia na ziemi, kiedy wyniszczająca cukrzyca dzień po dniu trawiła moje schorowane ciało. Nazywam się Amabile Lucia Visintainer, choć w Kościele katolickim zapamiętano mnie pod zakonnym imieniem Pauliny od Konającego Serca Jezusa. Przyszłam na świat 16 grudnia 1865 roku w bardzo ubogiej rodzinie mieszkającej w niewielkiej miejscowości Vigolo Vattaro na terenie ówczesnego Cesarstwa Austriackiego.
Moi rodzice z trudem wiązali koniec z końcem, dlatego we wrześniu 1875 roku podjęli niezwykle trudną decyzję o opuszczeniu ojczyzny. Wraz z około 100 innymi mieszkańcami naszej wioski wsiedliśmy na statek i wyemigrowaliśmy daleko za ocean, aż do brazylijskiego stanu Santa Catarina. W gęstej dżungli założyliśmy nową osadę, którą na pamiątkę naszego europejskiego domu nazwaliśmy Vigolo. Od momentu mojego wczesnego dzieciństwa wiedziałam już, że pragnę całkowicie oddać swoje życie służbie Bogu oraz najbardziej potrzebującym ludziom.
Punkt zwrotny
Prawdziwym przełomem w moim dojrzewaniu do życiowego powołania był rok 1890, kiedy to razem z 2 bliskimi przyjaciółkami opuściłyśmy domy rodzinne. Zamieszkałyśmy w skromnej, opuszczonej chatce, aby w bardzo prymitywnych warunkach zająć się kobietą umierającą na złośliwy nowotwór. Ten heroiczny akt miłosierdzia i czułej opieki nad ciężko chorą pacjentką stał się początkiem naszego przyszłego zgromadzenia zakonnego. W lipcu tego samego roku podjęłyśmy wspólną decyzję o poświęceniu się życiu w czystości, ubóstwie oraz całkowitym posłuszeństwie wobec woli Bożej.
Czego dokonała?
To właśnie z naszej małej, niepozornej wspólnoty zrodziło się oficjalne Zgromadzenie Małych Sióstr Niepokalanego Poczęcia, które zatwierdzono w 1895 roku. Jako przełożona nowej rodziny zakonnej przyjęłam imię Paulina i z ogromną gorliwością kierowałam powierzonymi mi siostrami przez blisko 14 lat. Nasza działalność szybko rozprzestrzeniła się poza granice pierwotnej osady, a my podejmowałyśmy się edukacji dzieci, opieki nad sierotami oraz pielęgnacji chorych. Pracowałyśmy bez wytchnienia w najbiedniejszych dzielnicach i szpitalach, starając się nieść pocieszenie wszędzie tam, gdzie panowało cierpienie lub skrajne ubóstwo.
Niestety, moje stanowisko i metody pracy spotkały się z niezrozumieniem ze strony niektórych przełożonych kościelnych, co doprowadziło do mojego usunięcia z urzędu w 1909 roku. Z głęboką pokorą przyjęłam tę bolesną decyzję i resztę mojego aktywnego życia spędziłam jako zwykła siostra, bez żalu wykonując najprostsze posługi w zgromadzeniu. Zamiast się buntować, oddałam się żarliwej modlitwie oraz opiece nad obłożnie chorymi, co przyniosło obfite owoce duchowe zarówno mi, jak i całej wspólnocie. Mimo tych dotkliwych trudności zdołałam z radością obserwować, jak założone przeze mnie dzieło prężnie się rozwija i zyskuje uznanie w całej Brazylii.
Śmierć i kult
Kiedy od 1938 roku moja cukrzyca weszła w ostre stadium, straciłam prawe ramię w wyniku 2 ciężkich operacji amputacji, a pod koniec życia przestałam widzieć. Mimo potwornego bólu ufałam Bożej Opatrzności, powtarzając moim siostrom, że ziemska misja wkrótce dobiegnie końca i odchodzę niezwykle szczęśliwa. Zmarłam w spokoju 9 lipca 1942 roku, a z moich ust padły ostatnie słowa pełne całkowitej zgody na Boży plan. Zostałam beatyfikowana w 1991 roku, a następnie kanonizowana 19 maja 2002 roku przez Stolicę Apostolską jako oficjalnie uznana święta pochodząca z Brazylii.