"Pamiętajcie, bracia, że mamy duszę, i jeśli ją stracimy, nie odzyskamy jej nigdy".
Kim był?
Przemierzyłem ocean z Wysp Kanaryjskich do Nowego Świata, by omal nie umrzeć z głodu i wycieńczenia na obcej ziemi. Urodziłem się w 1626 roku na Teneryfie jako prosty pasterz owiec, ale w sercu zawsze czułem palące wezwanie, by głosić Ewangelię za morzem. Mając 24 lata, wyruszyłem w nieznane, lądując ostatecznie w Gwatemali, gdzie los wystawił moją wiarę na wielką próbę. Zamiast wielkich czynów, czekała tam na mnie nędza, ciężka choroba i praca w fabryce włókienniczej, by spłacić koszty podróży.
Zawsze pragnąłem zostać kapłanem, dlatego wstąpiłem do kolegium jezuitów, by zdobyć wykształcenie. Niestety, nauka szła mi tak fatalnie, że po długich zmaganiach musiałem porzucić marzenia o święceniach. Zrozumiałem wtedy, że Bóg ma dla mnie zupełnie inny, o wiele skromniejszy, ale równie wspaniały plan. Wstąpiłem do Trzeciego Zakonu Świętego Franciszka i odtąd moim powołaniem stała się posługa najbiedniejszym z biednych na ulicach miasta.
Punkt zwrotny
Zamiast głosić kazania z ambony, zacząłem przemierzać ulice Gwatemali z dzwonkiem w ręku, błagając o jałmużnę dla opuszczonych dusz. Nocami chodziłem po mieście, dzwoniąc głośno i przypominając ludziom o potrzebie pokuty oraz modlitwy za tych w czyśćcu cierpiących. To właśnie w tych najciemniejszych zaułkach, wśród chorych, niewolników i sierot, odnalazłem swoje prawdziwe kapłaństwo serca. Czyż miłość do drugiego człowieka nie jest najpiękniejszą modlitwą, jaką możemy ofiarować Stwórcy?
Czego dokonał?
W krótkim czasie założyłem pierwszy w Gwatemali szpital dla rekonwalescentów, których wyrzucano na ulice z innych lecznic. Mój mały dom stał się schronieniem dla bezdomnych, miejscem nauki dla opuszczonych dzieci oraz oazą spokoju dla każdego, kto potrzebował pomocy. Z czasem dołączyli do mnie inni bracia i siostry, co dało początek nowej rodzinie zakonnej, znanej dziś jako Zakon Braci Betlejemitów. Uczyłem dzieci czytać, pisać i prawd wiary, zawsze śpiewając z nimi radosne pieśni, co sprawiało, że nauka była pełna ciepła i miłości.
Nie zapominałem również o więźniach, których regularnie odwiedzałem i pocieszałem w ich niedoli. Starałem się ulżyć losowi niewolników, często błagając ich panów o litość i bardziej ludzkie traktowanie. Moja posługa nie znała granic ani podziałów rasowych, bowiem w każdym człowieku widziałem cierpiące oblicze samego Jezusa Chrystusa. Chociaż nie miałem bogactw, z Bożą pomocą zdołałem zbudować system opieki, który przetrwał wieki i odmienił życie tysięcy ludzi.
Śmierć i kult
Moja ziemska wędrówka dobiegła końca w dniu 25 kwietnia 1667 roku, gdy miałem zaledwie 41 lat. Zmarłem z powodu zapalenia płuc, którego nabawiłem się podczas moich nieustannych pielgrzymek do biedaków i chorych. W 2002 roku papież Jan Paweł II ogłosił mnie pierwszym świętym z Wysp Kanaryjskich oraz Gwatemali. Dziś moje relikwie spoczywają w kościele świętego Franciszka w Antigua Guatemala, gdzie każdego roku przybywają tysiące pielgrzymów, szukając uzdrowienia i nadziei.