Wierzymy w jednego Boga.
Kim był?
Nazywam się Poncjan, a moją niezwykłą historię rozpoczynam od momentu, w którym wraz z moim największym życiowym oponentem zostałem skazany na powolną, okrutną śmierć w mrocznych kopalniach ołowiu na złowrogiej Sardynii. W roku 230 wybrali mnie na biskupa Rzymu, powierzając mi stery Kościoła w czasach, gdy nad chrześcijanami gromadziły się czarne chmury prześladowań. Szybko zorientowałem się, że pełnienie tej zaszczytnej funkcji przyniesie mi nie tylko ogromną odpowiedzialność, ale także fizyczne cierpienie. Byłem człowiekiem otwartym, gotowym na przyjmowanie skruszonych grzeszników, co niestety nie podobało się rygorystycznym myślicielom tamtej epoki.
Rzymska wspólnota, w której służyłem jako prawowity papież, była w tamtym czasie tragicznie rozdarta przez głęboki, wewnętrzny konflikt. Mój największy przeciwnik, genialny i niezwykle wykształcony teolog Hipolit, ogłosił się antypapieżem, oskarżając mnie publicznie o zbytnią łagodność, a moich poprzedników o błędy doktrynalne. Z powodu jego pism i autorytetu lokalny Kościół podzielił się na zwalczające się frakcje wiernych. Nasz teologiczny spór wydawał się zupełnie nierozwiązywalny, dopóki pełni władzy w imperium nie przejął okrutny rzymski cesarz Maksymin Trak.
Punkt zwrotny
W roku 235 na rozkaz nowego, nienawidzącego chrześcijaństwa władcy zostałem gwałtownie aresztowany i zesłany na wspomnianą wcześniej wyspę śmierci. Zdumiewające zrządzenie losu sprawiło, że na tym samym statku skazańców i w tej samej katorżniczej pracy znalazł się również mój zażarty rywal, Hipolit. W obliczu potwornego cierpienia, chronicznego głodu oraz nieustannego bicia w kopalni, nasze dawne, intelektualne kłótnie natychmiast straciły jakiekolwiek znaczenie. Czy potrafisz sobie wyobrazić szczere wybaczenie swojemu największemu wrogowi, gdy obaj stoicie na samym progu brutalnej śmierci?
Czego dokonał?
Uważam, że moim absolutnie największym historycznym dokonaniem nie były żadne wybitne traktaty czy też wspaniałe budowle, lecz heroiczny akt pokory, który ocalił chrześcijańską wspólnotę. Zrozumiałem wyraźnie, że dla dobra rzymskiego Kościoła muszę zrzec się najwyższego urzędu, co oficjalnie uczyniłem pod koniec września w roku 235 podczas wygnania. Zostałem w ten sposób pierwszym papieżem w dziejach, który dobrowolnie abdykował, aby opuszczona stolica mogła sprawnie wybrać sobie nowego, wolnego pasterza. Dzięki tej bezprecedensowej decyzji prześladowani chrześcijanie w centrum imperium nie zostali pozbawieni duchowego przywództwa w najtrudniejszych chwilach.
Na nieludzkiej ziemi Sardynii dokonał się jednak jeszcze jeden, wspaniały cud, o którym nikt w Rzymie nie śmiał wcześniej marzyć. Hipolit, głęboko poruszony moją postawą, pokorą oraz naszym wspólnym, tragicznym losem, oficjalnie wyrzekł się swojej wieloletniej schizmy. Tuż przed naszą zadaną przez oprawców śmiercią połączyliśmy się w absolutnej jedności, a mój dawny wróg stanowczo nakazał wszystkim swoim zwolennikom pełny powrót do prawowitego Kościoła. Nasza historyczna i okupiona krwią zgoda ostatecznie zakończyła bardzo bolesny, trwający blisko 18 lat rozłam wśród rzymskich wiernych.
Śmierć i kult
Obaj z Hipolitem zmarliśmy w roku 235 w wyniku bestialskiego traktowania, skrajnego wyczerpania i ciężkich ran odniesionych podczas pracy w kopalniach, uznani następnie przez Kościół za świętych męczenników. Nasze doczesne szczątki zostały z szacunkiem przewiezione do Rzymu przez papieża Fabiana 13 sierpnia w roku 236 lub 237 i uroczyście pochowane. Mnie złożono w kryptach na cmentarzu Kaliksta, podczas gdy Hipolit spoczął przy Via Tiburtina, a wierni od tamtej pory wielbią nasze imiona w jednym wspólnym dniu. Nasza niezwykła historia uczy każdego człowieka, że prawdziwa miłość braterska oraz głębokie przebaczenie zawsze tryumfują nad najtrudniejszymi podziałami.