Bóg uzdrawia
Kim był?
Związałem potężnego demona Asmodeusza na pustyni w Górnym Egipcie, aby uratować życie niewinnej kobiety. Nazywam się Rafał, co w języku hebrajskim oznacza dosłownie Bóg uleczył, i jestem jednym z 7 wspaniałych duchów, którzy zawsze stoją przed tronem Najwyższego. Nie jestem człowiekiem z krwi i kości, lecz niebiańskim posłańcem, którego Stwórca posyła do zadań specjalnych na ziemi. Zostałem przedstawiony ludzkości na kartach Księgi Tobiasza, gdzie przybrałem ludzką postać i imię Azariasz, aby towarzyszyć młodzieńcowi w jego niebezpiecznej misji.
Pojawiłem się w Niniwie, gdy 2 sprawiedliwe osoby, stary Tobiasz oraz młoda Sara, błagały Boga o śmierć z powodu ogromnego cierpienia. Stary Tobiasz stracił wzrok, a Sara straciła aż 7 mężów, których przed nocą poślubną zabijał okrutny duch. Bóg wysłuchał modlitw tych strapionych ludzi i posłał mnie, abym przyniósł im ratunek w ich pozornie beznadziejnej sytuacji. Zostałem wynajęty przez młodego Tobiasza za 1 drachmę dziennie, aby poprowadzić go do dalekiej Medii po odbiór dawnego długu ojca.
Punkt zwrotny
Podczas drogi do miasta Ekbatany zatrzymaliśmy się nad rzeką Tygrys, gdzie z wody wynurzyła się wielka ryba i próbowała pożreć stopę mojego podopiecznego. Kazałem młodzieńcowi chwycić bestię za skrzelę, wyciągnąć na brzeg i zachować jej serce, wątrobę oraz żółć jako potężne, naturalne lekarstwa. To był absolutnie kluczowy moment naszej podróży, ponieważ te niepozorne wnętrzności ryby stały się później narzędziem Bożego uzdrowienia i uwolnienia z mocy złego ducha. Czy potrafisz dostrzec, jak Bóg używa najzwyklejszych, a czasem przerażających rzeczy, aby dokonywać swoich wielkich cudów w twoim życiu?
Czego dokonał?
Gdy dotarliśmy do domu Sary, poleciłem Tobiaszowi spalić serce i wątrobę ryby, a powstały z nich dym odpędził demona aż do krańców Egiptu, gdzie go ostatecznie spętałem. Następnie doprowadziłem do szczęśliwego małżeństwa Tobiasza z Sarą, a także bezpiecznie odzyskałem 10 talentów srebra, które ojciec chłopca zdeponował u swojego krewnego wiele lat wcześniej. Po naszym radosnym powrocie do Niniwy, nakazałem młodzieńcowi natychmiast potrzeć oczy niewidomego ojca cudowną rybią żółcią. Z oczu starca opadły białe bielma i po 4 latach kompletnej ciemności odzyskał on w pełni swój dar widzenia.
Gdy wdzięczna rodzina chciała oddać mi połowę przywiezionego majątku w nagrodę za moją wierność, nadszedł ostateczny czas na ujawnienie mojej prawdziwej tożsamości. Oświadczyłem im wtedy z całą mocą, że jestem Rafał, jeden z 7 aniołów wchodzących przed majestat Pański, i poleciłem im wielbić samego Boga za Jego dobroć. Zniknąłem z ich oczu wprost do nieba, pozostawiając ich w ogromnym zdumieniu, radosnym dziękczynieniu oraz z zapisaną historią, która od wieków daje ludziom niezłomną nadzieję. Moja ziemska misja dobiegła końca, ale na zawsze stałem się dla was wzorem niebiańskiego opiekuna i pocieszyciela w najtrudniejszych wędrówkach.
Śmierć i kult
Jako istota czysto duchowa nigdy nie doświadczyłem fizycznych narodzin ani ziemskiej śmierci, dlatego nie posiadam typowego grobu ani fizycznych relikwii do czczenia przez wiernych. Mój kult w Kościele rozwijał się bardzo powoli, aż w 7 wieku powstał w pięknej Wenecji pierwszy znany kościół pod moim wezwaniem, a następnie papież Benedykt XV w 1921 roku rozszerzył moje doroczne święto na cały świat. Od czasu posoborowej reformy kalendarza liturgicznego w 1969 roku moje wspomnienie obchodzone jest wspólnie z archaniołami Michałem i Gabrielem w radosnym dniu 29 września. Do dziś niestrudzenie pomagam wszystkim zagubionym, chorym na ciele i zranionym na duszy, wypraszając im u Najwyższego łaskę zdrowia oraz bezpiecznego powrotu do ojczystego domu.