„W Bogu samym zasób sił naszych i nasza nagroda.”
Kim był?
Kiedy 24 marca 1864 roku zostałem aresztowany przez władze carskie w Wilnie za udział w powstaniu styczniowym, sąd wojskowy wydał na mnie wyrok śmierci przez rozstrzelanie, który ostatecznie zamieniono na 10 lat ciężkich robót na Syberii. Przyszedłem na świat 1 września 1835 roku w Wilnie w szlacheckiej rodzinie herbu Kalinowa jako Józef Kalinowski, a mój ojciec był profesorem matematyki na tamtejszym uniwersytecie. Po ukończeniu z wyróżnieniem wileńskiego Instytutu Szlacheckiego w latach 1843–1850 oraz 2 latach nauki w Instytucie Agronomicznym w Hory-Horkach, w 1855 roku wstąpiłem do Mikołajewskiej Szkoły Inżynierii Wojskowej w Petersburgu. Uzyskałem tam dyplom inżyniera i stopień oficerski w armii rosyjskiej, pracując przy budowie kolei żelaznej oraz fortyfikacji twierdzy w Brześciu Litewskim.
W okresie studiów w Petersburgu przeżywałem głębokie rozterki wewnętrzne i przestałem przystępować do sakramentów świętych, choć nigdy całkowicie nie porzuciłem modlitwy. Wspierany gorliwymi modlitwami matki oraz rodzeństwa, a także pod wpływem lektury Wyznań świętego Augustyna, przeżyłem głębokie nawrócenie duchowe i z ogromną żarliwością powróciłem do praktyk religijnych. Gdy w 1863 roku wybuchło powstanie styczniowe, z powodów zdrowotnych uzyskałem w maju zwolnienie z carskiego wojska i powróciłem do Wilna, gdzie objąłem funkcję kierownika Wydziału Wojny w strukturach powstańczych na Litwie. Czy potrafisz wyobrazić sobie sytuację, w której dla wierności sumieniu i ojczyźnie porzucasz pewną karierę inżyniera oraz oficera, wiedząc, że grozi ci za to szubienica lub syberyjska katorga?
Punkt zwrotny
Wskutek interwencji rodziny oraz obaw zaborców, że po egzekucji rodacy uznają mnie za męczennika, karę śmierci zamieniono na 10 lat katorgi w syberyjskich warzelniach soli w Usolu oraz pobyt w Irkucku. To właśnie podczas wyczerpującej drogi i zesłania, dzieląc się z towarzyszami niedoli skromnym pożywieniem i katechizując dzieci, odkryłem w sercu powołanie zakonne oraz prawdę, że ojczyźnie potrzeba teraz nie krwi, lecz cierpliwego potu i modlitwy. Po powrocie z wygnania w 1874 roku wyjechałem do Paryża, gdzie przez 3 lata byłem wychowawcą młodego księcia Augusta Czartoryskiego, późniejszego błogosławionego salezjanina. W lipcu 1877 roku, mając już 42 lata, wstąpiłem do nowicjatu zakonu karmelitów bosych w austriackim Grazu i przyjąłem nowe imię Rafał od świętego Józefa.
Czego dokonał?
Po odbyciu studiów filozoficznych i teologicznych na Węgrzech złożyłem uroczyste śluby zakonne, a 15 stycznia 1882 roku w klasztorze w Czernej koło Krakowa przyjąłem święcenia kapłańskie. Już kilka miesięcy później zostałem wybrany przeorem klasztoru w Czernej i pełniłem ten urząd łącznie przez 9 lat, przyczyniając się w decydującej mierze do duchowej oraz organizacyjnej odnowy zakonu karmelitańskiego w Galicji. Z mojej inicjatywy w 1884 roku powstał klasztor karmelitanek bosych w Przemyślu, 4 lata później kolejna fundacja we Lwowie, a na przełomie 1891 i 1892 roku założyłem klasztor ojców wraz z niższym seminarium w Wadowicach. Przez 30 lat życia zakonnego pisałem również prace historyczne o dziejach Karmelu w Polsce, tłumaczyłem dzieła duchowe oraz troskliwie zabiegałem o jedność chrześcijan.
Wśród wiernych zasłynąłem jednak przede wszystkim z heroicznej posługi w konfesjonale, w którym spędzałem tak wiele godzin dziennie, że nazwano mnie ofiarą i męczennikiem konfesjonału. Nigdy nikogo nie potępiałem, lecz z ojcowską cierpliwością pomagałem ludziom dręczonym przez lęk i zwątpienie, poświęcając jednemu penitentowi nawet kilka godzin na spowiedź generalną z całego życia. Jako człowiek nieustannej modlitwy, postów i surowych umartwień, potrafiłem zachować głęboki szacunek dla godności każdego bliźniego, widząc w nim samego Boga. Posiadałem szczególny dar umacniania wszystkiego, co chwiejne i słabe, ponieważ w kierownictwie duchowym nie opierałem się na własnej mądrości, lecz przekazywałem duszom pokój zaczerpnięty ze zjednoczenia z Chrystusem.
Śmierć i kult
Wyczerpany dziesięcioleciami trudów zesłania oraz nieustanną pracą duszpasterską, zmarłem w opinii świętości 15 listopada 1907 roku w ufundowanym przeze mnie klasztorze w Wadowicach, mając 72 lata. Moje doczesne szczątki spoczęły w klasztorze karmelitów bosych w Czernej, który szybko stał się głównym ośrodkiem mojego kultu i celem licznych pielgrzymek. W dniu 22 czerwca 1983 roku podczas uroczystej Mszy świętej na krakowskich Błoniach papież święty Jan Paweł II ogłosił mnie błogosławionym. Ten sam papież dokonał mojej uroczystej kanonizacji w Rzymie 17 listopada 1991 roku, w roku jubileuszu 400-lecia śmierci wielkiego odnowiciela naszego zakonu, świętego Jana od Krzyża.