„Boże, Ty w Świętej Rodzinie dałeś nam wzór życia, spraw, abyśmy, złączeni wzajemną miłością, naśladowali w naszych rodzinach jej cnoty...”
Kim był?
Zanim jeszcze zdołaliśmy nacieszyć się narodzinami Syna Bożego w ubogiej grocie w Betlejem, nocny głos anioła kazał nam pakować skromny dobytek i uciekać przed mieczem okrutnego króla Heroda aż do obcego Egiptu. Jestem Świętą Rodziną z Nazaretu, choć w istocie tworzą mnie 3 nierozerwalnie złączone miłością osoby: Jezus, Maryja oraz Józef, którzy w oczach świata uchodzili za zupełnie zwyczajnych mieszkańców Galilei. Moje ziemskie korzenie sięgają królewskiego rodu Dawida, z którego wywodził się sprawiedliwy cieśla Józef, oraz cichego domu w Nazarecie, gdzie młoda Maryja usłyszała zwiastowanie archanioła Gabriela. Przez niemal 30 lat prowadziłam tam życie tak proste, ciche i ukryte, że sąsiedzi widzieli we mnie jedynie pobożne małżeństwo wychowujące w trudzie dorastającego syna rzemieślnika.
Mój dom nie przypominał królewskich pałaców Jerozolimy, lecz pachniał świeżym drewnem z warsztatu Józefa, chlebem wypiekanym przez Maryję oraz szczerą modlitwą wznoszoną każdego dnia do Boga Izraela. Wiernie zachowywałam wszystkie przepisy Prawa Mojżeszowego, od obrzezania Dzieciątka w 8 dniu po narodzeniu, aż po złożenie przepisanej ofiary z 2 synogarlic lub gołębi w świątyni. Czy potrafisz sobie wyobrazić, że sam Stwórca wszechświata uczył się u mnie ludzkiej mowy, stawiania pierwszych kroków oraz posłuszeństwa wobec ziemskich rodziców? Właśnie w tej codziennej prostocie, z dala od wielkiej polityki imperium rzymskiego, dojrzewało dzieło zbawienia całego rodzaju ludzkiego, oparte na wzajemnym zaufaniu, pokorze i bezgranicznym oddaniu woli Ojca.
Punkt zwrotny
Niezwykłym wstrząsem i sprawdzianem naszej wzajemnej więzi okazała się doroczna pielgrzymka do Jerozolimy na święto Paschy, gdy Jezus ukończył 12 lat i zgodnie z żydowskim zwyczajem stawał się dorosłym synem Prawa. W drodze powrotnej, po 1 dniu marszu w tłumie krewnych i znajomych z Nazaretu, Maryja z Józefem z przerażeniem odkryli, że chłopca nie ma w żadnej z wędrujących grup. Dopiero po 3 dniach pełnych bólu i gorączkowych poszukiwań odnaleźli Go w świątyni jerozolimskiej, gdzie siedział pośród uczonych w Piśmie, przysłuchiwał się im i zadawał pytania budzące powszechny podziw. Na pełne troski słowa Matki Jezus odpowiedział pytaniem o konieczność przebywania w sprawach swojego Ojca, po czym z pokorą powrócił z nami do Nazaretu, pozostając posłusznym aż do początku swojej publicznej misji.
Czego dokonał?
Moim największym dziełem nie były spektakularne podboje ani wznoszenie monumentalnych budowli, lecz uświęcenie zwykłego życia rodzinnego i codziennej ludzkiej pracy od wewnątrz. Pokazałam światu, że dom oparty na wierności Bogu potrafi przetrwać najcięższe próby, od spisu ludności zarządzonego przez cezara Augusta i braku miejsca w gospodzie, aż po tułaczkę uchodźców w obcym kraju. W warsztacie w Nazarecie praca fizyczna przestała być postrzegana jako przekleństwo czy zajęcie godne pogardy, a stała się drogą do świętości oraz formą współpracy człowieka ze Stwórcą. Dzięki postawie Józefa, który bez wahania chronił Maryję i Dzieciątko, oraz macierzyńskiej czułości Maryi rozważającej wszystkie sprawy w swoim sercu, stworzyłam bezpieczną przystań, w której Jezus wzrastał w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi.
Przemieniłam rozumienie więzi domowych, udowadniając, że najgłębsza jedność rodzi się ze wspólnego słuchania słowa Bożego i gotowości do wzajemnej służby. Stałam się żywym pomostem między Starym a Nowym Przymierzem, wypełniając proroctwa zapisane przed wiekami w księgach świętych, w tym słowa proroka Ozeasza o wezwaniu Syna z Egiptu. Przez wieki mojego cichego świadectwa chrześcijanie odkrywali, że każde ognisko domowe jest tak zwanym domowym Kościołem, w którym wiara przekazywana jest nie tyle przez wielkie traktaty, ile przez codzienny przykład miłości, przebaczenia i cierpliwości. Moje życie w Nazarecie stało się niezniszczalnym fundamentem i punktem odniesienia dla wszystkich pokoleń małżonków, rodziców oraz dzieci szukających pokoju serca pośród burz tego świata.
Śmierć i kult
Ziemski etap naszej wspólnej codzienności pod jednym dachem dopełnił się jeszcze przed wystąpieniem Jezusa nad Jordanem, kiedy to według tradycji święty Józef odszedł do wieczności w obecności pełnych miłości Jezusa i Maryi. Choć cześć dla naszego nazaretańskiego domu trwała w sercach wiernych od pierwszych wieków, to szczególny rozkwit liturgicznego kultu nastąpił w 17 stuleciu, między innymi w Kanadzie za sprawą biskupa Franciszka de Laval, a w 1893 roku papież Leon 13 gorąco poparł stowarzyszenia krzewiące tę pobożność. Ostatecznie w 1921 roku papież Benedykt 15 rozszerzył moje święto na cały Kościół powszechny, a po reformie liturgicznej z 1969 roku jest ono uroczyście obchodzone w 1 niedzielę po Bożym Narodzeniu lub 30 grudnia, przypominając światu o niezastąpionej wartości rodziny.