„Ja, Rozalia, córka Sinibalda, pana na Quisquinie i Rosach, z miłości do mojego Pana, Jezusa Chrystusa, postanowiłam zamieszkać w tej jaskini".
Kim był?
Zamiast poślubić wpływowego sycylijskiego możnowładcę i spędzić resztę życia w jedwabiach, wybrałam zimną, mroczną jaskinię na swój jedyny dom. Urodziłam się około 1130 roku na słonecznej Sycylii, jako ukochana córka potężnego hrabiego Sinibalda, władcy ziem Quisquina i Rosa. Moje wczesne lata upływały w niezwykłym przepychu, gdyż dorastałam na wspaniałym, gwarnym dworze królewskim w mieście Palermo. Pełniłam tam zaszczytną i pożądaną przez wiele dziewcząt funkcję osobistej dwórki królowej Małgorzaty z Nawarry, żony króla Wilhelma Pierwszego.
Mimo tak ogromnego bogactwa i wpływów, to dworskie, pełne intryg życie w ogóle nie dawało mi prawdziwego szczęścia ani głębokiego, wewnętrznego pokoju. Zamiast szukać ziemskiej władzy i bogatego męża, moje serce pragnęło wyłącznie całkowitego, mistycznego zjednoczenia z Bogiem w ciszy. Czy potrafilibyście porzucić wszystko, co posiadacie, by w głębokiej samotności i surowości szukać prawdziwego sensu swojego istnienia? Szybko zrozumiałam, że muszę opuścić ten powierzchowny świat sycylijskich elit, aby wreszcie usłyszeć cichy głos mojego Stwórcy.
Punkt zwrotny
Decyzja o porzuceniu dworu była nagła i radykalna, wywołując ogromne zdumienie wśród mojej rodziny i wszystkich dotychczasowych przyjaciół. Wzięłam ze sobą jedynie najpotrzebniejsze rzeczy, zostawiłam dworskie szaty i potajemnie udałam się w surowe, dzikie góry. Na początku ukrywałam się w niedostępnej jaskini na górze Quisquina, gdzie wykułam w skale napis świadczący o mojej miłości do Jezusa Chrystusa. Tam rozpoczęłam niezwykle surowe życie eremitki, wypełnione nieustanną modlitwą, surowym postem oraz całkowitym odosobnieniem od spraw ludzkich.
Czego dokonał?
Po pewnym czasie opuściłam moje pierwsze schronienie i przeniosłam się do innej jaskini, zlokalizowanej na górze Pellegrino, niedaleko rodzinnego Palermo. Tam przez wiele długich lat kontynuowałam moje surowe, pustelnicze życie, modląc się nieustannie za mieszkańców miasta i całą resztę grzesznego świata. Nie dokonałam w swoim życiu żadnych spektakularnych czynów militarnych, nie spisałam wielkich ksiąg teologicznych ani nie zakładałam nowych zgromadzeń zakonnych. Moim jedynym, ale za to największym osiągnięciem było całkowite i bezwarunkowe oddanie swojego życia Bogu w cichej, nieprzerwanej niczym ofierze.
Ludzie często nie rozumieli mojego wyboru, uważając mnie za szaloną dziewczynę, która dobrowolnie odrzuciła królewskie przywileje. Jednak to właśnie moja ukryta przed światem, codzienna pokuta i żarliwa modlitwa stały się potężną duchową tarczą chroniącą moją ukochaną ojczyznę. W jaskini na górze Pellegrino znosiłam liczne pokusy, przeraźliwy chłód zimowych nocy i dotkliwy głód, ofiarując to wszystko za zbawienie błądzących dusz. Mimo tych wszystkich trudności i fizycznego wyczerpania, w moim sercu zawsze panowała ogromna, nieopisana radość z przebywania w bezpośredniej bliskości Zbawiciela.
Śmierć i kult
Zmarłam w zupełnej samotności w mojej jaskini na górze Pellegrino w 1165 roku, a świat na długi czas zapomniał o moim istnieniu. Dopiero w 1624 roku, gdy Palermo dziesiątkowała straszliwa zaraza, ukazałam się we śnie pewnemu myśliwemu, wskazując mu dokładne miejsce spoczynku moich relikwii. Poleciłam mu zorganizować wielką, uroczystą procesję z moimi szczątkami, a gdy tylko przeniesiono je ulicami miasta, niszczycielska epidemia natychmiast całkowicie ustała. Od tego cudownego wydarzenia stałam się główną patronką Palermo, a papież Urban Ósmy w 1630 roku oficjalnie wpisał mnie do Martyrologium Rzymskiego.