"Panie, nie poczytaj im tego grzechu".
Kim był?
Byłem pierwszym, który przelał za Niego krew, ukamienowanym jeszcze zanim Kościół na dobre opuścił mury Jerozolimy. Moje imię, Stephanos, oznacza wieniec, co okazało się proroczą zapowiedzią męczeńskiej korony, którą otrzymałem jako pierwszy ze wszystkich uczniów. Byłem Żydem hellenistycznym, mówiącym po grecku, który odnalazł Prawdę w nauce Jezusa Chrystusa z Nazaretu. Czy wyobrażasz sobie odwagę potrzebną do publicznego wyznawania wiary w czasach, gdy groziła za to natychmiastowa śmierć z rąk wzburzonego tłumu?
Kiedy liczba uczniów w Jerozolimie gwałtownie rosła, apostołowie potrzebowali zaufanych współpracowników do codziennego rozdawania jałmużny i opieki nad ubogimi wdowami. Spośród całej wspólnoty wybrano dokładnie 7 mężów cieszących się dobrą sławą, pełnych Ducha Świętego oraz mądrości. Znalazłem się na samym czele tej grupy, a apostołowie modlili się i włożyli na nas ręce, ustanawiając nas pierwszymi diakonami. Od tego momentu moim głównym zadaniem była posługa charytatywna, ale Duch Święty wzywał mnie również do odważnego głoszenia słowa Bożego.
Punkt zwrotny
Pełen łaski i mocy, zacząłem czynić wielkie cuda i znaki wśród ludu, co natychmiast zwróciło uwagę religijnych elit Jerozolimy. Członkowie synagogi zwanej synagogą Wyzwoleńców, Cyrenejczyków i Aleksandryjczyków oraz przybysze z Cylicji i Azji wystąpili do zaciekłej rozprawy ze mną. Nie potrafili jednak sprostać mądrości i Duchowi, z którego natchnienia przemawiałem podczas naszych długich i niezwykle napiętych debat publicznych. Ponieważ nie mogli pokonać mnie w uczciwym sporze teologicznym, przekupili fałszywych świadków, aby oskarżyli mnie o bluźnierstwo przeciwko Mojżeszowi i Bogu.
Czego dokonał?
Zostałem gwałtownie pojmany i postawiony przed Sanhedrynem, najwyższą radą żydowską, gdzie wygłosiłem długą i odważną mowę w obronie nowej wiary. Przypomniałem im całą historię zbawienia, od Abrahama aż po czasy obecne, wykazując ich własny upór i nieustanne sprzeciwianie się Duchowi Świętemu. Wytknąłem im prosto w twarz, że to oni stali się zdrajcami i mordercami Sprawiedliwego, którego przyjście zapowiadali dawni prorocy. Moje słowa wzbudziły w nich niepohamowany gniew, zgrzytali zębami ze złości, ale ja, pełen Ducha Świętego, patrzyłem spokojnie w otwarte niebo.
Ujrzałem wtedy wyraźnie chwałę Bożą i samego Jezusa Chrystusa stojącego po prawicy Boga Ojca, co głośno oznajmiłem całemu zgromadzeniu. To było dla nich za wiele, ponieważ uznali moje słowa za najwyższe bluźnierstwo, które według Prawa Mojżeszowego karano natychmiastową śmiercią. Wyrzucili mnie gwałtownie poza mury Jerozolimy, aby wykonać bezlitosny wyrok przez ukamienowanie, a fałszywi świadkowie złożyli swoje szaty u stóp pewnego młodzieńca. Ten sam młodzieniec, noszący imię Szaweł, który początkowo gorliwie popierał moje morderstwo, później doświadczył potężnego nawrócenia i stał się wielkim apostołem.
Śmierć i kult
Gdy ciężkie kamienie spadały na moje ciało, łamiąc kości i rozrywając skórę, modliłem się głośno do Pana, prosząc o litość dla oprawców. Moje ostatnie słowa były gorącym błaganiem, aby Bóg nie poczytał im tego strasznego grzechu, po czym spokojnie zasnąłem w Panu na wieki. Mój kult jako Pierwszego Męczennika, czyli z języka greckiego Protomęczennika, rozwinął się natychmiastowo wśród wiernych, a w roku 415 kapłan Lucjan cudownie odnalazł moje ukryte relikwie. Święto mojego narodzenia dla nieba obchodzone jest zaraz po Bożym Narodzeniu, w dniu 26 grudnia, przypominając wszystkim pokoleniom, że prawdziwa miłość wymaga najwyższego możliwego poświęcenia.