„Moim powołaniem jest miłość! W sercu Kościoła, mojej Matki, będę miłością”.
Kim była?
Wyobraź sobie piętnastoletnią dziewczynę, która ma tak wielką determinację, że podczas audiencji rzuca się do stóp papieża Leona XIII, błagając o zgodę na wstąpienie do surowego zakonu karmelitanek. Tą zuchwałą nastolatką byłam właśnie ja, Teresa Martin, znana wam dzisiaj jako Mały Kwiatek z Lisieux. Urodziłam się 2 stycznia 1873 roku w Alençon we Francji, w niezwykle pobożnej rodzinie rzemieślników. Moi ukochani rodzice, Ludwik i Zelia, przekazali mi ogromną wiarę, ale moje wczesne dzieciństwo szybko przerwała tragedia.
Gdy miałam zaledwie 4 lata, moja matka zmarła na raka, co całkowicie zmieniło mój dotąd radosny charakter. Stałam się dzieckiem chorobliwie nieśmiałym, nadwrażliwym i płaczliwym, a nasza rodzina przeniosła się do miasta Lisieux. Tam wychowywały mnie starsze siostry, które jednak jedna po drugiej opuszczały dom, by wstąpić do klasztoru, potęgując moje poczucie opuszczenia. Zrozumiałam wtedy, że ziemskie przywiązania są nietrwałe i tylko oddanie się Bogu może przynieść prawdziwy pokój.
Punkt zwrotny
Moim największym przełomem duchowym była noc Bożego Narodzenia 1886 roku, którą nazwałam swoim nawróceniem. Otrzymałam wówczas nagłą łaskę dojrzałości i siły, dzięki której w jednej chwili przezwyciężyłam wieloletnią, paraliżującą mnie nadwrażliwość. Odzyskałam dawną radość życia i poczułam palące pragnienie ratowania dusz grzeszników poprzez modlitwę. Czy wy również doświadczyliście kiedyś momentu, w którym uciążliwe słabości zniknęły jak za dotknięciem cudownej niewidzialnej dłoni?
Czego dokonała?
W wieku 15 lat dopięłam swego i wstąpiłam do Karmelu, przyjmując imię Teresa od Dzieciątka Jezus i Świętego Oblicza. Tam, zmagając się z klasztorną surowością, zimnem i niezrozumieniem ze strony niektórych współsióstr, odkryłam swoją własną, unikalną ścieżkę do świętości. Nazwałam ją małą drogą dziecięctwa duchowego. Zamiast szukać wielkich, heroicznych umartwień, postanowiłam wykonywać najdrobniejsze, codzienne obowiązki z gigantyczną miłością i całkowitą ufnością w nieskończone miłosierdzie Boże.
Na polecenie mojej przeoryszy zaczęłam spisywać wspomnienia, z których powstała słynna autobiografia zatytułowana Dzieje duszy. Ta niepozorna książka, wydana już po moim odejściu z tego świata, stała się jednym z największych bestsellerów duchowych w historii chrześcijaństwa. Przetłumaczono ją na ponad 50 języków, a moje proste, ufne podejście do Boga trafiło do serc milionów zwykłych ludzi na całym globie. Udowodniłam światu, że spektakularne czyny nie są absolutnie konieczne, by osiągnąć najwyższe szczyty autentycznego zjednoczenia z Chrystusem.
Śmierć i kult
Moje ziemskie życie dobiegło końca bardzo szybko, bo już 30 września 1897 roku, gdy miałam zaledwie 24 lata. Przyczyną mojej śmierci była niezwykle bolesna gruźlica, która przez ostatnie 18 miesięcy życia przysparzała mi ogromnych cierpień fizycznych oraz dotkliwych duchowych ciemności. Obiecałam jednak przed śmiercią, że spuszczę na ziemię potężny deszcz róż, czyli niezliczone łaski dla wszystkich ludzi, którzy ufnie poproszą o moje orędownictwo. Słowa dotrzymałam, a w 1925 roku papież Pius XI ogłosił mnie świętą, zaś w 1997 roku papież Jan Paweł II mianował mnie zaszczytnym tytułem Doktora Kościoła.