"Nie lękajcie się oddać życia za Chrystusa."
Kim była?
Gdy strzała pogańskiego wodza przebijała moje serce u bram Kolonii, nie czułam strachu, lecz głęboki pokój. Pochodziłam z Brytanii i byłam chrześcijańską królewną, której pisane było wielkie dziedzictwo oraz królewskie wygody. Mój ojciec pragnął dla mnie bezpiecznego życia, jednak ja od najmłodszych lat czułam, że moje serce należy wyłącznie do Boga. Kiedy pogański książę zaproponował mi małżeństwo, stanęłam przed wyborem między ziemskim spokojem a wiernym pójściem za Chrystusem.
Zgodziłam się na ten ślub, ale postawiłam warunek, który zszokował wszystkich dworzan. Wyjednałam 3 lata zwłoki, aby odbyć duszpasterską pielgrzymkę do Rzymu wraz z moimi towarzyszkami. Chciałam, aby ten czas był dla nas okresem intensywnej modlitwy, dojrzewania w wierze oraz umacniania naszych duchowych więzi. Czy można bowiem podjąć ważniejszą decyzję w życiu bez uprzedniego zawierzenia swoich kroków Stwórcy?
Punkt zwrotny
Swoją niezwykłą podróż rozpoczęłyśmy na łodziach, płynąc rzeką Ren przez Kolonię aż do Bazylei, skąd pieszo udałyśmy się do Rzymu. W Świętym Mieście modliłyśmy się przy grobach apostołów, otrzymując błogosławieństwo na dalszą drogę i umacniając naszą wiarę. Gdy wracałyśmy do ojczyzny, pod Kolonią natrafiłyśmy na wojska Hunów, którzy właśnie oblegali to miasto. Barbarzyńscy żołnierze otoczyli nasz bezbronny orszak, a ich wódz zażądał, abym została jego żoną i wyparła się Chrystusa.
Czego dokonała?
Mimo groźby natychmiastowej śmierci nie złamałam złożonych ślubów i z odwagą odmówiłam pogańskiemu władcy. Moja niezłomna postawa dodała sił wszystkim towarzyszącym mi dziewczętom, które również postanowiły oddać życie za wiarygodność swojej wiary. Przekształciłam naszą dziewczęcą wyprawę w niezwykłe świadectwo odwagi, czystości oraz bezgranicznego zaufania Bogu. Wykazałyśmy, że prawdziwa siła nie leży w orężu, lecz w wiernym trwaniu przy chrześcijańskich wartościach.
Legenda przekazała pamięć o 11 tysiącach męczennic, choć w rzeczywistości było nas 11 wspólniczek lub 11000 według późniejszych odczytań dawnych zapisków. Niezależnie od dokładnej liczby, nasze wspólne świadectwo wstrząsnęło ówczesnym światem i stało się wzorem dla wielu pokoleń chrześcijan. Zjednoczyłam młode kobiety wokół wspólnego celu, tworząc wspólnotę zdolną do największych poświęceń w imię ewangelicznej prawdy. Pozostałyśmy wierne aż do ostatniego tchu, nie lękając się okrutnych gróźb barbarzyńskich najeźdźców.
Śmierć i kult
Zginęłam trafiona strzałą z łuku samego wodza Hunów, a moje towarzyszki poniosły śmierć od miecza w IV wieku. Mieszkańcy Kolonii z wielką czcią pochowali nasze ciała i wznieśli na miejscu męczeństwa wspaniałą bazylikę. Mój kult błyskawicznie rozprzestrzenił się po całej Europie, inspirując powstanie zakonu urszulanek w XVI wieku. Do dziś przypominam młodzieży, że warto bronić swoich przekonań niezależnie od ceny, jaką przyjdzie za to zapłacić.