„W imię Pana niesiemy światło tam, gdzie panuje mrok.”
Kim był?
Kiedy stanąłem naprzeciw groźnego króla Fryzów, Radboda, i na pogańskiej wyspie omal nie straciłem życia z rąk czcicieli dawnych bożków, ani na chwilę nie zwątpiłem w swoją misję. Przyszedłem na świat w anglosaskim królestwie Northumbrii około 658 roku jako syn pobożnego Wilgilisa, który po śmierci mojej matki porzucił świat i zamieszkał w pustelni wraz z kilkoma towarzyszami. Śladem ojca wcześnie wybrałem drogę poświęcenia Bogu, wstępując jako młodzieniec do benedyktyńskiego opactwa w Ripon, gdzie kształtowałem swój charakter w surowej dyscyplinie zakonnej. Czy potrafisz sobie wyobrazić, jak wielką odwagę trzeba mieć, by porzucić bezpieczne mury klasztoru dla całkowicie nieznanych i wrogich krain?
Mając 20 lat, za zgodą mojego opata wyruszyłem przez morze do Irlandii, która słynęła wówczas z tętniących wiarą klasztorów wysyłających misjonarzy do najdalszych zakątków Europy. Trafiłem tam do ośrodka w Rathmelsigi, gdzie przez kolejne lata rozwijałem się duchowo pod kierownictwem słynącego ze świętości i wielkiej wiedzy opata Egberta. To właśnie z jego polecenia w 688 roku, gdy ukończyłem 30 lat, przyjąłem święcenia kapłańskie, które otworzyły przede mną zupełnie nowy rozdział posługi. W moim sercu coraz mocniej dojrzewało wówczas pragnienie, aby zanieść światło Ewangelii ludom, które wciąż żyły w mroku pogaństwa na kontynencie europejskim.
Punkt zwrotny
Przełom nastąpił około 690 roku, kiedy wraz z grupą odważnych towarzyszy wsiadłem na statek i popłynąłem do pogańskiej Fryzji, na tereny dzisiejszej Holandii. Aby moja praca miała pełny autorytet Kościoła, z delegacji władcy Franków, Pepina II, udałem się do Rzymu, gdzie papież święty Sergiusz I udzielił mi uprawnień misyjnych i obdarował relikwiami oraz naczyniami liturgicznymi. Podczas kolejnej wyprawy do Wiecznego Miasta w 695 roku, w wigilię wspomnienia świętego Klemensa, ten sam papież udzielił mi sakry biskupiej i nadał paliusz arcybiskupa, abym mógł sam mianować biskupów na nowo nawróconych ziemiach. Na pamiątkę tego niezwykłego dnia przyjąłem nowe imię Klemens i powróciłem na północ jako duchowy pasterz całego regionu.
Czego dokonał?
Rozpocząłem zakrojoną na szeroką skalę ewangelizację, początkowo w Austrazji i Anversie, a po śmierci biskupa świętego Amanda osiadłem na stałe w Utrechcie, gdzie wzniosłem katedrę, dom biskupi oraz odbudowałem dawne sanktuarium świętego Marcina. Dzięki hojnemu wsparciu władcy Franków, Pepina II, oraz jego małżonki Irminy, w 698 roku wybudowałem kościół w Trewirze oraz słynny klasztor w Echternach na terenie dzisiejszego Luksemburga, który stał się bijącym sercem kultury chrześcijańskiej. Kolejne opactwo benedyktyńskie założyłem w 714 roku w Limburgu, tworząc sieć duchowych twierdz kształcących nowych kapłanów i misjonarzy dla całej krainy. Cieszyłem się również ogromnym szacunkiem na dworze frankijskim, gdzie osobiście udzieliłem sakramentu chrztu Pepinowi III, przyszłemu władcy i ojcu Karola Wielkiego.
Moja droga nie była jednak wolna od dramatycznych prób, gdyż nieprzejednany wróg chrześcijan, król Fryzów Radbod, wykorzystywał każdą okazję, by prześladować wiernych i niszczyć owoce naszego trudu. W 714 roku odważnie wygłosiłem przed nim płomienne kazanie, wzywając go do porzucenia pogańskich błędów i obmycia się z grzechów w źródle życia, lecz moje słowa spotkały się z wrogością. Podczas wyprawy misyjnej w głąb pogańskich terytoriów omal nie przypłaciłem swojej gorliwości życiem, przez co musiałem wycofać się na pewien czas do Turyngii, gdzie z honorami przyjął mnie książę Heden II. Dopiero gdy w 718 roku rządy u Franków objął potężny Karol Młot, a król Radbod wkrótce potem zmarł, mogłem bezpiecznie powrócić do swojego ukochanego Utrechtu i kontynuować dzieło nawracania.
Śmierć i kult
Dziesięciolecia nieustannych podróży, niebezpieczeństw i wyczerpującej pracy misyjnej na trudnych terenach północy stopniowo stargały mój niegdyś niezwykle odporny organizm. Zakończyłem swoją ziemską pielgrzymkę 7 listopada 739 roku w ukochanym opactwie w Echternach, dożywając sędziwego wieku 81 lat. Moje ciało złożono z wielką czcią w tamtejszym kościele klasztornym, który szybko stał się celem licznych pielgrzymek wiernych szukających uzdrowienia. Przez wieki mojego wstawiennictwa wzywali szczególnie chorzy na padaczkę i schorzenia skóry oraz ludzie cierpiący na bolesne skurcze i drgawki, a Kościół nadał mi zaszczytny tytuł Apostoła Fryzji.