„Z pochodzenia jestem Słowianinem, na imię mi Wojciech, z powołania jestem mnichem. (...) Przychodzę do was, abyście poznali swego Stwórcę”.
Kim był?
Moja głowa została odcięta i wbita na pal przez pruskich pogan w 997 roku, choć moim jedynym orężem była wiara. Urodziłem się w czeskich Libicach około 956 roku w potężnym rodzie Sławnikowiców. Rodzice przeznaczyli mnie do stanu duchownego, a podczas nauki w Magdeburgu przybrałem imię mojego mentora, Adalberta. W wieku zaledwie 27 lat zostałem wybrany na biskupa Pragi, stając na czele młodej, ale bardzo opornej trzody.
Niestety, moi diecezjanie odrzucali chrześcijańskie zasady, trwając przy wielożeństwie, handlu niewolnikami i krwawych zemstach. Nie mogąc znieść tego uporu, 2 razy opuszczałem moją stolicę biskupią, by szukać ciszy w rzymskim klasztorze benedyktynów na Awentynie. Tam jako prosty mnich odnalazłem spokój, którego tak bardzo pragnęło moje serce. Czy nie jest tak, że czasem trzeba porzucić zaszczyty, aby usłyszeć prawdziwy głos Boga?
Punkt zwrotny
Spokój nie trwał długo, gdyż w 995 roku moi polityczni wrogowie, Przemyślidzi, wymordowali niemal całą moją rodzinę w rodzinnych Libicach. Zrozumiałem wtedy, że powrót do Pragi stał się niemożliwy, a moje życie musi przybrać zupełnie nowy kierunek. Za namową papieża oraz cesarza Ottona III postanowiłem wyruszyć z misją do pogan, którzy nie słyszeli jeszcze o Chrystusie. Tak trafiłem na dwór polskiego księcia Bolesława Chrobrego, który z radością przyjął mnie w Gnieźnie.
Czego dokonał?
Wiosną 997 roku wyruszyłem łodzią rzeką Wisłą ku wybrzeżom Morza Bałtyckiego, wkraczając na ziemie dzikich Prusów. Towarzyszył mi mój przyrodni brat Radzim Gaudenty oraz wierny uczeń Bogusza. Mimo naszej pokojowej postawy i prób głoszenia Ewangelii, miejscowi przyjęli nas z ogromną wrogością i zażądali natychmiastowego opuszczenia ich terytorium. Nie zamierzałem jednak ustępować, wierząc głęboko, że światło zbawienia musi dotrzeć w najciemniejsze zakątki ziemi.
Moja misja zakończyła się bardzo szybko, w piątek 23 kwietnia. Podczas odpoczynku w świętym gaju Prusów zostaliśmy otoczeni przez zbrojny tłum pod wodzą pogańskiego kapłana o imieniu Sicco. Przebito mnie włóczniami 7 razy, a po śmierci obcięto mi głowę, by sprofanować moje ziemskie ciało. Choć poniosłem tak brutalną męczeńską śmierć, to właśnie ona przyniosła niezwykłe owoce dla całej chrześcijańskiej Europy.
Śmierć i kult
Książę Bolesław Chrobry wykupił moje szczątki, płacąc za nie rzekomo tyle złota, ile ważyły, i złożył je uroczyście w gnieźnieńskim kościele. Mój przyjaciel, cesarz Otton III, przybył tam w 1000 roku na słynny Zjazd Gnieźnieński, by modlić się przy moim grobie. Zaledwie 2 lata po męczeństwie papież Sylwester II oficjalnie ogłosił mnie świętym. Moja krew stała się solidnym fundamentem, na którym zbudowano najstarszą polską metropolię kościelną w Gnieźnie.